It ain’t no use in calling out my name, gal

Like you never done before

It ain’t no use in calling out my name, gal

I can’t hear you any more

I’m a-thinking and a-wondering walking down the road

I once loved a woman, a child I’m told

I give her my heart but she wanted my soul

But don’t think twice, it’s all right.

Ένα από τα πιο underestimated aspects της ζωής με τη μαμά, μετά το φαγητό_που_ετοιμάζεται_από_μόνο_του και τα πάντα_καθαρά_ποτήρια_και_ μαχαιροπήρουνα, είναι αναμφισβήτητα τα αυτοκαθαριζόμενα ρούχα. Τα ποια?

Τα ρούχα, που λέτε, όταν βρωμίζουν και τα πετάμε στο καλάθι με τα άπλυτα, μένουν για πάντα εκεί. Ναι σοβαρά, δεν πάνε πουθενά – άμα δεν ασχοληθείς, δεν πρόκειται να τα ξαναδείς να εμφανίζονται και πάλι καθαρά στη ντουλάπα σου μετά απο μερικές μέρες, όπως γίνεται στην Ελλάδα. Δεν ξέρω τι φταίει, το κλίμα ίσως..

Εν πάση περιπτώσει, στη φοιτητική ζωή μακριά από το σπίτι ανακαλύπτεις σύντομα πως, αν δεν επιλέξεις μια μέρα κάθε δυο βδομάδες περίπου, γνωστή και ως Laundry Day, κάποιες ώρες της οποίας θα αφιερώσεις στωϊκά στο υπόγειο παρέα με τα πλυντήρια, ο πληθυσμός της ντουλάπας σου κινδυνεύει από βέβαιο αφανισμό. Μα καλά, εσύ θα’πρεπε να τα ξέρεις όλα αυτά, αφού έχεις ξαναμείνει μόνος σου σε εστία, δεν τα έμαθες τότε? Αααχ, τότε είχα το Γιάννη μου – sorry, I don’t wanna talk about it, makes me wanna cry..

(νταξ, δε μου έπλενε και τα ρούχα, αλλά με είχε βάλει σε μία τάξη η κουφάλα )

Στη φωτό βλέπετε το δωμάτιο με τα πλυντήρια και τα στεγνωτήρια. Τέσσερα συνολικά, καμία σχέση με την παλιά εστία που είχε γύρω στα 20 αλλά πάλι, εδώ μένουμε πολύ λιγότεροι. Το πρόβλημα είναι όταν ένα από αυτά χαλάει – τότε ο λόγος προσφοράς/ζήτησης εκτροχιάζεται, τα πράγματα ζορίζουν και υπερισχύει ο νόμος της ζούγκλας (σε συνδυασμό όμως με μία, ανεξήγητη σχετικά, ευγένεια απέναντι στο ωραίο φύλο – ο  (εσω)ρουχισμός  που μεταφέρουν στα καλάθια τους αποδεικνύεται ιδιαίτερα αφοπλιστικό οπτικό επιχείρημα).

Η πλυντηριακή υπηρεσία ενδυματικού εξαγνισμού προσφέρεται και αυτή, όπως και οι περισσότερες υπηρεσίες στις μέρες μας, έναντι κάποιας χρηματικής αμοιβής. Η διαδικασία πληρωμής, ωστόσο, ποικίλει: Στην παλιά μου εστία, όπως θα θυμάται ο Γιάννης, μας είχαν προμηθεύσει με ένα ειδικό πλαστικό κλειδάκι, αθώο στην όψη, μα φέρον ειδικόν τσιπάκιον, το οποίο φόρτωνες προπληρωμένες μονάδες, και χρησιμοποιούσες σε ειδικά προσαρμοσμένες υποδοχές πάνω από τα πλυντήρια, για να τα βάλεις μπρος. Took us time to figure THAT out then, didn’t it?

Η φάση εδώ δουλεύει αλλιώς. Στον τοίχο του δωματίου με τα πλυντήρια βρίσκεται μία ηλεκτρονική διάταξη αυτόματης χρέωσης, φέρουσα εμφανή σχισμή υποδοχής ηλεκτρονικής κάρτας.

