Prison Break

Συστατικά:

• Αναλυτική βαθμολογία πτυχίου, μεταφρασμένη από τη μεταφραστική υπηρεσία του ΥΠ.ΕΞ.
• Αναλυτική βαθμολογία πτυχίου, πρωτότυπη
• Βιογραφικό σημείωμα, αγγλικά
• Αίτηση μεταπτυχιακού του Πανεπιστημίου της Βιέννης, συμπληρωμένη
• Δίπλωμα γερμανικής γλώσσας, αντίγραφο
• Δίπλωμα αγγλικής γλώσσας, αντίγραφο
• Συστατικές επιστολές, σφραγισμένες

Τοποθετήσατε τα παραπάνω εις αεροπορικόν φάκελον των Ελληνικών Ταχυδρομείων και αποστείλατε συστημένο προς την παρακάτω διεύθυνσην:

Universität Wien Studien- und Lehrwesen

Referat Studienzulassung

Dr.-Karl-Lueger-Ring 1

1010 Wien

AUSTRIA

Μεγάλο βήμα. Μπα, σιγά. Κι όμως. Όχι. Δεν ξέρω. Σαν τον weallfall μιλάω. Όχι, σαν τον dimkots εννοούσα. Μπερδεύομαι. Μπερδεύομαι πολύ τελευταία..

Ο κόσμος καίγεται. Όχι ο κόσμος, η Αθήνα. Κι η Ελλάδα, βέβαια. Αλλά όχι όπως πέρσι το καλοκαίρι. Η κοινωνία της καίγεται. Αγανάκτηση, οργή, μένος. Μια γενιά επαναστατεί. Λάθος, εξεγείρεται. Αυτή είναι η λέξη. Μια γενιά συμφιλιωμένη με την μιζέρια της, με τα 700 ευρώ της, με το αβέβαιο μέλλον της, με τη φυγή πολλές φορές μόνη της διέξοδο, νεκρή από τις επιλογές της γενιάς των γονιών της, έφαγε μια σφαίρα στην καρδιά και ζωντάνεψε, θύμωσε, βρυχήθηκε και έβγαλε τα νύχια της.

Δεν είναι ζωή αυτή που μας προσφέρετε, μα δε θα μας σκοτώνετε σαν τα σκυλιά.

Υπερβάλλει πάλι ο railduck, τη νιώθω τη σκέψη σας. Μα δε λέω για μας που δεν τα σπάμε. Γιατί άραγε δεν τα σπάμε εμείς που δεν τα σπάμε, φίλε jimkots? Εσείς που σκέφτεστε ακριβώς αυτό αυτή τη στιγμή? Μα γιατί δεν είμαστε από αυτούς που το φώναξαν το παραπάνω! Δε λέω ότι είμαστε ευτυχισμένοι, μα έχουμε ελπίδες και κάνουμε σχέδια, σπουδάζουμε και δουλεύουμε, δε βλέπουμε πίσω μα μπροστά, βλέπουμε μέλλον..

Μεγάλο πράγμα το να βλέπεις μέλλον. Η Αθήνα καίγεται κι εγώ είμαι στο Σύνταγμα και στα Προπύλαια και τη χαζεύω. Καταλαβαίνω το μένος, νιώθω την οργή, αντιλαμβάνομαι την εξέγερση. Συμπάσχω – μα δε μετέχω. Και πώς να μετέχω όταν μισή ώρα πριν έκλεινα ένα φάκελο. Στο ταχυδρομείο, στη Μητροπόλεως, σημαδεύοντας στο μέλλον.

Τι κάνεις όταν το παρόν σου βρωμάει νεκρό στα πόδια σου? Τι κάνεις όταν δε βλέπεις μέλλον? Η ελληνική κοινωνία δεν πρόσφερε στα παιδιά της παρά μια φυλακή επιβίωσης, καμία στήριξη, καμία πρόοδο, καμία εξέλιξη. Φυλακισμένοι όλοι μας μεγαλώναμε, άλλοι νιώθοντας περισσότερο τους τοίχους γύρω μας, άλλοι λιγότερο – ζούσαμε. Κάποιοι μιλούσαν. φώναζαν, κάποιοι φεύγαν. Πολλοί ψάχναμε για ελπίδες στα κελιά.

Μα μας σκοτώσαν στο προαύλιο – ε, όχι. Οι φυλακισμένοι εξεγείρονται, οι φύλακές τους αντιδρούν, χτυπούν. Οι διευθυντές κι οι αρχηγοί κρύβονται και διστάζουν. Η φυλακή φλέγεται.

Κι εγώ εφαρμόζω σχέδιο απόδρασης. Η συνταγή – από πάνω.