Μικρός ακόμη, λάτρευα να ακούω το θείο μου τον Περικλή να μου διηγείται για τα φοιτητικά του χρόνια στο Aachen της Γερμανίας, μια υπέροχη πανεπιστημιούπολη κοντά στη Κολωνία που κατάφερα κι εγώ να επισκεφτώ το πρώτο μου πανεπιστημιακό καλοκαίρι, και που αγάπησα τόσο ώστε να την περιλάβω στα ερασμικά μου ταξίδια, τέσσερα χρόνια αργότερα.
Το Aachen δεν ήταν πάντα η μικρή κωμόπολη που είναι σήμερα – η ιστορία του είναι μεγάλη, καθώς υπήρξε πρωτεύουσα του Καρλομάγνου, η πρώτη, θα έλεγε κανείς, πρωτεύουσα μιας ενωμένης Ευρώπης. Η γεωπολιτική του θέση άλλωστε, είναι εξαιρετική.
Αλλά σιγά μην ήταν αυτό το θέμα μου 
Στο Aachen της τότε δυτικής Γερμανίας, ο θείος μου έφτασε λίγο αφότου έκλεισε τα 18, έχοντας στο ένα του χέρι του το σχολικό του απολυτήριο και στο άλλο ένα γερμανο-ελληνικό λεξικό. Δούλεψε για ένα χρόνο μαθητευόμενος μηχανικός στο εργοστάσιο, όπως ήταν τότε η απαίτηση για να γίνει κανείς δεκτός στο τμήμα της μηχανολογίας του ιστορικού πολυτεχνείου, και σπούδασε στη μικρή αυτή πόλη για 6 περίπου χρόνια. Εκεί γνώρισε φοιτητές από όλες της γωνιές του κόσμου, και έζησε τα ταραγμένα ψυχροπολεμικά χρόνια ανάμεσα στην προ-χουντική ελλάδα της αντικομμουνιστικής αστάθειας και των εκτοπισμών και την διαιρεμένη στα δύο Γερμανία του τείχους του Βερολίνου, πλάι στο σιδηρούν παραπέτασμα.
Η πολιτικοποίηση ήταν φυσικό επόμενο εκείνα τα χρόνια. Οι μνήμες του πολέμου, η απομυθοποίηση του σταλινικού καθεστώτος, ο Τσε, το Βιετνάμ, η χούντα στην Ελλάδα. Οι φοιτητές ζούσαν έντονα και εκφράζονταν ανοιχτά – γκρούπες όλων των ειδών σχηματίζονταν στα πανεπιστήμια και τα φοιτητικά στέκια. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο θείος μου συχνά διηγείται ιστορίες από την τροτσκιστική ομάδα που είχαν σχηματίσει με κάτι φίλους και συμφοιτητές, την Tricontinental.
Το όνομά της αντικατόπτριζε τα τρία ιδρυτικά της μέλη, τον ελληνικής καταγωγής θείο μου, έναν φοιτητή από τη νοτιοανατολικά Ασία που δε θυμάμαι καλά, και τον Αγκολέζο Τζούλιο, που έτυχε να μπορέσω να γνωρίζω πριν από μερικά χρόνια, όταν μας επισκέφτηκε στην Αθήνα. Πιστοί στις θέσεις της 4ης διεθνούς και στην ιδέα της διεθνούς επανάστασης του Τρότσκι τα μέλη της ομάδας έφεραν περήφανα το εμπνευσμένο όνομα τους και πέρασαν μαζί έντονες στιγμές πορειών και παραστάσεων διαμαρτυρίας, φωνάζοντας μέσα σε γεμάτα αμφιθέατρα και καπνισμένους δρόμους και βιώνοντας φλογερές πολιτικές διαφωνίες.
Περήφανα φέρω κι εγώ αντίστοιχες μνήμες από τις φοιτητικές αναταραχές της δικής μου γενιάς που, τολμώ να πω, δεν άφησα ποτέ έξω από τη ζωή μου. Μα σήμερα, έξω από τα στενά όρια της προπτυχιακής μου πατρίδας, βρίσκω τον εαυτό μου μέλος μιας νέας Tricontinental. Δεν είμαστε επαναστάτες, δεν έχουμε καν κοινά πολιτικά πιστεύω – ή μάλλον δεν έχω ιδέα, μιας και δεν τα έχουμε κουβεντιάσει ακόμη. Είμαστε μια απλή ομάδα φοιτητών που έχει αναλάβει ένα κοινό project στα πλαίσια ενός μαθήματος – τίποτα πιο κοινότοπο, θα έλεγε κανείς. Μα αποτελούμαστε από έναν Έλληνα από την Αθήνα, μια Καναδέζα από το Οντάριο, έναν Πολωνό από την Κρακοβία, μια Ρωσίδα από το Βλαδιβοστόκ και έναν Κινέζο από τα περίχωρα του Πεκίνου 
Είμαστε κι εμείς, αν μη τι άλλο, μία Tricontinental – και, πραγματικά, και μόνο το να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε, πόσο μάλλον να συνεργαστούμε, αποτέλεσε μια πρόκληση από μόνο του! Κι όμως, μεθαύριο έχουμε να κάνουμε μια παρουσίαση και έχω να πω ότι η δουλειά που ολοκληρώσαμε σήμερα είναι αδιαμφισβήτητα ιδιαιτέρως αξιόλογη 
Έχω την ελπίδα, μα και την πεποίθηση, ότι αυτή η ομάδα θα έχει στο μέλλον να πει της ιστορίες της στις 5 γωνιές του κόσμου απ’ όπου ξεκίνησαν τα μέλη της για να συναντηθούν εδώ, στα bistro και της αλέες γύρω από το μεγάλο πανεπιστήμιο της Βιέννης. I shall keep you posted, φυσικά, μα πριν κλείσω έχω να πω αυτό:
Γεννήθηκα σε μία χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων και το πλήρες όνομά μου είναι Λεωνίδας-Δημήτριος Περέλλης-Κωνσταντινίδης. Ο κινέζος συμφοιτητής μου λέγεται Xin Li. Χμμ.. lol?
όλοι οι κινέζοι λι λέγονται. χοχοοχο.