Το παρόν άρθρο, μπορεί οφείλει τον εύγλωττο τίτλο του στην ιστορική ταινία του Andrei Konchalovsky, μα χρωστά την ύπαρξή του ξερά και αδιαμφισβήτητα στην παρακάτω απίστευτη (με την πιο literal χρήση της λέξης) είδηση.
Τη διαβάσατε? Ωραία. Την πιστέψατε? Αν όχι, σας την επιβεβαιώνω – τη διπλοτσέκαρα.
Ιδού λοιπόν τα απίστευτα.. Η τύπισσα γέννησε και χαμπάρι δεν πήρε. Να τ’ ακούνε αυτά οι άλλες που σκούζουν σα να τις σφάζουνε, και μας ζουπάνε και το χέρι! – j/k, φυσικά. Όμως το θέμα μου δεν είναι η μητέρα – όπως ποτέ άλλωστε δεν είναι η μητέρα το θέμα μιας γέννησης. Είναι το μωρό, το οποίο αν δεν ήταν κοριτσάκι, θα μπορούσα γλαφυρά να πω πως “έγραψε τον κόσμο που το γέννησε στα @@ του και κατέβηκε απ’ το τρένο!”
Ιδού λοιπόν ο ορισμός της μεγάλης φυγής. Η τύχη και η μοίρα συνεργάστηκαν για μια φορά, όχι για να βγάλουν είδηση οι Ινδοί Τσιαμτσίκες, διερωτώμενοι και αυτοί “σε τι ράγες(sic) θα φέρουμε τα παιδιά μας”, μα για να δείξουν σε όλους εμάς που φοβόμαστε ακόμα και το μικρότερο βήμα έξω από τη σπηλιά μας, ότι ακόμα και το να πηδήξεις από το τρένο της ζωής σου πριν καλά-καλά γεννηθείς, έχει κι αυτό τις πιθανότητές του 
Τη μαζέψανε, θα μου πείτε.. Τη βρήκανε εκεί όπου κατέληξε μετά την απονενοημένη της απόδραση, και τη βάλανε πάλι back on track. Μα κουβέντα δε λέει το άρθρο για την έκφρασή της όταν την ανακαλύψανε.. Γιατί, για μένα, χαιρότανε και χαζογέλαγε! Κι αν σας φαίνεται αυτό κουφό ή απίθανο, ξαναδιαβάστε μία το άρθρο. Α, και κλείνοντας, θα ήθελα να παρατηρήσω αυτό: Μπορεί το απολωλός ερίφιο να επανενετάχθει εις τας κόλπους της κοινωνικής μητρός του, μα η νίκη δεν ήτο άνευ απωλειών. Το τρένο, μια φορά, σταμάτησε..
Το τρένο της ζωής?
