“Άμα ξαναταξιδέψω εγώ με αεροπλάνο, εμένα να με χέσεις!”
Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη μετά τον τέταρτο έλεγχο αεροδρομίου μέσα σε δέκα μέρες. Πριν θυμηθώ, πως έχω ήδη κλείσει εισιτήρια για να πάω στο Σταύρο και την Ελίνα στο Bristol τον Ιούλιο. Από Αύγουστο λοιπόν το resolution..
Λένε πως οι έλεγχοι των διεθνών αεροδρομίων γενικά δεν πιάνουν μία μπροστά στην τρομο-υστερία Βρετανών και Αμερικανών. Παρθένος στη διάσχιση της Μάγχης και του Ατλαντικού, δεν είμαι σε θέση να κάνω τη σύγκριση - η σκέψη, ωστόσο, ότι θα μάθω από πρώτο χέρι σε μερικούς μήνες μου γυρίζει το στομάχι. Αν αυτό που έζησα μόλις προχτές σε Ελσίνκι και Βουδαπέστη δεν είναι παρά μια γεύση του τι μας περιμένει στο μέλλον, τότε να μου λείπει. Με τρένα και βαπόρια, αυτοκίνητα και λεωφορεία και με φίλους παλιούς τε και καινούριους - μα όχι πια με αεροπλάνα. Τέλος για μένα.
Για να καταλάβετε για τι πράγμα μιλάω - αν δεν το έχετε ζήσει ήδη δηλαδή, ενδεχομένως και χειρότερα από μένα - η κατάσταση έχει ως εξής: Τρία τέταρτα στην ουρά για check-in (παραδίδεις βαλίτσα και παίρνεις boarding-pass). Μία ώρα στην ουρά για έλεγχο χειραποσκευών. Όλα αυτά όρθιος, φορώντας τα άπειρα που δε χωρούσαν στη βαλίτσα, λόγω του γνωστού περιορισμού βάρους. Φτάνεις στη γραμμή ελέγχου, σου ζητάνε να βγάλεις μπουφάν, φούτερ, παπούτσια(!), ό,τι έχεις στις τσέπες σου και ό,τι υγρά κουβαλάς πάνω σου. Τα τελευταία, αν δεν μπορείς να αποδείξεις(!) ότι δεν είναι κάτω από το επιτρεπτό όριο των 100ml, οφείλεις να τα παραδώσεις, ή να τα κατεβάσεις επί τόπου και να γίνεις λιάρδα. Αφού τα κάνεις όλα αυτά με το βλέμμα των πισινών σου να σε καρφώνει με μίσος που κουβαλάς laptop και που πρέπει να το βγάλεις για να το ελέγξουν ξεχωριστά, προσπαθώντας παράλληλα να μη σαβουριαστείς χοροπηδώντας, ή να σου πέσουν όλα τα κέρματα και να τα ψάχνεις, καλείσαι να περάσεις από το μηχάνημα που ούτως ή άλλως θα χτυπήσει(!) και να δεχτείς ένα τύπο να σε χουφτώσει όπου φτάνουν τα χέρια του για να δεχτεί ότι δεν έχει κρύψει νιτρογλυκερίνη στη μασχάλη σου. Τέλος, άλλη μία ώρα στο boarding-room, περιμένοντας το γνωστό λεωφοριάκι.
« I do not want to blow up the plane, I will be ON IT! », προσπάθησα να εξηγήσω, μα ήταν σα να μιλάς σε τοίχο. Κατόπιν σκέφτηκα πως ο συνδυασμός κοινής λογικής με ειρωνεία κινδύνευε να με αφήσει έξω από το αεροπλάνο μια και καλή, οπότε σώπασα.
Αν κάτι από τα παραπάνω πάει στραβά, συμβαίνουν τα εξής: Είχα πάνω μου ένα μικρό φλασκί με ελάχιστη βότκα, που όμως δεν έγραφε πάνω ρητά τη χωρητικότητα, και έναν αναπτήρα αερίου. Ένας φίλος και συνταξιδιώτης μου, είχε μια κονσέρβα σολομό. Η κονσέρβα κατασχέθηκε επιτόπου - άγνωστο γιατί. Το φλασκί (εμφανώς μικρότερο των 50ml) και ο αναπτήρας είχαν ωστόσο προσωπική αξία για μένα, και η διαδικασία που κλήθηκα να ακολουθήσω αν δεν ήθελα να τα χάσω ήταν να πάω στην τουαλέτα και να τα αδειάσω αμφότερα από το περιεχόμενό τους, παίρνοντας μαζί μου και ΟΛΑ τα υπόλοιπα πράγματά μου και ξαναπερνώντας στη συνέχεια από την ίδια ουρά και τον ίδιο έλεγχο!!
