Ημερολόγιο: Τα πουκάμισα

Intro:
Φεύγω ξημερώματα για Λαπωνία (:D) και ψάχνοντας παλιά ημερολόγια, βρήκα αυτό – δώστε του μια ευκαιρία!

16.01.05

I am a simple guy. Yes, I am.

Είμαι αυτό που βαριούνται τα κορίτσια της ηλικίας μου. Είμαι ένας απλός τύπος, θρυλικά προβλέψιμος, ίσως βαρετός. Είμαι χαρούμενος. Μου αρέσω.
Ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ υπερ-ευτυχισμένος στη ζωή μου. Ξέρω ότι δεν θα είμαι ποτέ υπέρ το δέον δυστυχισμένος. Το ξέρω. Είναι λογικό επόμενο.
Μου αρέσουν τα πουκάμισα. Μισώ τις μπλούζες. Μισώ τα μποξεράκια. Μου αρέσει ό,τι είναι αυθεντικό. Ό,τι είναι όπως είναι, γιατί έτσι θέλει. Κι ας μη θέλω εγώ.
Μισώ τα ημερολόγια. Λένε ψέματα – δεν είναι αυθεντικά. Ποτέ δεν κατάφερα να γράψω την καθαρή αλήθεια σε ένα ημερολόγιο.

Μου αρέσουν οι συζητήσεις. Λατρεύω να συζητώ, επί παντός επιστητού, με λογικά σκεπτόμενους που διαφωνούν με μένα. Μ’αρέσει να ακούω και να προσπαθώ να καταλάβω τρόπους σκέψης. Προτιμώ τις συζητήσεις που δεν έχουν πρακτικό νόημα – που γίνονται πάνω σε υποθετικές βάσεις. Που σπουδάζουν μια θέση και ένα σκεπτικό.
Φοβάμαι πως δεν θα ευτυχήσω ποτέ στις ερωτικές μου σχέσεις. Αντίθετα, πιστεύω ακράδαντα πως οι φίλοι μου θα είναι παντοτινοί. Κάθε φορά.

Πιστεύω στην αλήθεια. Πιστεύω πως υπάρχει πάντα. Τις φορές που δεν μπορείς να την πεις, μπορείς να τη νιώσεις. Τις φορές που τη λες, μάλλον δεν μπορείς. Ξεμένεις με την αντίληψη.
Η αντίληψη είναι το ελάχιστο επίπεδο κατανόησης της αλήθειας.

Παίρνω τα πράγματα σοβαρά. Πάντα. Γι’ αυτό, τα αντιμετωπίζω με χιούμορ. Δεν πανικοβάλλομαι εύκολα. Το χιούμορ βοηθάει σε αυτό. Και η πίστη βοηθάει.

Πιστεύω στον άνθρωπο. Πιστεύω ότι είναι παντοδύναμος. Είναι ικανός να εξωτερικεύσει τόση ενέργεια που ο κόσμος δεν θα τον ξεχάσει ποτέ.
Δεν πιστεύω στο Θεό. Η αλήθεια μας σέβεται αρκετά, για να μας αφήσει να ζήσουμε μόνοι.

Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από έναν άνθρωπο.

Δεν υπάρχει μοίρα. Υπάρχει αίτιο, και αποτέλεσμα. Υπάρχει ελλιπής γνώση της αλήθειας – πάντα.

Αγαπώ δυνατά. Ερωτεύομαι νωθρά.

Ο έρωτας ποτέ δε με ενθουσίασε. Ο παραλογισμός του με κούραζε πάντα. Ο έρωτας μου παρουσιάστηκε πάντα εξοντωτικός.
Νομίζω πως δεν είμαι φτιαγμένος για έρωτα.

Η αγάπη μου φαινόταν πάντα πιο απλή. Πιο ειλικρινής. Σαν τα πουκάμισα.
Μ’αρέσει να αγαπώ. Με ξεκουράζει. Μ’αρέσει να μ’αγαπούν. Με δυναμώνει.

Ο έρωτας είναι σα τα στενά ζιβάγκο. Σε ζεσταίνει μα σε εγκλωβίζει ταυτόχρονα. Αν και, φορώντας τον, σου πάει!

Ακούω rock. Και άλλα, μα βασικά, ακούω rock. Καμιά φορά, και hard rock. Καμιά φορά και μπαλάντες. Αλλά, κυρίως, ακούω rock.
Είναι κι αυτή, σαν τα πουκάμισα.