Ιστορίες από τη Βαρκελώνη και όχι μόνο (μέρος 1ο)

Η φίλη του timetoleave Κατερίνα αποφάσισε να γράψει για τις εμπειρίες της από τη Βαρκελώνη όπου ζει με αφορμή το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο οποίο φοιτά αλλά και τα ταξίδια της που έγιναν με αφετηρία την πρωτεύουσα της Καταλονίας και προορισμούς διάφορες πόλεις της Ευρώπης.

Βαρκελώνη, ξημερώματα Μ. Τετάρτης, κοντεύει 4, μισάνοιχτο το παράθυρο του δωματίου, για να μπαίνει λίγο το γλυκό (μισο-καλοκαιρινό) αεράκι. Είναι η απόλυτη αίσθηση γαλήνης ύστερα από την περσινή χρονιά στην Ελλάδα γεμάτη με έντονα ευχάριστα αλλά και τραγικά γεγονότα, αρκετά, για να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να χρειάζεται και αυτό πού και πού.

Η χρονιά που διανύουμε είναι μία από τις πιο γεμάτες της ζωής μου: ταξίδια, εμπειρίες, μουσική, διάβασμα, αφοσίωση επιτέλους στον επιστημονικό κλάδο που με ενδιέφερε πραγματικά, μέσα από το μεταπτυχιακό που κάνω. Όλα τόσο φανταστικά αλληλένδετα μεταξύ τους. Το χρονικό ξεκινά από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε…

Στα ηχεία το τραγούδι “I can see clearly now” ερμηνευμένο με τον μοναδικό τρόπο τής, γνωστής μου για αρκετά χρόνια από το ωδείο, Μαρίνας – τώρα πρόσφατα έχει γίνει και πολύ δημοφιλής δημοφιλής στην Ελλάδα, λόγω της σειράς Steps!

Πρώτη στάση: Barcelona (και η αφετηρία των υπόλοιπων εξορμήσεών μου)! Η πόλη – ορισμός της πνευματικής κίνησης της Ισπανίας, και όχι μόνο: Φεστιβάλς κάθε είδους τέχνης, άνθρωποι που έχουν να πουν και να δώσουν, μουσική παντού, περίεργη αρχιτεκτονική, εναρμονισμένο δέσιμο του “παλιού” με το “μοντέρνο”…  Αρκετή υγρασία, πολλά στενά και βρώμικα σοκάκια στο ιστορικό κέντρο, πολλοί ντόπιοι που θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ξεκομμένους από την υπόλοιπη Ισπανία, πολλοί μετανάστες από νότια Αμερική κυρίως, που με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούν να ξετυλίγουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους.

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Περισσότερες φωτογραφίες και ιστορίες μετά το άλμα…

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σύγχρονα έργα τέχνης, πολύ κοντά στο κτίριο της σχολής μου

Μουσική...

Πολλή μουσική...

Κι άλλη μουσική…

 Φλαμένκο δε θα ακούσεις πολύ εδώ (σε αντίθεση με τη νότια Ισπανία – γράφω πιο κάτω), όμως άλλα είδη μουσικής, όπως η ηλεκτρονική, που δεν έχουν εξερευνηθεί τόσο πολύ στην Ελλάδα, θα μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον: ίσως η αιτία ενασχόλησης με αυτό το είδος να είναι και ο καταιγισμός από πειραματισμούς και νέους ήχους που λαμβάνουν χώρα στο στενό περιβάλλον μου.

Στολισμένος δρόμος στη γειτονιά Barceloneta

Δεύτερη στάση: Figueres Μία πόλη δίδυμη της Λαμίας κατά τη γνώμη μου, στα πάντα! Κτίρια, πάρκα… Γύρω στη 1.5 ώρα με το τρένο, βόρεια της Βαρκελώνης. Το μόνο ξεχωριστό, το μουσείο του Νταλί με κεντρικό σημείο την περίτεχνη “τρέλα” του. Μία μέρα αξίζει να αφιερώσεις για εκείνην.

Μουσείο Νταλί: Το πιο περίεργο κτίσμα που έχω δει ποτέ! (Και το εσωτερικό του ακόμα περισσότερο!)

Γκράφιτι στους δρόμους της γειτονιάς "Barri Gotic" της Βαρκελώνης (by Zack)

Τρίτη στάση: Γαλλία: Toulouse – Carcassonne. Το πρώτο ταξίδι με άτομα από τις εστίες, που κανείς τους δεν κατάγεται από Ελλάδα – μεγάλο βήμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι είχα να ασχοληθώ με τα αγγλικά πάνω από 7 χρόνια! Εμπειρία ζωής το να είσαι στο αυτοκίνητο που οδηγά Άγγλος (πρώτη φορά του από τα δεξιά!), έχοντας ως συνοδηγό έναν Νικαραγουανό (από τις ελάχιστες φορές του που έβλεπε χάρτη με δρόμους που είχαν ονομασία – κι όμως στη χώρα του δε συμβαίνει αυτό!). Η Toulouse μικρή παραμυθένια πόλη, με τα γραφικά δρομάκια, τις περιποιημένες βιτρίνες κάθε είδους μαγαζιού και το ποτάμι που τη διασχύζει, μια πηγή ηρεμίας εκείνες τις ηλιόλουστες μέρες του Νοεμβρίου. Η προτομή του μαθηματικού Pierre de Fermat μου ξύπνησε αναμνήσεις από το κοντινό παρελθόν μου…

