(..συνέχεια από το προηγούμενο)
Τι θα ήταν χειρότερο? Τι θα ήταν χειρότερο να έχει συμβεί?
Κάθισα να σκεφτώ, και κάθισα ώρες μπόλικες. Και μετά, όταν σηκώθηκα και πήγα όπου είχα να πάω και έκανα ότι είχα να κάνω, συνέχιζα να σκέφτομαι. Σκεφτόμουν τι σκατά μπορεί ν
α είχε συμβεί, πάλευα να θυμηθώ, γιατί η μνήμη μου – ή καλύτερα, η απουσία της – είναι και παροιμιώδης. Πάλευα να θυμηθώ τι άλλες παραβάσεις έχω κάνει “γενικά”, πόσους πόντους μπορεί να έχω μαζέψει συνολικά και αν είναι δυνατόν να έχω φτάσει τους 25, πόσα “βαθιά πορτοκαλιά” μπορεί να πέρασα τον τελευταίο μήνα και αν ίσως υπάρχει κανένας που θα μπορούσε να με έχει καταγγείλει για κάτι και να μην το ξέρω. Το μυαλό μου πήγε πραγματικά, παντού..
Μα όλες αυτές οι σκέψεις μου καλύπτονταν από έναν γενικότερο, έναν πιο βαρύ προβληματισμό μου – τι θα ήταν χειρότερο να έχει συμβεί?
Να είναι όλη αυτή η ιστορία κάτι σοβαρό, κάτι ζόρικο και άσχημο, κάτι που θα μου γαμήσει τη ζωή, ίσως μου στερήσει το δίπλωμα οδήγησης για κάποιο διάστημα, και ενδεχομένως περιλαμβάνει καταγγελίες και δικαστήρια? Ή θα ‘ταν καλύτερα να είναι μια μαλακία και μισή, μια κλήση από κάμερα για αναστροφή στην Κηφισίας ή κτηνοβασία στο τιμόνι, που θα με χώσει 80-100 ευρώ μέσα στο φοιτητικό μου προϋπολογισμό, αλλά θα αφήσει την κυκλοφοριακή μου δυνατότητα ανέπαφη?
Μα φυσικά το πρώτο, θα μου πεις – είσαι σοβαρός? Είμαστε τώρα για ιστορίες με διπλώματα και καταγγελίες? Μακάρι να είναι μια σάχλα, να την πληρώσεις να ξεμπερδεύουμε.
Αναμφίβολα, θα συμφωνούσα μαζί σου στο ακέραιο, ειδικά τις στιγμές που βρέθηκα την επόμενη μέρα, ή μάλλον νύχτα, εγγλέζος στο ραντεβού μου και με το φίλο spacedyevest για παρέα και moral support, στο αστυνομικό τμήμα Συντάγματος, Μιμνέρμου 6-8 πλάι στα γραφεία της Ρηγίλλης, και εν μέσω δεκάδων αργόσχολων εκπροσώπων της ελληνικής αστυνομοκρατίας, για να παραλάβω με αρκετή ανακούφιση μια κλήση για παραβίαση λεωφορειολωρίδας, συνοδευόμενη από την απαραίτητη φωτογραφία μιας κυκλοφοριακής κάμερας της λεωφόρου Βασ. Σοφίας. Η κλήση, χρεωμένη την 27η Ιουνίου του 2008 το πρωί, περιλάμβανε 200 ευρώ πρόστιμο – 100, αν πληρωθεί εντός 10(δέκα) ημερών από σήμερα – και 5 πόντους στο point system, και αναμφίβολα αποτελούσε ένα από τα μαλακότερα μαξιλάρια στα οποία ήλπιζα να πέσω, προκειμένου να τελειώσει (κατά το δυνατόν) ανώδυνα για την πάρτη μου το όλο περιστατικό.
Βγάζοντας ωστόσο το βάρος της αγωνίας από πάνω μου (πλήρωσα την κλήση μου first thing the next morning), και παύοντας, εκ των πραγμάτων, να ανησυχώ πλέον για τη μοίρα του, λευκού ακόμα, ποινικού μου μητρώου, ξανασκέφτηκα τα γεγονότα από την αρχή, πιο αποστασιοποιημένα και λιγότερο υποκειμενικά – απ’ ότι μπορεί να έκανα αρχικά, υπό το καθεστώς του φόβου των συνεπειών.
