Feed on
Άρθρα
Σχόλια

Crossroads

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό - φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ’εαυτή?

Καλώ σε ανταπόκριση για τις παρακάτω αγωνίες, και η ελπίδα μου θα πεθάνει τελευταία - μετά από όλες τις άλλες.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Πάσχα 2008

Καλημέρα παντού.. Είναι 3:36, νύχτα Μ.Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα. Οι δύο φίλοι μου είναι μαζί, στο σπίτι ενός τρίτου φίλου, η κοπέλα μου είναι στο χωριό της, οι δύο άλλοι φίλοι μου με τις οικογένειές τους, και οι υπόλοιποι γνωστοί μου δεν έχω ιδέα.. Εγώ είμαι στο χωριό, χαζεύω τηλεόραση, και ακούω μουσική. Ωραία τραγούδια, “Αν υπάρχει λόγος”, “Νύχτωσε νύχτα”, κτλ..

Απόψε χαραμίσαμε λίγη ζωή ακόμη…

Ο railduck λέει ότι δεν ποστάρω συχνά, και ότι τα τελευταία μου ποστ ήταν άψυχα και καθόλου “εγώ”. Αλλά δεν το λέει με παράπονο. Απλώς το σχολιάζει. Όντως, δεν ποστάρω συχνά. Δεν ξέρω γιατί δεν ποστάρω συχνά. Πάντως δεν είναι επειδή βαριέμαι, ούτε επειδή δεν έχω χρόνο. Και δε ζητάω συγγνώμη. Αυτό μου αρέσει στην παρέα αυτή. Βρήκαμε ένα χώρο να γράφουμε, όποτε θέλουμε, ό,τι θέλουμε, όπως θέλουμε. Κανείς δε μας διαβάζει. Και κανείς από τους τρεις δεν ξέρει ακριβώς γιατί γράφουμε. Τον έχουμε σαν καταφύγιο μάλλον αυτό το χώρο. Timetoleave λέει. Μπα.. Δεν είναι και τόσο time to leave μάλλον. Φοβάμαι να φύγω. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας. Το πρόβλημα στην παρέα είναι το εξής: Έχουμε έναν αισιόδοξο, έναν απαισιόδοξο, και ένα ματαιόδοξο. Οι δύο τελευταίοι δε θα κουνηθούν μόνοι τους. Ο αισιόδοξος πρέπει να πιάσει δουλειά εδώ γύρω, πρέπει να τους κουνήσει. Κάλεσμα είναι αυτό. Πρέπει να φεύγεις όταν το θέλεις. Κι ας φοβάσαι τι θα βρεις εκεί που θα πας. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας.

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις…

Έχουν πλάκα τα σαφάρια. Δεν έχουν καθόλου πλάκα τα σαφάρια. Να πάμε πάλι σαφάρι. Όχι, να μην πάμε πάλι. Πήγαμε σαφάρι στην Αθήνα και σκεφτήκαμε. Είχαμε και μουσική. Πολύ ωραία μουσική. Πάρα πολλά τραγούδια δεμένα με πάρα πολλές σκέψεις. Τη μουσική την ετοιμάζαμε ένα μήνα. Ψέμματα. Μία μέρα την ετοιμάζαμε. Τη μουσική τελικά δεν την ακούσαμε καθόλου. Μιλούσαμε, και δεν προλαβαίναμε να πούμε τα πάντα. Είχαν νόημα αυτά που λέγαμε. Μουσική ακούσαμε μόνο όταν ο ένας ήταν απασχολημένος και ο άλλος άλλαζε τραγούδια. Πολύς πάγος και πάντα σπάει λίγο πριν το τέλος. Δεν προλάβαμε να πούμε τα πάντα. Θα τα πούμε μια άλλη φορά. Ίσως στο επόμενο σαφάρι. Να μην πάμε πάλι σαφάρι…

Μα απ’ όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω…

Σαν τίτλος μονόπρακτου του Ευγένιου Τριβιζά ακούγεται. Γιατί όχι?

