Προχτές το βράδυ, οι δύο έτεροι συν-μπλόγκερς (weallfall & spacedyevest) του timetoleave αποχαιρέτησαν την ιδρωμένη Αθήνα, και έβαλαν πλώρη για τη μαγευτική (απ’ότι ακούω – δυστυχώς, δεν έχει τύχει ακόμα να πάω) Κρήτη:-) !! Όχι στα πλαίσια φυγής, βέβαια, αλλά στα πλαίσια ενός καλοσχεδιασμένου ταξιδιού που, καθώς φαίνεται, θα έχει απ’όλα: συμμετοχή σε ένα IT summer school, deluxe ξενοδοχεία, καινούριες γνωριμίες, θαλάσσια μπάνια, ατελείωτες πλάκες και κλασσικό καλοκαιρινό χαβαλέ. Σκοπός, ωστόσο, του ποστ δεν είναι να πω περισσότερα για μια εκδρομή στην οποία δε συμμετέχω (κλαψ, λυγμ κλπ.) – αυτό θα το κάνουν σαφέστατα οι ίδιοι, μόλις επιστρέψουν. Δράττομαι, εντούτοις, της ευκαιρίας να πω δυο λογάκια, σε σχέση και με το πρώτο μου ποστ σε αυτό το blog:
Όταν άνοιξε αυτό το blog, και πριν ακόμα ενταχθώ στη συγγραφική ομάδα, είχε ένα ρόλο “έκφρασης φυγής”, αποτελούσε μια προσπάθεια εικονικής απόδρασης από την ανιαρή πραγματικότητα της καθημερινής ρουτίνας. Μπορεί τα παιδάκια που πεινούν στην Αφρική και την Ασία να αποτελούν τρανταχτό επιχείρημα υπέρ της φαυλότητας των παραπόνων μας, ειδικά τη στιγμή που δεν μπορούμε να αποποιηθούμε ούτε την καλή μας υγεία, ούτε τη γενικότερα προνομιούχο θέση μας στη ζωή. Εντούτοις, το “μιλάς εσύ? σκάσε και να’σαι κι ευτυχισμένος” ποτέ δε μπόρεσε να σταθεί στη λογική μου. Δε διαφωνώ πως υπάρχουν χειρότερα, πάντα θα υπάρχουν – μα καμία δουλειά δεν έχουν να διαμορφώνουν τις απαιτήσεις που κάποιος μπορεί να έχει από τη ζωή.
Μπορεί λοιπόν να είμαστε καλά, να μη μας λείπουν βασικά αγαθά και να έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας αγαπούν μα, ψυχικά, δεν παύουμε να νιώθουμε εγκλωβισμένοι στον τρόπο ζωής που σχεδιάστηκε για μας. Έτσι, η απουσία εξόδων κινδύνου από το δυτικό μας παράδεισο, οδήγησε στη δημιουργία αυτού του blog, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: time to leave.
Με το πρώτο μου κιόλας ποστ στο blog, διαφοροποιήθηκα από τους ιδρυτές. Όχι στο θέμα του συναισθηματικού εγκλωβισμού και της συγκινησιακής πανούκλας που μας εμφυτεύει η κουλτούρα της νεοελληνικής οικογένειας Α.Ε. – κάθε άλλο. Διαχώρισα, ωστόσο, την ανάγκη για φυγή από την ανάγκη για ταξίδι. Την ανάγκη για απόδραση από τη σπηλιά – όπως θα τους άρεσε να πω – από την ανάγκη για την αίσθηση του δρόμου κάτω από τα πόδια σου. Τη διαφορά ανάμεσα στο “θέλω να φύγω” και στο “θέλω να πάω”.
Από τις αρχές του Μάρτη που έγραψα εκείνο το πoστ, εγώ ταξίδεψα, μα οι δυο μου φίλοι όχι. Εγώ επιβεβαίωσα τα όσα με λόγια είχα προσπαθήσει να περιγράψω, τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσα στις κουβέντες μας μου ήταν απτά – μα όχι σε αυτούς. Το καλοκαίρι έφτασε όμως, και νάτοι τώρα σε ένα όμορφο ταξίδι, με καλή παρέα και ωραίες προσδοκίες!