Το έκανα. Πραγματοποίησα την ίδια διαδικασία από την αρχή. Ξαναπέρασα μισή ώρα στην ουρά. Ξαναέβγαλα τα παπούτσια μου, το laptop μου, τη ζώνη μου και την αξιοπρέπειά μου. Το μηχάνημα δεν ξαναχτύπησε - άγνωστο γιατί. Ο σωματικός έλεγχος επαναλήφθηκε(!) - άγνωστο γιατί..
Δεν διαμαρτυρήθηκα ούτε στιγμή. Ήθελα να μπω στο γαμίδι το αεροπλάνο μου και ας μην σκόπευα να το ρίξω, όπως πολύ σθεναρά έδειχναν να πιστεύουν οι υπάλληλοι των αεροδρομίων. Δεν ήθελα να επιβεβαιώσω κι εγώ ότι, αν θέλουν, μπορούν να σε κρατήσουν ως ύποπτο για 24 ώρες, χωρίς κατηγορία και χωρίς αποζημίωση. Ήθελα να φύγω από κει μέσα..
Είμαι άνθρωπος που θυμώνει πολύ δύσκολα και αγανακτεί ακόμα δυσκολότερα. Μα τα παραπάνω έστειλαν την υπομονή μου αδιάβαστη. Ο παραλογισμός της τρομο-υστερίας έχει ξεπεράσει πια κάθε όριο ενώ, παράλληλα, το μόνο εμφανές αποτέλεσμά του είναι ο εξευτελισμός και η ατελείωτη κούραση, σωματική και ψυχική, των επιβατών.
Ενδεικτικά, παραθέτω συστατικά αρωματικού χαρτομάντιλου, που μοιράστηκε σε δεκάδες κατά τη διάρκεια της πτήσης: aqua, propylene glycol, PEG-40 Hydrogenated Castor Oil, Disodium Lauroamphodiacetate, parfum, Sodium Chloride, Benzyl Alcohol, Citric Acid, Methylchloroisothiazolinone, Methylisothiazolinone.
Dunno much about chemistry (sic), όπως θα μπορούσε να μας τραγουδήσει και ο
Sam Cooke, μα αν μπορώ να φτιάξω μπόμπα (sic) από βότκα, είναι προφανές πως με μερικά από τα παραπάνω χαρτομαντηλάκια κατεβάζω Jumbo Jet. Όποιος πιστεύει, λοιπόν, ότι τον αποφασισμένο τρομοκράτη θα τον σταματήσει ο έλεγχος, πλανάται πλάνην οικτρά..
Αλήθεια, στα τρένα γιατί δεν ελέγχουν κανέναν και τίποτα? Τα σνομπάρουν για κάποιο λόγο οι Μουτζαχεντίν και δεν το ξέρω?
Έχω μια θεωρία που λέει πως:
“Αν κάποιος θέλει να σε σκοτώσει και να τη βγάλει καθαρή θα δυσκολευτεί αρκετά, ενώ υπάρχουν δεκάδες τρόποι για να προστατεύσεις τον εαυτό σου. Αν όμως, σκοπεύει να δώσει τη ζωή του για να πεθάνεις, καλύτερα να αρχίσεις να κρύβεσαι.”
Η θεωρία αυτή είναι δική μου, και πιστεύω σε αυτήν - βρίσκω λοιπόν ανούσια οποιαδήποτε μέτρα ασφαλείας ενάντια σε commando αυτοκτονίας. Όσο λοιπόν ο δυτικός μας κόσμος δημιουργεί καθημερινά εχθρούς τέτοιου βεληνεκούς, η απαίτησή του να παραμένει ασφαλής είναι τουλάχιστον αστεία.
Μετά από τέσσερις ελέγχους σε Αθήνα, Βουδαπέστη(2) και Ελσίνκι, εγώ το αποφάσισα. Μποϊκοτάζ. Για Bristol θα πετάξω γιατί τα έχω σκάσει ήδη αδρά - οπότε θα ζήσω και την περίφημη βρετανική φιλοξενία (sic) – μα από κει και πέρα τέλος. Άμα ξαναταξιδέψω εγώ με αεροπλάνο, εμένα να με χέσεις!
.jpg){kind=link}