Πριν μια βδομάδα πάτησα τα 24. Ελάχιστα με απασχόλησε η αύξηση του counter - ανέκαθεν ήμουν ο τρελός της παρέας που δεν τον ένοιαζε που μεγαλώνει. Τα υπαρξιακά μου τα περνούσα πάντα σε ανύποπτες φάσεις, και ανεξάρτητα από ηλικιακές μεταβολές. Μα αυτή τη φορά συνέπεσαν χρονικά, και έτσι αυτή η καταχώρηση έχει μεταξύ άλλων στόχο να διαλύσει τις όποιες ανυπόστατες υποψίες, ξεκαθαρίζοντας πως συσχετίσεις ανάμεσα στην κακή μου διάθεση και την αύξηση του δηλωτικού της ηλικίας μου δεν είναι παρά εντελώς και ολοκληρωτικά συμπτωματικές.

Την Ελένη τη γνώρισα 3 μέρες πριν τα γενέθλιά μου. Ήταν Τετάρτη, τελευταία Τετάρτη πριν ξεκινήσουν οι διακοπές του πάσχα. Ήρθαμε σε επαφή εντελώς τυχαία για μια έρευνα που κάνει στα πλαίσια του μεταπτυχιακού της. Εθελοντές έψαχναν, και η έμφυτη τάση μου να χώνομαι όταν ψιλοβαριέμαι, με οδήγησε πιστά. Αν ήξερα..

Αν ήξερα θα πήγαινα δυο φορές, εδώ που τα λέμε. Γλυκιά, έξυπνη, κεφάτη - κάτι μάτια που να μην μπορείς να κοιτάξεις αλλού. Anyway, τι να λέμε τώρα, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες, η κοπελιά μου έκανε κλικ. Δεν προλάβαμε να πάμε από τη σχολή σε μια καφετέρια να τα πούμε, και το μόνο που είχα στο μυαλό μου είναι πότε θα την ξανάβλεπα. Κι ας σπούδαζε αυτή Λονδίνο κι εγώ εδώ, κι ας ήξερα ότι θα έφευγε μετά τις διακοπές. Κι ας θα’πρεπε μετά …ξέρω κι εγώ τι. Λεπτομέρειες.

Γελούσε. “Όταν μια γυναίκα γελάει μαζί σου, της αρέσεις”, μου έλεγε ο πατέρας μου. Και ήμασταν οι δυο μας, κι ας μην ήταν ραντεβού, και φαινόταν πραγματικά να το διασκεδάζει - όλα ήταν τέλεια. Και το πιο περίεργο απ’όλα, δεν είχα άγχος, ήμουν χαλαρός. Για πρώτη φορά ένιωθα πως ήμουν σε γνώριμα μέρη, πως δεν πρέπει να το παίξω κάτι, να είμαι κάπως “πιο” απ’ότι είμαι πραγματικά.

Και της είπα για τα γενέθλιά μου, ότι είναι σε τρεις μέρες, και πως σκοπεύω να τα γιορτάσω με φίλους, σε κάποιο μπαράκι από αυτά που είχαμε ήδη εντοπίσει ότι άρεσαν και στους δυο μας. Κι όταν η ώρα πέρασε και έπρεπε να φύγουμε, μου είπε “στείλε μου”, και έφυγε χαμογελώντας, όχι μόνο με τα χείλη, μα με τα μάτια. Μα ίσως ιδέα μου αυτό..