Το συμπέρασμα που προκύπτει από την εξέλιξη που είχαν τα πράγματα είναι, για μένα, πολύ πιο τρομακτικό και αποκρουστικό από το να είχα, φερ’ ειπείν, βρεθεί κατηγορούμενος για εγκατάλειψη τραυματία, και αυτό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, μα επειδή σε αυτή την περίπτωση, η εμπλοκή της αστυνομίας στο περιστατικό, αλλά και η παρουσία της από το πουθενά στο σπίτι μου θα ήταν δικαιολογημένη. Αν και μόλις 24 χρονών, θα ζητήσω από τη νέα γενιά να με συγχωρέσει, μα εγώ ζούσα ακόμη με την ψευδαίσθηση ότι, για να έρθουν μπάτσοι στο σπίτι σου, έχει συμβεί κάτι πραγματικά σοβαρό – αν μη τι άλλο, σοβαρότερο από την παραβίαση μιας λεωφορειολωρίδας.
Φρίκη – απόλυτη φρίκη. Το συμπέρασμα που προκύπτει από όλα αυτά οδηγεί, εμένα τουλάχιστον, σε μια ακόμη ισχυρότερη τάση φυγής από αυτό που ζούμε εδώ. Και που θα πας ρε φίλε, αλλού είναι αλλιώς? Δεν ξέρω ρε παιδιά, αλλά στην Αμερική και στην Αγγλία εγώ δεν πάω, και σκοπεύω να ψάξω μέχρι να βρω κάπου που δεν είναι έτσι – κι αν δε βρω, ε χέσε. Και γιατί να φύγεις, και να μην παλέψεις να το αλλάξεις? Και πάλι, τη συγγνώμη μου θα ζητήσω από τη νέα γενιά, μα δεν είναι χώρα αυτή, με το συμπάθιο.. Ο κόσμος πεινάει και η παιδεία καταρρέει, η εγκληματικότητα ανεβαίνει και κυβέρνηση πέφτει, και οι μπάτσοι κάνουν κατ’ οίκον delivery της κλήσεις από κάμερες? Ουστ, για αστυνομία, ουστ για κράτος, και ουστ για χώρα στην τελική, αν έχουμε φτάσει σε τέτοια σημεία παρακμής και, όσο και αν ρώτησα και έψαξα, κανείς δεν το έχει κάνει ούτε καν θέμα!
Κλείνοντας, θα ήθελα να απαντήσω σε όσους από σας νιώθουν αυτή τη στιγμή, ότι έχω πάρει το τόσο και το έχω κάνει ΤΟΣΟ (βόλεψαν τα κεφαλαία σε αυτή τη γραπτή απόδοση) και απορούν που υπερβάλλω τόσο με το συγκεκριμένο συμβάν, με μια αντερώτηση:
Η κλήση ήταν από κάμερα, συνεπώς δεν είχα κανένα τρόπο να γνωρίζω ότι συνελήφθην να παραβιάζω τον ΚΟΚ. Τρεις μήνες αργότερα, αστυνομικοί ήρθαν απροειδοποίητα από το σπίτι μου και μου παρέδωσαν μία πρόσκληση(!), χωρίς καμία ενημέρωση για την ίδια την παράβαση και με την οδηγία να πάω την επομένη τη νύχτα, από το αστυνομικό. Τι σας κάνει να αποκλείετε την πιθανότητα, αύριο το μεσημέρι να χτυπήσουν το δικό σας κουδούνι?
Αν όλοι εσείς είστε καθημερινά προετοιμασμένοι για το παραπάνω ενδεχόμενο – ίσως μάλιστα φυλάτε στο ψυγείο και ένα γλυκό του κουταλιού για την περίσταση – τότε καλώς. Είστε ίσως η νέα γενιά που δεν συνειδητοποίησα πότε ακολούθησε τη δικιά μου. Αν όχι, feel free to freak out – it’s real.
Εγώ φεύγω.
ΥΓ: Παρεμπιπτώντως, η εν λόγω κάμερα βρίσκεται στην άνοδο της Βασ. Σοφίας, στο ύψος του Βυζαντινού Μουσείου – προς γνώσιν και συμμόρφωσιν..
ΥΓ2: Αυτό καθεαυτό το ζήτημα των καμερών παρακολούθησης δεν το έπιασα, όχι επειδή το δικαιολογώ, ή δεν με αγγίζει εξίσου – αντιθέτως. Το βάρος δόθηκε αλλού λόγω της εξελισσόμενης πολιτικής τρομοκρατίας που καταδεικνύει το περιστατικό.
ΥΓ3: Μη διαβάζετε παθητικά – βοηθήστε με να βγάλουμε μια άκρη για όλα αυτά.. Το βασίλειό μου για κάθε σχόλιο 
Προφανώς έφαγες φρίκη. Δικαιολογημένη κάθε σκέψη που έκανες.
Σκέφτηκες να ρωτήσεις για ποιο λόγο σου ζήτησαν να παρουσιαστείς αυτοπροσώπως στο τμήμα αντί να σου στείλουν την κλήση στο σπίτι; Είμαι αγαθός άνθρωπος και θέλω να τους δικαιολογήσω ρε γμτ.
