Σαββατοκύριακο στο Δουβλίνο

Πριν επισκεφθώ το Δουβλίνο είχα την ακόλουθη εντύπωση για την Ιρλανδία και την κουλτούρα της…

και επιστρέφοντας ήμουν πλέον σίγουρος!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η φίλη μου η Μαρία βρέθηκε το καλοκαίρι στο Δουβλίνο στα πλαίσια πρακτικής εργασίας (μπορείτε να διαβάσετε τη δική της αφήγηση για το σαββατοκύριακο αυτό αλλά και τις υπόλοιπες περιπέτειές της εδώ) και έτσι αποφάσισα να συνδυάσω το τερπνόν μετά του.. τερπνού και να την επισκεφθώ. Καθώς όμως είχα εξαντλήσει την καλοκαιρινή μου άδεια για να βρεθώ στα ελληνικά νησιά (Κύθνος, Λέσβος, Κρήτη) το ταξίδι έκλεισε για το ΣΚ 13-14 Αυγούστου. Τρίτη 9 Αυγούστου, αργά το βράδυ, προσγειωνόμουν στο βροχερό, με 9 βαθμούς Κελσίου θερμοκρασία, Όσλο. Τετάρτη πίσω στη δουλειά αλλά Σάββατο πρωί πετούσα – με Ryanair, τι άλλο – για Δουβλίνο (Baile Átha Cliath). Περισσότερα μετά το άλμα.

Αν κινηθείς γρήγορα, μπορείς να πιάσεις θέση δίπλα στο παράθυρο

Στις 14:15 (WET) προσγειώνομαι στην πρωτεύουσα του Éire και το πρώτο πράγμα που αντικρύζω είναι μια εξόφθαλμη ανορθογραφία σε μεγάλη διαφήμιση γνωστής ξενοδοχειακής αλυσίδας.

Eurpoe?

Σπεύδω προς το διώροφο αστικό λεωφορείο. Αν δεν έχεις το ακριβές αντίτιμο σε κέρματα τότε παίρνεις ένα χαρτί για να πας να εισπράξεις τα ρέστα σου από ένα συγκεκριμένο γραφείο στο κέντρο του Δουβλίνο. Καλή μαγκιά για να τα τρως από τουρίστες από τους εν ΔΝΤ αδερφούς μας :) Look right. Οι Ιρλανδοί έχουν κληρονομήσει πολλές Βρετανικές …ιδιοτροπίες όπως η γλώσσα (δυστυχώς λίγοι Ιρλανδοί μιλούν σήμερα Ιρλανδικά στην καθημερινότητά τους – κυρίως μεγάλοι στην ηλικία κάτοικοι της επαρχίας, η ιρλανδική διδάσκεται πάντως στα σχολεία υποχρεωτικά), η οδήγηση στα αριστερά, οι δύο βρύσες (μια για το ζεστό και μια για το κρύο) στο νιπτήρα, οι παρανοϊκές πινακίδες με απειλητικές νουθεσίες καλής συμπεριφοράς κλπ. Ενδεικτικά:

Το να φτύνεις το προσωπικό του Τραμ είναι ποινικό αδίκημα. Κι εγώ που νόμιζα πως είναι καθόλα νόμιμο.

"Κοιτάξτε και προς τις δύο κατευθύνσεις" στα Ιρλανδικά (δίπλα στην αφίσα του μεγάλου comeback των Air Supply που όλοι αγαπήσαμε)

Οι Ιρλανδοί φυσικά δεν τρέφουν καμία αγάπη για τους Βρετανούς (περίπου 400 χρόνια υπό την κατοχή τους, γαρ) και είναι υπερήφανοι για την ανεξαρτησία τους και για το πώς αποτίναξαν το δυνάστη. Κάπως έτσι ξεκινά η ξενάγηση της Μαρίας κατά τις 3 το μεσημέρι και λίγο αφού άφησα τα λίγα πράγματά μου στο μικρό αλλά cosy διαμέρισμά της κοντά στη στάση Aungier Str. (προφέρεται Ένγκερ!). Ο καιρός συννεφιασμένος. Όπως λένε, μπορείς να ζήσεις και τις 4 εποχές μια μέρα στο Δουβλίνο. Πρώτη στάση, το ιστορικό Trinity College.

