Στα ηχεία: Dream Theater – Spacedye Vest (Αν το έχετε, βάλτε το πριν συνεχίσετε)
Μέρες τώρα σκέφτομαι να κάνω ένα ποστ. Οι λόγοι είναι πολλοί, μα πρώτος και χειρότερος? Το τελευταίο ποστ ήταν μούφα, και πολύ κάθισε στην πρώτη θέση – it was either this, or striking out the other one.
Βρίσκομαι και πάλι πίσω στο παιδικό μου λίκνο, τον καλοκαιρινό κοιτώνα των νεανικών μου χρόνων – στον κόλπο της Γέρας, στη Μυτιλήνη. Μια βδομάδα κοντά, δεν κάνω τίποτα παρά κοιτώ την αυλή, τα δέντρα, ακούω τα φύλλα στο μελτέμι και ξαναδιαβάζω τα αγαπημένα μου παιδικά περιοδικά. Αστερίξ και Λούκυ Λουκ, Κόμιξ και Ιζνογκούντ και τα βιβλιαράκια του μικρού Νικόλα. Όλα αυτά που τότε, μικρός, τα διάβαζα μυστικά, κρυμμένος για να μην πάω για μπάνιο, γιατί είχε πέτρες και αχινούς. Και φώναζε η μάνα μου, τεμπέλης είσαι και καλοπερασάκιας. Και σταμάτα πια να διαβάζεις αυτές τις αηδίες, χαζός θα γίνεις στο τέλος! Και διάβαζα εγώ. Και πάρε αγόρι μου να διαβάσεις λογοτεχνία, πάρε Μπαλζάκ, πάρε Μάρκες! Όχι, εγώ. Μικιμάους.
Μικιμάους τα έλεγε – όλα. Κι ας μην ήταν “Μίκυ Μάους” ούτε ένα απ’αυτά. Ουδέποτε πτοήθηκα, τον αφορισμένο μου δάσκαλο δεν τον αποκύρηξα ποτές – 10 χρόνια μετά, Μάρκες διάβασα, Μπαλζάκ όχι. Κι η Χαρούλα όμως λάτρεψε το μικρό Νικόλα και τον Αστερίξ. Το Λούκυ Λουκ ποτέ.
Έτσι είναι ο κόλπος της Γέρας. Αμβλύνει. Χαλαρώνει. Το μπλε και το πράσινο – μαζί. Και ησυχία. Με μια βαθύτερη πλέον γνώση του ενός για τον άλλον, μετά από τόσα καλοκαίρια στη Γέρα με τη Χαρούλα, δε μιλάμε πια πολύ. Διαβάζουμε, ο καθένας τα δικά του. Ακούμε μουσική – και τον αέρα. Αυτός ο αέρας.. Φαντάσου τα μελτέμια των Κυκλάδων, μα να μην είσαι στη γη την άγονη, την καθάρια κάτω από τον Ήλιο του Ελύτη και του Καζαντζάκη – να’σαι μέσα στα δέντρα, στις ασημοπράσινες ελιές και τα αγέρωχα πεύκα. Και να μυρίζεις. Ο αέρας.
Μα είναι φορές που πέφτει κι ο αέρας και τίποτα δεν ακούγεται. Και τότε πάμε βόλτα – και γυρνάμε με το σούρουπο. Κι είν ο κόλπος λάδι κι οι βάρκες ζωγραφιές. Και δε μιλάμε. Μπα. Πάμε στο εκκλησάκι. Αράζουμε το αυτοκίνητο κοντά και βουτάμε τα πόδια μας στο νερό. Μικρός ψάρευα εκεί – ποτέ δεν είχα πιάσει τίποτε. Δε μου άρεσε το ψάρεμα. Έλεγα πως πάω για ψάρεμα και μετά έλεγα πως ο,τι έπιασα το ξαναπέταξα μέσα γιατί το λυπήθηκα. Και μου έλεγαν τι καλό και γλυκό παιδάκι που ήμουν – σαν το Νικόλα – και με πήγαιναν ξανά, και με άφηναν να ψαρέψω.
Ποτέ δε μου άρεσε το ψάρεμα. Μα μου άρεσε να κάθομαι και να σκέφτομαι – να φεύγω.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το post. Είναι το καλύτερο του blog. Σκέφτομαι να γράψω σχόλιο. Μετά σκέφτομαι να μη γράψω σχόλιο επειδή δεν έχω τίποτα να πω που να προσθέτει κάτι σε αυτό το post.
Μόνο να δούμε λίγο πόσο το παρελθόν μας δίνει καύσιμα για το μέλλον, και πόσο το παρελθόν μας κρατάει πίσω απαιτώντας τις ζωές μας για πάρτη του.
Πρώτη σκέψη με το που το διάβασα ήταν να έρθουμε εκεί, στον κόσμο σου το μαγικό, και να αράξουμε, άντρες πια υποτίθεται και όχι παιδιά με μικιμάους, να πιούμε μπύρα που μας αρέσει, και να μιλήσουμε για μικιμάους, όνειρα, κοπέλες, στόχους, αναμνήσεις, φευγιό..
Δεύτερη σκέψη ήταν ότι ο άλλος δεν πίνει μπύρα..
Την τρίτη δεν τη λέω.
Να’ρθείτε παιδιά μου, να’ρθείτε! Εδώ θα είμαι και θα σας περιμένω
Και να μη σχολιάζετε τα καλύτερα ποστ του blog
Κάντε τα!
Το σκηνικό με το ψάρεμα, τελείως μικρός νικόλας, χεχε. Κι εγώ που είμαι στη Σητεία, έχω μια διάθεση να γράψω για τα παιδικά μου χρονια και να απαριθμήσω τις εμπειρίες μου σε τελείως πιο ρηχό mood βέβαια. Ωραίο post πάντως.. όπως και κάθε παρελθοντολαγνικό
ps. Α ρε weallfall με τις τρίτες σκέψεις σου.
[...] όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το post. Είχα επηρεαστεί από τον κόλπο της Γέρας και από το τραγούδι που άκουγα. Οι Mercury Rev στο Goddess on a [...]
[...] επαρχίας τα έχουμε πει. Ο Δημήτρης εδώ, ο Λεωνίδας εδώ και η αφεντιά μου εδώ. Θα αφήσω όμως κάποιον ξένο να [...]
[...] μου άδεια για να βρεθώ στα ελληνικά νησιά (Κύθνος, Λέσβος, Κρήτη) το ταξίδι έκλεισε για το ΣΚ 13-14 Αυγούστου. Τρίτη [...]