Της έστειλα, μα δεν ήρθε - ούτε έστειλε χρόνια πολλά. Πικράθηκα. Ήταν πηγμένη, το είχε πει, αυτό το καταραμένο πάσχα μας στριμώχνει όλους, μα ούτε ένα μήνυμα? Ένα από αυτά τα τυπικά, τα “χρόνια πολλά και ότι επιθυμείς, λυπάμαι που δεν μπόρεσαν να έρθω κλπκλπ”. Έστω. Της ξανάστειλα την Τρίτη. Ήθελα μια ευκαιρία να την ξαναδώ - δεν ήθελα να το χωνέψω. Πώς κάνεις έτσι, ρε φίλε, θα μου πεις. Μια κοπέλα γνώρισες, μια φορά την είδες, θες να σου πάνε όλα καλά και με τα ζόρι? Δε γουστάρει, τι να κάνουμε δηλαδή? Πρώτη φορά θα’ναι?

Έλα ντε. Κι όμως με χάλαγε.. Ήταν ο συνδυασμός των ημερών? Τα γενέθλια, οι ευχές, οι χαρές και η ελπίδα? Ή μήπως ήταν η Ελένη που είχε αυτό το κάτι διαφορετικό, που έκανε το, ενδεχομένως λογικό, αποτέλεσμα της γνωριμίας μας να μοιάζει εντελώς παράλογο?

Κάτι απάντησε, κάτι απάντησα, είπε θα το προσπαθήσει. Δεν ξανάστειλε. Πακέτο.

Διπρόσωπη μοίρα..

Όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος, αιώνες παλεύει για την ισότητα όλων - πόσο μάλλον όσων μόλις γεννήθηκαν και καμια σωστή για λανθασμένη επιλογή επρόλαβαν να κάμουν..

Μα ποιον πάμε να γελάσουμε? Ισότητα χωρίς εξίσωση, χωρίς στυγνή ομοιομορφία στη σκέψη, την έκφραση και τη ζωή, ποιος τη φαντάστηκε, και πώς? Αυτόματη η γέννηση της αντίφασης σε έναν κόσμο ισότητας, όπου η διαφορετικότητα αντιμετωπίζεται άνισα..

Ένας κόσμος ισότητας είναι ένας κόσμος παντού ίδιος, που για ανόμοιους με το λοιπό σύνολο ανθρώπους μόνο ίσος δεν μπορεί να σταθεί. Ένας κόσμος που δε έχει νόημα καν να τον ταξιδέψεις, γιατί τον έχεις ήδη δει. Ένας κόσμος από τον οποίο να φύγεις, δεν μπορείς - ένας παράδεισος, δίχως έξοδο κινδύνου.

Κάθε άλλο παρά κόσμος ισότητας αυτός που ζούμε, βέβαια, και να η τρανταχτή απόδειξη μιας μοίρας διπρόσωπης, που αν είχε γεννήσει τη Λάλι (διαβάστε) στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο ή την Αθήνα, θα της είχε προσφέρει τη ζωή (και αν) του φρικιού και του λάθους τη φύσης. Να όμως που στον άνισο κόσμο μας, ένα τέτοιο παιδί ίσως και να βρήκε τον τόπο του. Ίσως και να ζήσει ευτυχισμένο - τουλάχιστον δεν του στερήθηκε η πιθανότητα πριν ακόμα ανοίξει τα μάτια του.

Ιδεαλιστής, ανισόρροπος, καλά-τι-κάθεται-και-μας-λέει. Λέξεις και φράσεις που εύκολα ποντάρω πως διέσχισαν το νου σας, τώρα δα. Μα διαβάστε λίγο πίσω από αυτά που σας γράφω και σκεφτείτε - πώς τον θέλετε τον κόσμο σας, ίσο και δίκαιο και ίδιο ή ποικιλόμορφο και πολύπλοκο και τρελιάρη και ..έτοιμο να στεγάσει κάθε ψυχή, κάπου στον κόρφο του, αρκεί κι αυτή να τον ψάξει λίγο. Να μην εγκλωβιστεί σε έναν τόπο, να γυρίσει, να μυρίσει, να μάθει, να διαλέξει.

..ή και να είναι λίγο τυχερή, σαν τη μικρούλα Ινδή θεά.

