Μεταπτυχιακό στη Βιέννη – Οι πρώτες μέρες

Πανικός.

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή λέξη. Είναι βράδυ Τρίτης, είμαι εδώ από την Κυριακή το μεσημέρι, και τα πάντα γύρω μου τρέχουν. Ήθελα να έχω γράψει ένα ποστ για την κάθε μέρα που είμαι εδώ, μα στάθηκε αδύνατο. Και τώρα, άμα κάτσω να αραδιάσω όλα όσα έχουν γίνει από προχτές, θα γράφω μέχρι αύριο.

Λακωνικά λοιπόν. Στη Βιέννη προσγειωθήκαμε το απόγευμα της Κυριακής, μετά από καθυστέρηση πτήσης μιάμισης ώρας, την πρώτη που βίωσα μέχρι τώρα από την skyeurope airlines – την οποία κατά τα άλλα εκτιμώ βαθύτατα. Είχα μαζί μου την ξαδέρφη μου, την Κυβέλη, η οποία αποδεικνύεται ακόμη πολύτιμη σύντροφος στο δύσκολο τρέξιμο του νέου ξεκινήματος. Το δωμάτιό μου στην εστία δεν ήταν προσβάσιμο πριν τη Δευτέρα και έτσι την πρώτη νύχτα τη βγάλαμε στο Wombats, The Lounge, το καλύτερο hostel στη Βιέννη (από όσα έχω δοκιμάσει) και το οποίο άλλωστε φιγουράρει στο blogroll μας από το Δεκέμβρη που το πρωτοεπισκεύτηκα.

Το πρωί της Δευτέρας και μετά από ένα εξαιρετικό πρωινό στο hostel φορτωθήκαμε για άλλη μια φορά τα άπειρα μπαγκάζια που κουβαλάει μαζί του κάθε φοιτητής του εξωτερικού που σέβεται τον εαυτό του και μεταφερθήκαμε στην εστία. Η διαδικασία απεδείχθη πολυπλοκότερη απ’ όσο ακούγεται και έτσι δεν ήταν παρά νωρίς το απόγευμα, όταν καταφέραμε να ξεκλειδώσουμε χαρούμενοι το περιβόητο flat που φιλοδοξεί να γίνει το σπίτι μου για τους επόμενους μήνες.

Το flat αποτελείται από έναν κοινό χώρο με κουζίνα, μπάνιο και τουαλέτα και τέσσερα φοιτητικά δωματιάκια.

Θα ήθελα πάρα πολύ να σας πω ότι ήταν λαμπερό και υπέροχο, μα θα ήταν ψέμα. Το δωματιάκι μου ήταν αρκετά συμπαθητικό, αλλά στον κοινό χώρο του flat βασίλευαν η μπίχλα και η δυσωδία. Δε φρίκαρα (είμαι κι εγώ αρκετά βρομύλος για να μην πολυμασάω με τέτοια ) αλλά η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα. Η Κυβέλη από την άλλη, σκεπτόμενη και ότι πρόκειται να μείνει και για μια βδομάδα εδώ, ξεπέρασε γρήγορα την αρχική της φρίκη και ανέλαβε δράση! Συνοπτικά και για να καταλάβετε, τώρα που σας μιλάω και μετά από εντατικές επισκέψεις στο ΙΚΕΑ και στα τμήματα υγιεινής των κοντινών supermarket, τόσο το δωματιάκι μου, όσο και το υπόλοιπο διαμέρισμα λάμπουν σαν καινούρια

Hip-hip-hurray στην ξαδελφούλα μου λοιπόν, και hip-hip-hurray στη γενικότερη εξέλιξη των πραγμάτων, καθώς τα γραφειοκρατικά μου προβλήματα με τη γραμματεία του πανεπιστημίου μοιάζουν να πλησιάζουν στο τέλος τους Σε αυτό το σημείο έχω πραγματικά άπειρα να πω, ειδικά σε όσους ξέρουν τα όσα έχουν παιχτεί τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά το intro θα μας έπαιρνε forever. Περιορίζομαι λοιπόν σε ένα “μην ανησυχείτε” και για λεπτομέρειες, msn

Κλείνοντας δεν μπορώ να παραλείψω το παρακάτω παρανοϊκά κουλό περιστατικό:

Γυροφέρνοντας τον κοινό χώρο του flat έπεσα πάνω σε ένα παρατημένο paperback, πεταμένο σε ένα ράφι με διάφορα χαρτόκουτα. Σημειωτέον ότι ήταν το μοναδικό βιβλίο που βρήκα σε όλο το μέρος – ή καλύτερα, το μοναδικό αντικείμενο που δεν χαρακτήρισα ως σκουπίδι (κατσαρολικών και λοιπών βρόμικων κουζινικών εξαιρουμένων). Η σύμπτωση? Το βιβλίο ήταν η αγγλική έκδοση του Harry Potter and the Half-Blood Prince, του έκτου και προτελευταίου βιβλίου της πασίγνωστης σειράς, και ταυτόχρονα το ΜΟΝΑΔΙΚΟ βιβλίο που είχα φέρει μαζί μου από Ελλάδα. Ένα βιβλίο που έχω διαβάσει ήδη από τότε που βγήκε, και που απλά διάλεξα για παρέα στο ταξίδι μου.

Από ΟΛΑ τα βιβλία του ΚΟΣΜΟΥ δλδ, εγώ βρήκα στο flat μου το μοναδικό που έτυχε να έχω φέρει μαζί μου από την Αθήνα. Coincidence? WTF??

Αυτά από τις πρώτες μέρες στη Βιέννη. Θα συνεχίσω με περισσότερα νέα τις μέρες που ακολουθούν.

Να είστε όλοι καλά και να κυνηγάτε τα όνειρά σας