Επιθυμώ λοιπόν, με αυτό μου το ποστ να τους παροτρύνω, ώστε με την επιστροφή τους να ξανανοίξουμε τη μεγάλη κουβέντα με την οποία μπήκα στην ομάδα του TTL. Είναι “Time to Leave”, ή μήπως τελικά, “Time to Travel”?
Όχι, ούτε καν. Time to leave είναι, θα τοποθετηθώ. Time to leave όμως.
// Γράφω από την αίθουσα του σεμιναρίου, όπου έχουμε βρει wifi, και χαζευουμε, και ο Ed Lee δίνει ρέστα στην ομιλία του, που δεν ακούμε. Εξάλλου τίποτα δεν έχει κανένα νόημα. Μόνο η φυγή.
// Αυτά τα “Το καλοκαίρι έφτασε όμως, και νάτοι τώρα σε ένα όμορφο ταξίδι, με καλή παρέα και ωραίες προσδοκίες!” δεν τα σχολιάζω καν, έλεος, emo τελείως είναι τα πάντα εδώ.
Ξεκαβλώστε λίγο ρε μλκς, που είστε εκδρομή και ψάχνετε παντού για wifi! Ακούστε τη ρημάδα την ομιλία, άμα βαρεθείτε ρίχτε κανάν υπνάκο, και μετά αράχτε σε καμιά καφετέρια με τα υπόλοιπα παιδιά για κανά ταβλάκι.
Ήμαρτον, ακόμα δε φύγατε αρχίσατε τα emo σχόλια στο ποστ μου!
Μη σαπίζετε και στις διακοπές, plz! Έχω ακόμα ελπίδες για σας, μη μου τις τσαλαπατάτε στο βούρκο
“συμμετοχή σε ένα IT summer school, deluxe ξενοδοχεία, καινούριες γνωριμίες, θαλάσσια μπάνια, ατελείωτες πλάκες και κλασσικό καλοκαιρινό χαβαλέ.”
Αχαχαχα δεν υπάρχει καν αυτό (κλασικό btw). Κατά τα άλλα είσαι τίγκα εριστικός. Ο Ed Lee είναι σαν τον Misir Lee. Νυστάζω.
Be well
. Εννοείται φυγή. Το ταξίδι δε συνεπάγεται τη φυγή και η φυγή δε συνεπάγεται ταξίδι (πχ http://www.i-doser.com/).
Εριστικός όντως. Προκαλείς. Σοβαρά… Δεν υπαρχει αυτο ολο με τις παρεες, τις πλακες, το ταξιδι, τις διακοπες κτλ ρε. Δεν υπαρχουν καν οι διακοπες σαν εννοια.
Αν υπαρχει το πακετο, σε προ(σ)καλώ να μου το δειξεις. Για να νιωσεις τότε την έλλειψή του.
Ευχαριστούμε για το ποστ, θα έρθουμε πάνω και θα πούμε πολλά! Να είσαι καλά φίλε!
Εριστικός??
Εγώ εύχομαι να περάσετε καλά, χαίρομαι που όλα μοιάζουν γαμώ (τι δεν υπάρχει δλδ, από αυτά που λέω?) και είμαι και εριστικός?
Anyway, σόρρυ, ξέρω’γω, δεν ήθελα να γίνω εριστικός – w00t.. Be well u 2.
Ελα, γλυκουλης εισαι και σε αγαπαμε!! Το “εριστικος” εχει περιεργη υποσταση εδω στην Κρητη, θα στο εξηγησω σε 4-5 μερες, δεν ειναι με την κακη έννοια. Μου εβαλες και λυπημενη φατσουλα!! Κουκλί και γλύκα είσαι!! Κι εγώ gay!
XAxXAxXAxXAxXAxxA σάπιοι κι οι δυό σας!!
Σας φιλώ, πάω για ηχογράφηση
Have fun – really 
Μολις επεστρεψα απο Παρισι και θα ηθελα να με συμπεριλάβετε σε αυτους που υποστηριζουν τη φυγη. Από μικρη ηθελα να μπαρκάρω, αλήθεια!!Αλλα δεν υπήρχε σχολή με καλά μόρια για μούτσος!
[railduck συνδύασε το τελευταίο με την νεοελληνική οικογενεια Α.Ε.]
Καλα να περασετε παιδιά. Η Κρήτη είναι ηλίθια, όλοι φέτος είναι εκεί και με αφήνουν μόνη Αθήνα, αλλά καλά να περάσετε!:-)