Trinity College

Η ουρά για το Book of Kells είναι τεράστια και ο χρόνος μου περιορισμένος οπότε συνεχίζουμε το δρόμο μας. Περνώντας το μεγαλοπρεπή ποταμό Liffey, που τροφοδοτεί σε μεγάλο βαθμό το υδρευτικό δίκτυο της πόλης, αντικρύζουμε το Spire of Dublin. Κάθε δυτική πρωτεύουσα που σέβεται τον εαυτό της έχει να επιδείξει κι από ένα ..φαλλικό σύμβολο. Το κόστους 4 εκατομμυρίων τεχνούργημα ήρθε αντιμέτωπο με αρκετές καθυστερήσεις και κριτική αλλά τελικά παραδόθηκε στο κοινό το 2003. Η κορυφή φωτίζεται κατά τη διάρκεια της νύχτας και ο αστικός μύθος λέει πως βοηθά τους ζαλισμένους από τη μέθη να προσανατολιστούν.

Spire of Dublin

Στο ιωνικού ρυθμού ταχυδρομείο της πόλης ξεκίνησε η επανάσταση το 1916. Σήμερα λειτουργεί ως μεγαλοπρεπές ταχυδρομείο. Κάνουμε μια γρήγορη στάση για να το δω από μέσα και να αγοράσω γραμματόσημα.

General Post Office

Στο Garden of Remembrance θυμόμαστε όσους έδωσαν τη ζωή τους για την ιρλανδική ανεξαρτησία.

Garden of Remembrance

Σε πιο ευχάριστο κλίμα συνεχίζουμε τη βόλτα μας στην πόλη βολτάροντας αργά στη συνοικία Temple Bar που βρίθει μεσαιωνικών δρόμων, μοντέρνων τοιχογραφιών και μπαρ γεμάτων κουλτούρα.

Ανασκόπηση της ιστορίας της γυναικείας ενδυματολογίας

Ο Oscar (Fingal O'Flahertie Wills) Wilde ήταν Ιρλανδός

Μια από τις σημαντικότερες παρατηρήσεις του Albert Einstein

Hard Rock Café, Dublin

Ιρλανδικό ξενοδοχείο

Ο Rory Gallagher ήταν επίσης Ιρλανδός

Περνώντας από τον εμπορικό Grafton Street κι αφού κάνουμε μια στάση σε super market για αποθέματα τροφής πηγαίνουμε προς το σπίτι για φαΐ, επαγγελματικές συζητήσεις και ξεκούραση για το σαββατόβραδο. Όλα αυτά συνοδεία της κόκκινης μπύρας Smithwick’s. Λίγο πριν αποχωρήσουμε από το σπίτι για το pub crawl στο Temple Bar η αυγουστιάτικη πανσέληνος κάνει τη δειλή εμφάνισή της, πίσω από τα σύννεφα, στον ουρανό του Δουβλίνο.

Η νύχτα μας βρίσκει στην καταπληκτική διάσημη pub Porterhouse. Τριώροφη, με live μουσική από μπάντα ορατή και από τους τρεις ορόφους (!), με παρέα από Σικελία, Ρουμανία κι έναν – τι άλλο – Patrick από την Ιρλανδία και το 1 pint (568mL) μπύρας να κοστίζει 4 ευρώ αποφασίζουμε να μείνουμε εκεί για πολλή ώρα.

Μπύρα για κάθε γούστο στο Porterhouse

Blues, rock αλλά και λίγο από ιρλανδική folk είχε το ρεπερτόριο

Κουρασμένοι και υπό βροχή επιστρέφουμε προς το σπίτι περνώντας όμως δίπλα από το “Corfu: Greek Restaurant”. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας με τα παιδιά για μονοήμερη εκδρομή το απόγευμα της Κυριακής. Το επόμενο πρωί βρέχει καταρρακτωδώς αλλά η Μαρία με διαβεβαιώνει πως αυτό δε σημαίνει τίποτα για το τι θα επακολουθήσει. Πράγματι μέχρι να ετοιμαστούμε έχει βγει ο ήλιος! Ξεκινάμε τη βόλτα μας στην πόλη και χαζεύουμε την ομορφιά του ποταμού καθώς λούζεται από το χρυσό φως του ήλιου. Μια από τις ομορφότερες γέφυρες του Liffey, η Ha’penny, ποζάρει νωχελικά. Πήρε το όνομά της επειδή όταν κατασκευάστηκε είχε εισιτήριο μισή πέννα (μισό σεντ) για τους πεζούς που ήθελαν να τη διασχίσουν.