O ορισμός φωτογραφίας σε λεξικό δίπλα από τη λέξη "γαλήνη"

Το φθινόπωρο είχε εγκατασταθεί για τα καλά στη Toulouse (by Sebastian)

Ένα βράδυ μόνο ήταν λίγο περίεργο, μιας και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την πρωτοφανή επιθετικότητα μιας παρέας νέων, μεθυσμένων Γάλλων, ενώ απολαμβάναμε τις μπύρες μας στις όχθες του ποταμού. Όλα έληξαν ομαλά ύστερα από λίγη ώρα, αλλά καταλήξαμε όλοι στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι της περιοχής διασκεδάζουν – ξεφεύγουν με περίεργο τρόπο…

Στο γυρισμό δεν έλειψε μια στάση στην ιστορική πόλη Carcassonne, με το υπέροχο παλιό της κάστρο. Όταν περπατάς στους διαδρόμους του απλά μεταφέρεσαι σε άλλη εποχή: ένα μαγευτικό ταξίδι στον χρόνο. 

Κάθε φωτογραφία από την Carcassonne, σαν καρτ ποστάλ...

Τέταρτη στάση: πάλι Γαλλία (υπάρχει μία αδυναμία σε αυτήν τη χώρα!). Αυτήν τη φορά Lille – Paris, με συμφοιτητές μου, χωρίς πολλές έγνοιες στο νου, μιας και μόλις είχαμε τελείωσει πια από την πρώτη εξεταστική. Το πιο επεισοδιακό σύντομο ταξίδι που εχω ζήσει ποτέ! Ο αρχικός προορισμός μας το Παρίσι αλλά λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο… Η απίστευτη κακοκαιρία στα τέλη του Δεκεμβρίου άλλαξε λίγο τα σχέδια, αφού το αεροπλάνο αδυνατούσε να προσγειωθεί εκεί, με αποτέλεσμα να βρεθούμε στη… Lille!  Χιόνι παντού στο αεροδρόμιο, αρκετός κόσμος χαμένος, ανοργανωσιά… Προλάβαμε ευτυχώς το τελευταίο λεωφορείο που οδηγούσε στο κέντρο της πόλης και μετά βίας δεν ξεμείναμε στην άκρη του πουθενά. Ένας από τους συμφοιτητές μου έτυχε και είχε πάει εκεί δύο χρόνια πριν, λόγω εράσμους, συνεπώς δεν αργήσαμε να έχουμε μία σύντομη ξενάγηση στην πόλη από ντόπιους γνωστούς του. Αξέχαστο το τσουκτερό κρύο, αλλά και η χριστουγεννιάτικη αγορά στο κεντρικό πάρκο της πόλης: μια όαση με πολύ ζεστό κρασί και διάφορες λιχουδιές.

Η είσοδος της χριστουγεννιάτικης αγοράς

Lille: πόλη σα ζαχαρωτό!

Πολύ αργά το βράδυ εκείνης της μέρας επιτέλους καταφέραμε, μέσω τρένου, να φτάσουμε Παρίσι. Εκεί με περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη: ξέραμε ότι θα μέναμε φιλοξενούμενοι στο διαμέρισμα μιας καλής φίλης του Ινδού συμφοιτητή μου, αλλά το ότι θα είχα ένα ολόκληρο δωμάτιο με τζάκι δικό μου (η συγκάτοικός της μόλις είχε φύγει για ταξίδι και μου το παραχώρησε), σε μια από τις πιο ακριβές γειτονιές της πόλης, κοντά στον πύργο του Άιφελ, ούτε στα πιο μακρινά μου όνειρα! Οι κουρτίνες του σαν από κουκλόσπιτο και η θέα μαγευτική. Το κύριο χαρακτηριστικό του ταξιδιού αυτού οι πολλές ώρες περιπλάνησης με τα πόδια σε όλες της γωνιές της πόλης, με θερμοκρασία λίγο πιο κάτω από τους 0 βαθμούς Κελσίου.

Το Λούβρο περιτριγυρισμένο από μικρή στρώση χιονιού

Δε θα ξεχάσω ποτέ την συζήτηση σε ένα πάρτυ, με έναν συνομήλικό μου Γάλλο αστυνομικό, που μου κίνησε την περιέργεια η διαφορετική οπτική του γωνία για τα διάφορα τεκτενόμενα της πόλης, αλλά και μία άλλη ατελείωτη φιλοσοφική συζήτηση που ειχαμε με τον Κολομβιανό και τον Ινδό συμφοιτητή μου, τρία άτομα από διαφορετικές ηπείρους, με τόσο διαφορετικά ερεθίσματα, αλλά τόσο κοινά γνωρίσματα.

Οι υπόλοιποι συνέχισαν το ταξίδι για Ολλανδία, αλλά δεν ακολούθησα, έπρεπε να γυρίσω πίσω στην Βαρκελώνη, για να προλάβω την πτήση μου για Αθήνα. Λίγες μέρες για τις γιορτές εκεί ήταν ό,τι πρέπει.

Συνεχίζεται…

Advertisement