Το μηχάνημα βρίσκεται, όπως βλέπετε, πλάι στον πίνακα της ηλεκτρικής εγκατάστασης, ενώ το όλο σύμπλεγμα είναι στενά φυλασσόμενο εντός μεταλλικού κιγκλιδώματος, κεκαλυμένο μάλιστα μετά ξύλινης τάβλας. Προσοχή, τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι τυχαίο!

Την πρώτη φορά που αποφάσισα ότι τα ενδυματολικά μου αποθέματα είχα περιοριστεί επικίνδυνα – 2 weeks ago, that was – επισκέφτηκα το laundry room και βάλθηκα να καταλάβω πώς σκατά δουλεύει η όλη φάση. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως, εκ των πραγμάτων, το laundry room είναι το πιο κοινωνικό μέρος σε μία εστία, καθώς εκεί πέφτεις αναγκαστικά, πάνω σε ένα σωρό κόσμο. Παλεύοντας λοιπόν να θυμηθώ καταρχάς πως δουλεύει ένα πλυντήριο, γνώρισα τη Νάνσυ. Η Νάνσυ είναι από το Αμβούργο και μένει σε αυτή την εστία ενάμιση χρόνο τώρα. Τη ρώτησα λοιπόν και 3 λεπτά μετά τα ταλαιπωρημένα ρούχα μου αναπαύονταν ασφαλή στην αγκαλιά της Miele, μαζί με μια γερή δόση Ariel, ένα καπάκι no-name μαλακτικό που πήρα από τα Lidl με 1.34 ευρώ και προγραμματισμένα για “ειδική φροντίδα” με “πρόπλυση” στους “30″. Μμμ..

Όσο για μας, βρισκόμασταν πλέον μπροστά στο μυστήριο μηχάνημα πληρωμής, όπου η Νάνσυ με ρώτησε αν έχω κάρτα. Ναι, φυσικά, λέω εγώ και βγάζω την πιστωτική μου. Όχι, όχι μου λέει, θέλει Bankomatkarte. Η λέξη Bankomatkarte αντικατοπτρίζει περήφανα τη γερμανόφωνη λεξιπλαστική δεινότητα που φρικάρει κάθε ξένο γερμανομαθή – όπως θα έχετε αντιληφθεί, αποτελεί την υπερ-σύνθεση των λέξεων Bank(τράπεζα), Automat(αυτόματο μηχάνημα) και Karte(κάρτα) και αναφέρετε στις πασίγνωστες κάρτες αυτόματης ανάληψης.

Αυστριακή, ρωτάω? Δεν έχω λογαριασμό στην Αυστρία! Έχω μία ελληνική, Maestro, με την οποία μπορώ και κάνω αναλήψεις, λες να κάνει? Χλωμό, μου λέει, δοκίμασε όμως! Δοκίμασα. Δεν έκανε.

Τσαντίστηκα. Γαμημένες τράπεζες, ούτε ένα σώβρακο να μην μπορείς να πλύνεις χωρίς να χώσουν τη μύτη τους..

Μην ανησυχείς, διέκοψε τη σκέψη μου η Νάνσυ, το είχαν κι άλλοι το πρόβλημα. Θα σου δείξω ένα κόλπο, αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς ότι δεν θα το πεις πουθενά. Χμ? Οκ, μέσα. Λοιπόν, συνεχίζει η Νάνσυ, βλέπεις όλη αυτή τη σιδεριά? Τη βάλανε πριν δυο μήνες, γιατί πήρανε χαμπάρι το κόλπο. Ακόμα κι έτσι όμως, αν σύρεις την τάβλα άκρη-άκρη (μου δείχνει καθώς εξηγεί) και κρατήσεις ανοιχτό το πορτάκι του πίνακα όσο πάει (το τραβάει), μπορείς να χώσεις μέσα το χέρι σου (γκνννν…) και να φτάσεις τον τελευταίο διακόπτη. Τον κατεβάζεις (κλακ), το μηχάνημα σβήνει (πιουυυυυ……), τον ξανανεβάζεις (κλακ), η μλκία ξανανάβει (μπλιπ!) και τώρα (γκνννν…) πας πίσω στο πλυντήριό σου, πατάς start, και δουλεύει!