Ha'penny Bridge

Ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς του Δουβλίνου σχετίζεται με το αλκοόλ και πιο συγκεκριμένα με τη μπύρα Guinness και το ουίσκι Jameson. Κατευθυνόμαστε λοιπόν προς την περιοχή Guinness δηλαδή τη St. James’s Gate Brewery την οποία ο ευφυέστατος Arthur Guinness νοίκιασε για 9000 (!) χρόνια με το αντίτιμο 45£ το χρόνο. Εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Δεν έχουμε χρόνο για το μουσείο οπότε θα αρκεστούμε στις φωτογραφίες γύρω από την τεράστια αυτή βιομηχανία μπύρας.

Το εργοστάσιο της Guinness

Ιδρύθηκε το 1759

Το σπίτι που έζησε ο Arthur Guinness

Η είσοδος στο μουσείο

Στη συνέχεια περπατούμε προς το πρώτο αποστακτήριο του Jameson Irish Whiskey. Σε αντίθεση με το εργοστάσιο της Guinness το αποστακτήριο είναι εκτός λειτουργίας και λειτουργεί μόνο ως μουσειακός χώρος. Η βιομηχανία έχει μεταφερθεί στην πόλη Cork στο νότο της Ιρλανδίας. Ο Jameson, Σκοτσέζος δικηγόρος, ίδρυσε το αποστακτήριο του whiskey στο Δουβλίνο το 1780 και ενώ είχε πρώτα παντρευτεί τη Margaret Haig – σωστά μαντέψατε τη δημιουργό του (δημοφιλούς στην Ελλάδα) ουίσκι Haig!

Το παλιό αποστακτήριο του Jameson Whiskey

Σε αυτό το δρύινο βαρέλι δημιουργήθηκε η πρώτη σοδειά Jameson

Θα ξεγελάσουμε την πείνα μας με μανιταρόσουπα στο Merchant’s Arch υπό τους ήχους ιρλανδικής μουσικής.

Παραγγέλνω μια Guinness μπύρα και ενώ τη βλέπω πως έχει σερβιριστεί δεν την φέρνουν στο τραπέζι. Καθώς γίνομαι ανυπόμονος η Μαρία μου εξηγεί ότι αυτό γίνεται σκόπιμα για να ετοιμαστεί σωστά η μπύρα. Πράγματι η ίδια η Guinness σύμφωνα με επαναλαμβανόμενες διαφημιστικές εκστρατείες της εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σερβίρεται η μπύρα και ισχυρίζεται πως ο σωστός χρόνος προετοιμασίας της είναι 119.53 δευτερόλεπτα.

Η "λαϊκή ρήση" που θέλει τη μπύρα Guinness να έχει πιο ωραία γεύση όταν καταναλώνεται στο Δουβλίνο επιβεβαιώνεται από τον υποφαινόμενο

Μια διαφήμιση στην τηλεόραση μου τραβά το βλέμμα. Κάποιο μπαρ προσφέρει εγγύηση κρύας μπύρας. Τι σημαίνει αυτό; Αν η εξωτερική θερμοκρασία είναι παραπάνω από 16 βαθμούς Κελσίου τότε έχεις έκπτωση 1€, αν είναι πάνω από 18 τότε έχεις έκπτωση 2€ και αν είναι πάνω από 20 τότε την παίρνεις δωρεάν. Αυτό στην Ελλάδα θα σήμαινε δωρεάν μπύρα το μισό χρόνο αλλά στην Ιρλανδία δε συμβαίνει και τόσο συχνά.

Στην O’Connell Street συναντούμε τους Ιταλούς φίλους μας και πηγαίνουμε με το διώροφο αστικό λεωφορείο στο γειτονικό Howth, πρώην ψαροχώρι και νυν όμορφο προάστιο του Δουβλίνου. Ο ήλιος κάνει δυναμική επανεμφάνιση προσφέροντας μας μια καλή ιδέα ιρλανδικής φύσης. Μερικά χιλιόμετρα πεζοπορίας στο λόφο του χωριού θα μας ανταμείψουν με μοναδικές εικόνες.

Θα ήθελα να ζήσω για μερικές μέρες στο φάρο που φαίνεται στο βάθος

"Sit a while" κι αυτό πράξαμε κατόπιν παρότρυνσής μου

Εδώ κι αν θα ήθελα να ζήσω...