Το μεράκι

[μεράκι, το] φροντίδα, δεξιοτεχνία, γνήσιο ενδιαφέρον (Πάπυρος - Larousse)

Μέτριος ορισμός. Άμα πεις και για μεταφράσεις, ακόμα χειρότερα. Στα αγγλικά: appetite, craving, desire, hunger, lust, yearning - not even close, imho. Την έννοια όμως την ξέρεις, τη νιώθεις. Κι ας μην μπορείς να την περιγράψεις. Γιατί πλάι στην αγάπη και την ευτυχία, πλάι στο “σωστό” και το “λάθος”, το μεράκι ανήκει κι αυτό στη σκοτεινή αγέλη που καθημερινά σκοτίζει τη σκέψη μας, κλονίζοντας κάθε φορά το υπαρξιακό οικοδόμημα που με κόπο έχουμε στήσει να μας στεγάζει.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι με μεράκι?

Σήμερα το πρωί στη δουλειά? Την περασμένη βδομάδα που βρήκες λίγο ελεύθερο χρόνο να θυμηθείς κάποιο χόμπυ? Ή μήπως από τότε που έπαιζες με τα lego σου τα απογεύματα της Δ’ Δημοτικού?

Αναζητώντας στη μνήμη μου τον εαυτό μου να καταπιάνεται με κάτι με μεράκι, βρίσκω πιο πρόσφατη εικόνα την πρώτη μου χρονιά στα ηνία του φοιτητικού συλλόγου, τότε που, ανεξάρτητοι κι ανένταχτοι, μια παρέα φοιτητές, σπάσαμε ένα κατεστημένο και κληθήκαμε να δείξουμε αν το αξίζαμε. Στην αρχή ήταν ενθουσιασμός και έξαψη, μετά θυμός και αντίδραση, μα σύντομα αυτό που έμεινε, ήταν το μεράκι. Μεράκι για να μείνει κάτι ωραίο στις ψυχές όλων. Για να φτάσουμε κάπου που δεν έφτασε ποτέ κανείς πριν. Για να έχουμε κάποτε κι εμείς ένα Those were the days να θυμόμαστε. Και έχουμε.

Μα η αμέσως επόμενη εικόνα που συναντώ, καμία σχέση δόξας δε διαθέτει με την προηγούμενη. Ήταν η πρώτη φορά που έπιασα μολύβι και χαρτί να γράψω σκέψεις. Ήταν στα πρώτα εφηβικά ταξίδια, στα 15 μου, στη Μικρασία, με την ομάδα του Μπίρταχα. Και δεν ήταν μολύβι, ήταν, θυμάμαι, ένας pilot λεπτός, ειδικά αγορασμένος. Και δεν ήταν χαρτί, ήταν ένα ημερολόγιο λευκό, με μαύρο δέσιμο, δώρο αγάπης. Είν’ από τότε που όταν κάτι με πλακώνει, γράφω - και σα να φεύγει το βάρος.

Μοιάζει να είναι το μεράκι ένας δρόμος προς την ευτυχία. Μα τι μ’αυτό - όσο μπορείς να αποφασίσεις να είσαι ευτυχής, άλλο τόσο μπορείς να αποφασίσεις να κάνεις κάτι με μεράκι. Και αν δεν μπορείς, η ουτοπία εξακολουθεί να είναι πέρα απ’τον έλεγχό σου και η αναζήτηση απλώς μετέθεσε το στόχο της..

Μα είναι μια φωνούλα που συνέχεια μου θυμίζει, πως πιότερο αναγκαία, παρά ικανή συνθήκη μοιάζει να’ναι για την ευτυχία το μεράκι. Πως αν δε ζεις την κάθε σου μέρα με αγάπη και πάθος, αν δεν πιάσεις τη ζωή σου απ’τα μαλλιά, το ταξίδι προς την ευτυχία θα παραμένει άπιαστο όνειρο. Κι εγώ αρνούμαι να δεχτώ πως δεν περνάει απ’το χέρι μας η ευτυχία, όποιες οι συνθήκες!