Καλά κάνεις – η καλή πρόθεση είναι το πρώτο βήμα προς κάθε πολιτισμένη λογική.
Ρώτησα τον υπαστυνόμο υπηρεσίας, “η παράδοση της πρόσκλησης κατ’οίκον από αστυφύλακες είναι καθιερωμένη διαδικασία (standard procedure, στα ελληνικά), ή υπήρχε κάτι ξεχωριστό στην περίπτωσή μου?“, και η απάντησή του, σε ιδιαίτερα απαξιωτικό τόνο, ήταν: “Είναι λίγος καρός που έχει καθιερωθεί – τίποτα ιδιαίτερο δεν υπάρχει στην περίπτωσή σας. Η πολιτεία μας έχει επιβαρύνει και με αυτό το φορτίο.”
Kudos στον καρεκλοκένταυρο ηλίθιο(slash)φασίστα που το σκέφτηκε..
@skarab: Το ρωτήσαμε και μας απάντησε ότι είναι standard διαδικασία.
Να προσθέσω επίσης πως ο αστυνομικός:
α) Ήταν εξίσου ξενερωμένος που χρειάζεται να τρέχουν αυτοί να παραδίδουν τις (προσ)κλήσεις. Επομένως, νομίζω πως η έμφαση και τα κατηγορώ πρέπει να αφορούν το κράτος παρά την αστυνομία.
β) Δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το point system και μας είπε ότι η λεωφορειολωρίδα δεν επιφέρει points. Παίρνω την κλήση, τη μελετάω και του λέω “Εδώ λέει πως έχει 5 points”. “Α, ναι καλά που το είδατε”. Στο μεταξύ ήταν τσεκαρισμένο και το κουτάκι που έγραφε “Ενημερώθηκε ο παραβάτης για τα points”.
γ) Στις υπόλοιπες σχετικές ερωτήσεις μας παρέμπεμπε στην Τροχαία καθώς “δεν είναι δικιά μου δικαιοδοσία”.
δ) Υπαγόρευσε στον railduck από μνήμης μια τραγική αίτηση την οποία έγραψε, υπέγραψε και υπέβαλε ο πρώτος έτσι ώστε να του επιδοθεί η φωτογραφία (αλλιώς δεν του την έδινε!).
ε) Τόνισε δις πως πρέπει να μην μπαίνουμε στη λεωφορειολωρίδα σε εκείνο το σημείο διότι υπάρχει αυτή η κάμερα
!
Μία καλή επιλογή είναι το Rapa Iti. Τσέκαρε το στη Wikipedia και βρες το στο Google Earth. Μιλάμε για εγγύηση…
http://en.wikipedia.org/wiki/Rapa_Iti
Destinator και ξερό ψωμί. Κάμερες, πιθανά σημεία για μπλόκο αλλά ακόμη και επικίνδυνες στροφές ή διασταυρώσεις!
Α ωραία, δηλαδή η λύση ειναι να βάλουμε σε βάση όλες τις κάμερες ωστε να μη κάνουμε παραβάσεις όταν μας πιάνουν?! Nice…
Papajohn φαντάζομαι εννοείς ότι καλύτερο θα ήταν να σπάσουμε τις κάμερες και όχι το να τις υπομένουμε χωρίς να ασχολούμαστε με το πού βρίσκονται, σωστά?
Δε σας πιάνω ρε παιδιά..
Έλικα, ωραίο το Ράπα Ίτι, γαμάτο in fact, αλλά μόνο εγώ διακρίνω μια ειρωνία στην πρότασή σου? :s
Συγγνώμη αν παρεξήγησα, μα αν το λες σοβαρά, λυπάμαι αλλά δεν το βλέπω σαν λύση..
Μολώχ, καλό το destinator. Όχι, χωρίς πλάκα, το σκέφτομαι ήδη σοβαρά – αν αυτοί σε παρακολουθούν, παρακολούθα τους κι εσύ. Μονάχα, όπως θα έλεγε κι ο μεγάλος Βασίλης Αυλωνίτης: “Ρε πού πάμε ρε? ΠΟΥ ΠΑΜΕ??”
papajohn, όχι φυσικά, δεν είναι σοβαρή λύση αυτή. Είναι όμως ένα workaround. Και η ανάγκη για workaround δεν προκύπτει τόσο από τη ανάγκη αποφυγής προστίμου, ή τιμωρίας. Δε λέω ότι μου αρέσει να πληρώνω, ή να με παρακολουθούν, μα δε θα έφτανα ποτέ να συλλογιστώ μεθόδους αντι-παρακολούθησης των καμερών, αν δεν έφτανα να δέχομαι μπάτσους στο φτωχικό μου..
Θεωρείς ότι είναι το ίδιο?
Μια μικρή τοσοδούλα ειρωνεία railduck. Το ονομάζω και “Plan B”…