Crossroads

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό - φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ’εαυτή?

Καλώ σε ανταπόκριση για τις παρακάτω αγωνίες, και η ελπίδα μου θα πεθάνει τελευταία - μετά από όλες τις άλλες.

Κάποιος, είπε κάποτε:

At every crossroads on the path that leads to the future, tradition has placed 10,000 men to guard the past.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αναβάλλω τη λήψη αποφάσεων που με αφορούν. Αποφασίζω γρήγορα και αποτελεσματικά για οτιδήποτε δεν επηρεάζει τη ζωή μου και, προπάντων, την εξωτερική της, αξιολογήσιμη όψη, μα όταν έρθει η ώρα για αποφάσεις που απαιτούν αντίστοιχη ανάληψη προσωπικών ευθυνών, λουφάζω..

Πόσο μπορείς να αναβάλεις τη ζωή σου?

Μοναχογιός 24 ετών, ποτέ μου δε στερήθηκα τη δυνατότητα να απαλλαγώ ευθυνών. Μεγάλωσα ακολουθώντας προαποφασισμένες οδούς στρωμένες ροδοπέταλα, τρέφοντας την ενηλικίωση μου με ψευδαισθήσεις επιλογών που, υποσυνείδητα μονάχα, γνώριζα πως άλλοι είχαν τοποθετήσει και ευλογήσει για μένα. Ήμουν ήσυχος - δεν επέλεγα, δεν κρινόμουν..

Έτσι βρέθηκα στη ΓΣΑ. Υποτίθεται πως το διάλεξα εγώ - αλήθεια, ήμουν 11 χρονών και η μητέρα μου με ρώτησε: “Λεωνίδα, θέλεις να πας στη Γερμανική?”. Μα για μένα το δίλημμα ήταν τελείως διαφορετικό: Θα επιλέξω εγώ για το μέλλον ή κάποιος άλλος? Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να πάω στη Γερμανική - 11 χρονών ήμουν, ιδέα δεν είχα. Μα δεν την επέλεξα, απλά δεν την απέρριψα.

Έτσι έμαθα πιάνο, αγγλικά και γερμανικά, έτσι αγκάλιασα τις θετικές επιστήμες, προτίμησα την Πληροφορική από το Μαθηματικό, έμεινα φοιτητής στην Αθήνα, έχασα κάθε κοπέλα που δοκίμασε να φύγει. Go with the flow [*], σκεφτόμουν όταν η εφηβεία μου άρχισε να δίνει τη θέση της στην ενήλικη ωριμότητα. Ήξερα πια πολύ καλά τι έκανα, μα η ψευδαίσθηση της επιλογής δεν έπαψε ποτέ να τρέφει τις αυταπάτες μου. Έκανα πως αποφάσιζα.

Ώσπου ξαφνικά, βρέθηκα χωρίς προεπιλογή..

Πολιτισμικό σοκ - να η διαφορά! Σταυροδρόμια στη ζωή μου συνάντησα πολλά, μα πάντα ξέφευγα επιλέγοντας την προεπιλεμένη διαδρομή, πασάροντας εύκολα τις ευθύνες στον πλοηγό που τη σημείωσε. Μα τι κάνεις όταν το σταυροδρόμι σου δεν έχει σεταριστεί? Όταν οι πλοηγοί της ζωής σου δεν θέσουν default πορεία, εσύ τι κάνεις?

Εγώ κλονίστηκα. Όχι από το πρωτόγνωρο βάρος της ευθύνης της επιλογής - όχι στην αρχή. Η κεραμίδα ήρθε συνειδητοποιώντας ότι βρισκόμουν σε πρωτόγνωρα εδάφη. Δεν ήταν το πρώτο σταυροδρόμι που συναντούσα, ήταν όμως το πρώτο χωρίς ταμπέλες. Το πρώτο χωρίς χάρτη, χωρίς πλοηγό. Δηλαδή, ήταν το πρώτο.

Μα καλά, πότε σκόπευα να ξυπνήσω από το λήθαργο? Πότε σκόπευα να κόψω τον λώρο των προεπιλεγμένων αποφάσεων? Ανάθεμα με - ιδέα δεν έχω. Να όμως που τα ψωμιά των ψευδεπιλογών μου τελειώσανε - και μπορεί αυτή τη φορά οι ευθύνες να είναι βαρύτερες από όλα τα παρελθόντα σταυροδρόμια που στρατηγικά παρέκαμψα, μα όλα τα “ωραία” κάποτε τελειώνουν. Και ευθαρσώς αναφέρω ότι έχω χεστεί απάνω μου.

Αλλά, για πρώτη φορά, θα κοιμηθώ, όπως θα στρώσω εγώ. Όταν, βέβαια, ξαναβρώ με το καλό τον ύπνο μου.