Στους πρόποδες του λόφου συναντούμε τον Patrick που ήρθε με το ποδήλατο από το Δουβλίνο. Όλοι μαζί απολαμβάνουμε μια μερίδα fish & chips και παγωτό για επιδόρπιο. Στο λεωφορείο του γυρισμού μας παίρνει ο ύπνος… Πίσω στην πόλη πηγαίνουμε στο Carrolls Irish Gifts & Souvenirs – το πληρέστερο μαγαζί τουριστικών ειδών που έχω συναντήσει! Καθότι τρελαίνομαι για τουριστικά μου πήρε αρκετή ώρα να διαλέξω το καλύτερο μαγνητάκι, καρτ ποστάλ και φυσικά ποιο ποτήρι Guinness θα κάνω δώρο στον εαυτό μου. Κατευθυνόμενοι προς το σπίτι η Μαρία με συστήνει στη Molly Malone, την ηρωίδα του ανεπίσημου ύμνου του Δουβλίνου. Κάθε κάτοικος την έχει στην καρδιά του και δεν πήρε πολύ χρόνο να κατακτήσει και τη δικιά μου. Ήταν ένα πληθωρικό νεαρό κορίτσι που την ημέρα πουλούσε κυδώνια και μύδια και τη νύχτα εξασκούσε το αρχαιότερο επάγγελμα. Πέθανε σε νεαρή ηλικία από πυρετό. Αν και θεωρείται φανταστικό πρόσωπο έχουν υπάρξει ανεπιβεβαίωτοι ισχυρισμοί ότι υπήρξε η Molly και “έφυγε” στις 13 Ιουνίου 1699· η 13η Ιουνίου γιορτάζεται επίσημα ως ημέρα της Molly Malone.

Η πληθωρική Molly Malone ποζάρει μόνιμα στη Grafton Street

 

In Dublin’s fair city,
Where the girls are so pretty,
I first set my eyes on sweet Molly Malone…

Επιστρέφουμε σπίτι κουρασμένοι. Αν και η Μαρία μου έχει εξηγήσει πολύ καλά πώς θα πάω στη στάση για να πάρω το λεωφορείο για το αεροδρόμιο στις 4 το πρωί, βάζω ξυπνητήρι στις 3. Ετοιμάζομαι ήσυχα, αποχαιρετώ τη μισοκοιμισμένη Μαρία στις 03:30 και βγαίνω στο αγιάζι και ψιλόβροχο της πρωτεύουσας της Ιρλανδίας. Κάνω μια στάση για μια ζεστή σοκολάτα στα McDonald’s προσέχοντας να μην πατήσω πάνω σε κάποιο …μεθυσμένο Ιρλανδό και κατευθύνομαι προς το λεωφορείο. Λίγο πριν περάσει το λεωφορείο έρχεται ένας χαριτωμένος αφροιρλανδός (sic) με ομαδικό ταξί και μας προτείνει να πάμε με αυτόν στο αεροδρόμιο. Χωρίς δισταγμό μπαίνω στο ταξί και κάθομαι στη θέση του (συν)οδηγού. Στις 4:15 (!) έχουμε φτάσει στο αεροδρόμιο και με κόστος ίδιο με το λεωφορείο, 7 ευρώ! Το αρνητικό αυτής της ιστορίας είναι πως στις 5 το πρωί της Δευτέρας είμαι έξω από την πύλη επιβίβασης ενώ η πτήση μου είναι στις 7:10. Προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο σε όλες τις απίθανες στάσεις του σώματος προκαλώντας τα βλέμματα απορίας των Βρετανών και Ιρλανδών που πετούν για Λονδίνο από την ίδια πύλη στις 6:30. Κοιμώμενος καθόλη τη διάρκεια της πτήσης επιστρέφω στο Όσλο και φτάνω στη δουλειά κατά τις 11:30 στερημένος ύπνο αλλά με αισιοδοξία ότι θα μου δοθεί ευκαιρία στο μέλλον σύντομα να ξαναεπισκεφθώ το Δουβλίνο – δεν πρόλαβα άλλωστε να πιω έναν Irish coffee (καφές με ιρλανδικό ουίσκι). Μέχρι τότε, στα ηχεία, The Very Best Of The Dubliners.

Advertisement