[μεράκι, το] φροντίδα, δεξιοτεχνία, γνήσιο ενδιαφέρον (Πάπυρος – Larousse)
Μέτριος ορισμός. Άμα πεις και για μεταφράσεις, ακόμα χειρότερα. Στα αγγλικά: appetite, craving, desire, hunger, lust, yearning – not even close, imho. Την έννοια όμως την ξέρεις, τη νιώθεις. Κι ας μην μπορείς να την περιγράψεις. Γιατί πλάι στην αγάπη και την ευτυχία, πλάι στο “σωστό” και το “λάθος”, το μεράκι ανήκει κι αυτό στη σκοτεινή αγέλη που καθημερινά σκοτίζει τη σκέψη μας, κλονίζοντας κάθε φορά το υπαρξιακό οικοδόμημα που με κόπο έχουμε στήσει να μας στεγάζει.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι με μεράκι?
Σήμερα το πρωί στη δουλειά? Την περασμένη βδομάδα που βρήκες λίγο ελεύθερο χρόνο να θυμηθείς κάποιο χόμπυ? Ή μήπως από τότε που έπαιζες με τα lego σου τα απογεύματα της Δ’ Δημοτικού?
Αναζητώντας στη μνήμη μου τον εαυτό μου να καταπιάνεται με κάτι με μεράκι, βρίσκω πιο πρόσφατη εικόνα την πρώτη μου χρονιά στα ηνία του φοιτητικού συλλόγου, τότε που, ανεξάρτητοι κι ανένταχτοι, μια παρέα φοιτητές, σπάσαμε ένα κατεστημένο και κληθήκαμε να δείξουμε αν το αξίζαμε. Στην αρχή ήταν ενθουσιασμός και έξαψη, μετά θυμός και αντίδραση, μα σύντομα αυτό που έμεινε, ήταν το μεράκι. Μεράκι για να μείνει κάτι ωραίο στις ψυχές όλων. Για να φτάσουμε κάπου που δεν έφτασε ποτέ κανείς πριν. Για να έχουμε κάποτε κι εμείς ένα “Those were the days“ να θυμόμαστε. Και έχουμε.
Μα η αμέσως επόμενη εικόνα που συναντώ, καμία σχέση δόξας δε διαθέτει με την προηγούμενη. Ήταν η πρώτη φορά που έπιασα μολύβι και χαρτί να γράψω σκέψεις. Ήταν στα πρώτα εφηβικά ταξίδια, στα 15 μου, στη Μικρασία, με την ομάδα του Μπίρταχα. Και δεν ήταν μολύβι, ήταν, θυμάμαι, ένας pilot λεπτός, ειδικά αγορασμένος. Και δεν ήταν χαρτί, ήταν ένα ημερολόγιο λευκό, με μαύρο δέσιμο, δώρο αγάπης. Είν’ από τότε που όταν κάτι με πλακώνει, γράφω – και σα να φεύγει το βάρος.
Μοιάζει να είναι το μεράκι ένας δρόμος προς την ευτυχία. Μα τι μ’αυτό – όσο μπορείς να αποφασίσεις να είσαι ευτυχής, άλλο τόσο μπορείς να αποφασίσεις να κάνεις κάτι με μεράκι. Και αν δεν μπορείς, η ουτοπία εξακολουθεί να είναι πέρα απ’τον έλεγχό σου και η αναζήτηση απλώς μετέθεσε το στόχο της..
Μα είναι μια φωνούλα που συνέχεια μου θυμίζει, πως πιότερο αναγκαία, παρά ικανή συνθήκη μοιάζει να’ναι για την ευτυχία το μεράκι. Πως αν δε ζεις την κάθε σου μέρα με αγάπη και πάθος, αν δεν πιάσεις τη ζωή σου απ’τα μαλλιά, το ταξίδι προς την ευτυχία θα παραμένει άπιαστο όνειρο. Κι εγώ αρνούμαι να δεχτώ πως δεν περνάει απ’το χέρι μας η ευτυχία, όποιες οι συνθήκες!
Γιατί όπως έλεγε κι ο Andy στο Shawshank: Get busy living, or get busy dying