Γιατί όπως έλεγε κι ο Andy στο Shawshank: Get busy living, or get busy dying

Ημερολόγιο: Αποφάσισα

Ψάχνοντας τα παλιά ημερολόγια.

Διαβάστε τη συνέχεια »

“Άμα ξαναταξιδέψω εγώ με αεροπλάνο, εμένα να με χέσεις!”
Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη μετά τον τέταρτο έλεγχο αεροδρομίου μέσα σε δέκα μέρες. Πριν θυμηθώ, πως έχω ήδη κλείσει εισιτήρια για να πάω στο Σταύρο και την Ελίνα στο Bristol τον Ιούλιο. Από Αύγουστο λοιπόν το resolution..
Λένε πως οι έλεγχοι των διεθνών αεροδρομίων γενικά δεν πιάνουν μία μπροστά στην τρομο-υστερία Βρετανών και Αμερικανών. Παρθένος στη διάσχιση της Μάγχης και του Ατλαντικού, δεν είμαι σε θέση να κάνω τη σύγκριση - η σκέψη, ωστόσο, ότι θα μάθω από πρώτο χέρι σε μερικούς μήνες μου γυρίζει το στομάχι. Αν αυτό που έζησα μόλις προχτές σε Ελσίνκι και Βουδαπέστη δεν είναι παρά μια γεύση του τι μας περιμένει στο μέλλον, τότε να μου λείπει. Με τρένα και βαπόρια, αυτοκίνητα και λεωφορεία και με φίλους παλιούς τε και καινούριους - μα όχι πια με αεροπλάνα. Τέλος για μένα.
Για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω - αν δεν το έχετε ζήσει ήδη δηλαδή, ενδεχομένως και χειρότερα από μένα - η κατάσταση έχει ως εξής: Τρία τέταρτα στην ουρά για check-in (παραδίδεις βαλίτσα και παίρνεις boarding-pass). Μία ώρα στην ουρά για έλεγχο χειραποσκευών. Όλα αυτά όρθιος, φορώντας τα άπειρα που δε χωρούσαν στη βαλίτσα, λόγω του γνωστού περιορισμού βάρους. Φτάνεις στη γραμμή ελέγχου, σου ζητάνε να βγάλεις μπουφάν, φούτερ, παπούτσια(!), ό,τι έχεις στις τσέπες σου και ό,τι υγρά κουβαλάς πάνω σου. Τα τελευταία, αν δεν μπορείς να αποδείξεις(!) ότι δεν είναι κάτω από το επιτρεπτό όριο των 100ml, οφείλεις να τα παραδώσεις, ή να τα κατεβάσεις επί τόπου και να γίνεις λιάρδα. Αφού τα κάνεις όλα αυτά με το βλέμμα των πισινών σου να σε καρφώνει με μίσος που κουβαλάς laptop και που πρέπει να το βγάλεις για να το ελέγξουν ξεχωριστά, προσπαθώντας παράλληλα να μη σαβουριαστείς χοροπηδώντας, ή να σου πέσουν όλα τα κέρματα και να τα ψάχνεις, καλείσαι να περάσεις από το μηχάνημα που ούτως ή άλλως θα χτυπήσει(!) και να δεχτείς ένα τύπο να σε χουφτώσει όπου φτάνουν τα χέρια του για να δεχτεί ότι δεν έχει κρύψει νιτρογλυκερίνη στη μασχάλη σου. Τέλος, άλλη μία ώρα στο boarding-room, περιμένοντας το γνωστό λεωφοριάκι.
« I do not want to blow up the plane, I will be ON IT! », προσπάθησα να εξηγήσω, μα ήταν σα να μιλάς σε τοίχο. Κατόπιν σκέφτηκα πως ο συνδυασμός κοινής λογικής με ειρωνεία κινδύνευε να με αφήσει έξω από το αεροπλάνο μια και καλή, οπότε σώπασα.
Αν κάτι από τα παραπάνω πάει στραβά, συμβαίνουν τα εξής: Είχα πάνω μου ένα μικρό φλασκί με ελάχιστη βότκα, που όμως δεν έγραφε πάνω ρητά τη χωρητικότητα, και έναν αναπτήρα αερίου. Ένας φίλος και συνταξιδιώτης μου, είχε μια κονσέρβα σολομό. Η κονσέρβα κατασχέθηκε επιτόπου - άγνωστο γιατί. Το φλασκί (εμφανώς μικρότερο των 50ml) και ο αναπτήρας είχαν ωστόσο προσωπική αξία για μένα, και η διαδικασία που κλήθηκα να ακολουθήσω αν δεν ήθελα να τα χάσω ήταν να πάω στην τουαλέτα και να τα αδειάσω αμφότερα από το περιεχόμενό τους, παίρνοντας μαζί μου και ΟΛΑ τα υπόλοιπα πράγματά μου και ξαναπερνώντας στη συνέχεια από την ίδια ουρά και τον ίδιο έλεγχο!!
Το έκανα. Πραγματοποίησα την ίδια διαδικασία από την αρχή. Ξαναπέρασα μισή ώρα στην ουρά. Ξαναέβγαλα τα παπούτσια μου, το laptop μου, τη ζώνη μου και την αξιοπρέπειά μου. Το μηχάνημα δεν ξαναχτύπησε - άγνωστο γιατί. Ο σωματικός έλεγχος επαναλήφθηκε(!) - άγνωστο γιατί..
Δεν διαμαρτυρήθηκα ούτε στιγμή. Ήθελα να μπω στο γαμίδι το αεροπλάνο μου και ας μην σκόπευα να το ρίξω, όπως πολύ σθεναρά έδειχναν να πιστεύουν οι υπάλληλοι των αεροδρομίων. Δεν ήθελα να επιβεβαιώσω κι εγώ ότι, αν θέλουν, μπορούν να σε κρατήσουν ως ύποπτο για 24 ώρες, χωρίς κατηγορία και χωρίς αποζημίωση. Ήθελα να φύγω από κει μέσα..
Είμαι άνθρωπος που θυμώνει πολύ δύσκολα και αγανακτεί ακόμα δυσκολότερα. Μα τα παραπάνω έστειλαν την υπομονή μου αδιάβαστη. Ο παραλογισμός της τρομο-υστερίας έχει ξεπεράσει πια κάθε όριο ενώ, παράλληλα, το μόνο εμφανές αποτέλεσμά του είναι ο εξευτελισμός και η ατελείωτη κούραση, σωματική και ψυχική, των επιβατών.
Ενδεικτικά, παραθέτω συστατικά αρωματικού χαρτομάντιλου, που μοιράστηκε σε δεκάδες κατά τη διάρκεια της πτήσης: aqua, propylene glycol, PEG-40 Hydrogenated Castor Oil, Disodium Lauroamphodiacetate, parfum, Sodium Chloride, Benzyl Alcohol, Citric Acid, Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone.
Dunno much about chemistry (sic), όπως θα μπορούσε να μας τραγουδήσει και ο Sam Cooke, μα αν μπορώ να φτιάξω μπόμπα (sic) από βότκα, είναι προφανές πως με μερικά από τα παραπάνω χαρτομαντηλάκια κατεβάζω Jumbo Jet. Όποιος πιστεύει, λοιπόν, ότι τον αποφασισμένο τρομοκράτη θα τον σταματήσει ο έλεγχος, πλανάται πλάνην οικτρά..
Αλήθεια, στα τρένα γιατί δεν ελέγχουν κανέναν και τίποτα? Τα σνομπάρουν για κάποιο λόγο οι Μουτζαχεντίν και δεν το ξέρω?
Έχω μια θεωρία που λέει πως:
“Αν κάποιος θέλει να σε σκοτώσει και να τη βγάλει καθαρή θα δυσκολευτεί αρκετά, ενώ υπάρχουν δεκάδες τρόποι για να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Αν όμως, σκοπεύει να δώσει τη ζωή του για να πεθάνεις, καλύτερα να αρχίσεις να κρύβεσαι.”
Η θεωρία αυτή είναι δική μου, και πιστεύω σε αυτήν - βρίσκω λοιπόν ανούσια οποιαδήποτε μέτρα ασφαλείας ενάντια σε commando αυτοκτονίας. Όσο λοιπόν ο δυτικός μας κόσμος δημιουργεί καθημερινά εχθρούς τέτοιου βεληνεκούς, η απαίτησή του να παραμένει ασφαλής είναι τουλάχιστον αστεία.
Μετά από τέσσερις ελέγχους σε Αθήνα, Βουδαπέστη(2) και Ελσίνκι, εγώ το αποφάσισα. Μποϊκοτάζ. Για Bristol θα πετάξω γιατί τα έχω σκάσει ήδη αδρά - οπότε θα ζήσω και την περίφημη βρετανική φιλοξενία (sic) – μα από κει και πέρα τέλος. Άμα ξαναταξιδέψω εγώ με αεροπλάνο, εμένα να με χέσεις!

Θέλω να ταξιδέψω..

Θέλω να ταξιδέψω:

railduck

Μαλακίες, να πας μόνος σου σε αυτά man! Εγώ θέλω να ταξιδέψω…

  • Στο Λονδίνο, με τα μαγαζιά…
  • Στη Νέα Υόρκη, με τα φώτα τη νύχτα…
  • Στο Λος Άντζελες, με τη λάμψη, να πιω ποτό με το Νίκολσον σε μικρό live jazz μπαράκι, κι ας μη μου αρέσει η jazz…
  • Στο Παρίσι πάλι, να ανέβω πάλι στον Πύργο, να πάω πάλι στη Disneyland, να πάω πάλι στου Louis Vuitton ή όπως γράφεται και να χαζεύω μαζί με τις πάμπλουτες Κορεάτισσες και τους άντρες τους τις γαμάτες τσάντες που ποτέ δε θα αγοράσω…
  • Στην Πλάκα το βράδυ (όχι απόψε το βράδυ, έλεος, απόκριες, πολλή φασαρία), με καλή παρέα και να έχω soundtrack τη “σωτηρία της ψυχής”…

weallfall

Να πάτε μόνοι σας (αν και μ’ άρεσε η ιδέα της Πλάκας).

spacedyevest

Intro:
Φεύγω ξημερώματα για Λαπωνία (:D) και ψάχνοντας παλιά ημερολόγια, βρήκα αυτό - δώστε του μια ευκαιρία!

Διαβάστε τη συνέχεια »

dscn1533.jpg img_3656.jpg img_3649.jpg img_3696.jpg
  • Ποιοι: 11 άτομα (παραλίγο 12 αλλά…μεγάλο θέμα), κάποιοι φίλοι, κάποιοι ζευγάρια, κάποιοι απλώς γνωστοί.
  • Πότε: Εν μέσω μαθημάτων, εργασίων, άγχους, ταλαιπωρίας. 4 μέρες. 16 έως 19 Νοεμβρίου 2006.
  • Γιατί: Έτσι, για πλάκα. Κυρίως επειδή κάποιοι συγγενείς μου είχαν ταξιδέψει στο Βερολίνο με φτηνά εισητήρια. Έτσι ψαχτήκαμε κι εμείς. Και προέκυψε Μόναχο.
  • Πού: Euro Youth Hotel, κέντρο Μονάχου, δίπλα ακριβώς στον Hauptbahnhof. Εντυπώσεις: 7/10 (8.5/10 αν υπολογίσω τη χαμηλή τιμή των 20 ευρώ/βράδυ). Σχετικά καθαρό, παλιό κτίριο, μέσα στην “Munich China Town” με σχεδόν ανύπαρκτη εξυπηρέτηση.
  • Εντυπώσεις:
    • Το Μόναχο έχει πάρα πάρα πολλούς Έλληνες, και ακόμα πιο πολλούς Γερμανούς που ξέρουν, έστω και στοιχειωδώς, ελληνικά.
    • Εντύπωση μου έκανε η γνωστή Marienplatz το Σάββατο το πρωί, που οι Γερμανοί δεν είχαν δουλειά, και οι, άδειοι τις άλλες μέρες, δρόμοι κατακλύζονταν από κόσμο που έμπαινε και έβγαινε σαν τρελός στα καταστήματα.
    • Συγκλονιστικό το Dachau, εμπειρία ζωής η επίσκεψη εκεί. Όμορφα διατηρημένο. Το μουσείο είχε πολλές πληροφορίες για τον επισκέπτη που είχε χρόνο και διάθεση να μάθει πράγματα. Εμείς δεν είχαμε χρόνο.
    • Το Γερμανικό Μουσείο Τεχνολογίας, ή όπως αλλιώς λέγεται, άλλαξε την άποψή μου για το πόσο βαρετά είναι τα μουσεία. 4 ώρες δεν ήταν σε καμμία περίπτωση αρκετές για να περιηγηθούμε σωστά, αλλά ήταν υπέρ-αρκετές για να κουραστούμε υπερβολικά πολύ. 4 όροφοι, όλοι γεμάτοι με σπουδαία τεχνολογικά επιτεύγματα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν διαδραστικά. Πατάς κουμπί και ανάβει λαμπάκι, γυρνάς τροχό και παράγεται ρεύμα. Ωραία εμπειρία. Οι μακέτες των πλοίων,των αεροπλάνων, οι κατασκευές του νερού θα μείνουν στο μυαλό μου. Ο πιο βαρετός τομέας ήταν της …πληροφορικής. Τελείως ξενέρωτος. Κάτι κουμπάκια είχε που τα πατούσες και έβλεπες πώς μετακινούνται τα bits, ή πώς γίνεται η πολυπλεξία.
    • Οι πεζόδρομοι του Μονάχου τη νύχτα. Λίγος κόσμος, γύρω από αρκετούς μουσικάντιδες, που άλλοτε τους λυπόμουν και άλλοτε γελούσα μαζί τους.
    • Δίψα. Νερό μετά τις 8 το βράδυ δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Τα πάντα κλειστά, περίπτερα πουθενά, κάποιοι Έλληνες να τριγυρνούν. Ή το Μόναχο έχει τελείως βαρετή νυχτερινή ζωή ή εμείς δεν την ανακαλύψαμε.
    • Μπύρα: Άλλοτε ζεστή και ξεθυμασμένη, άλλοτε σερβιρισμένη από νευριασμένο Γερμανό σερβιτόρο, άλλοτε μέτρια. Στην Αθήνα έχουμε πολύ καλύτερες μπυραρίες, πολύ πιο κοντά στο γούστο μου.
    • Δρόμοι άδειοι, ησυχία, θέσεις για παρκάρισμα κενές, καμμία κόρνα και κανένας εκνευρισμός στους δρόμους. Παντού BMW, Mercedes, VW, Audi. Μια αξιοζήλευτη γαλήνη, που μας λείπει εδώ. Οι δρόμοι του Μονάχου είναι πεντακάθαροι, τους “ενοχλούν” μόνο τα κίτρινα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα. Αξέχαστες εικόνες.
pb162448.jpg pb182518.jpg pb162436.jpg img_3673.jpg
img_3589.jpg img_3601.jpg pb172478.jpg

Older Posts »