Ingenious! Τι secure payment systems και μλκίες μαθαίνουμε, παντού υπάρχει ένα bug! Σκάω στα γέλια με τη φάση και ευχαριστώ τη Νάνσυ. Να μην το πεις πουθενά όμως, μου ξανατονίζει. Ναι, φυσικά, της λέω με σοβαρό ύφος. Να μην ξεχάσω να κάνω ένα ποστ στο blog, σκέφτομαι από μέσα μου

Από τότε, εγώ και οι συγκάτοικοί μου πλένουμε τα ρούχα μας τσάμπα.

Γκνννν!! Κλακ, α-χα!

Μικρός ακόμη, λάτρευα να ακούω το θείο μου τον Περικλή να μου διηγείται για τα φοιτητικά του χρόνια στο Aachen της Γερμανίας, μια υπέροχη πανεπιστημιούπολη κοντά στη Κολωνία που κατάφερα κι εγώ να επισκεφτώ το πρώτο μου πανεπιστημιακό καλοκαίρι, και που αγάπησα τόσο ώστε να την περιλάβω στα ερασμικά μου ταξίδια, τέσσερα χρόνια αργότερα.

Το Aachen δεν ήταν πάντα η μικρή κωμόπολη που είναι σήμερα – η ιστορία του είναι μεγάλη, καθώς υπήρξε πρωτεύουσα του Καρλομάγνου, η πρώτη, θα έλεγε κανείς, πρωτεύουσα μιας ενωμένης Ευρώπης. Η γεωπολιτική του θέση άλλωστε, είναι εξαιρετική.

Αλλά σιγά μην ήταν αυτό το θέμα μου

Στο Aachen της τότε δυτικής Γερμανίας, ο θείος μου έφτασε λίγο αφότου έκλεισε τα 18, έχοντας στο ένα του χέρι του το σχολικό του απολυτήριο και στο άλλο ένα γερμανο-ελληνικό λεξικό. Δούλεψε για ένα χρόνο μαθητευόμενος μηχανικός στο εργοστάσιο, όπως ήταν τότε η απαίτηση για να γίνει κανείς δεκτός στο τμήμα της μηχανολογίας του ιστορικού πολυτεχνείου, και σπούδασε στη μικρή αυτή πόλη για 6 περίπου χρόνια. Εκεί γνώρισε φοιτητές από όλες της γωνιές του κόσμου, και έζησε τα ταραγμένα ψυχροπολεμικά χρόνια ανάμεσα στην προ-χουντική ελλάδα της αντικομμουνιστικής αστάθειας και των εκτοπισμών και την διαιρεμένη στα δύο Γερμανία του τείχους του Βερολίνου, πλάι στο σιδηρούν παραπέτασμα.

Η πολιτικοποίηση ήταν φυσικό επόμενο εκείνα τα χρόνια. Οι μνήμες του πολέμου, η απομυθοποίηση του σταλινικού καθεστώτος, ο Τσε, το Βιετνάμ, η χούντα στην Ελλάδα. Οι φοιτητές ζούσαν έντονα και εκφράζονταν ανοιχτά – γκρούπες όλων των ειδών σχηματίζονταν στα πανεπιστήμια και τα φοιτητικά στέκια. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, ο θείος μου συχνά διηγείται ιστορίες από την τροτσκιστική ομάδα που είχαν σχηματίσει με κάτι φίλους και συμφοιτητές, την Tricontinental.

Το όνομά της αντικατόπτριζε τα τρία ιδρυτικά της μέλη, τον ελληνικής καταγωγής θείο μου, έναν φοιτητή από τη νοτιοανατολικά Ασία που δε θυμάμαι καλά, και τον Αγκολέζο Τζούλιο, που έτυχε να μπορέσω να γνωρίζω πριν από μερικά χρόνια, όταν μας επισκέφτηκε στην Αθήνα. Πιστοί στις θέσεις της 4ης διεθνούς και στην ιδέα της διεθνούς επανάστασης του Τρότσκι τα μέλη της ομάδας έφεραν περήφανα το εμπνευσμένο όνομα τους και πέρασαν μαζί έντονες στιγμές πορειών και παραστάσεων διαμαρτυρίας, φωνάζοντας μέσα σε γεμάτα αμφιθέατρα και καπνισμένους δρόμους και βιώνοντας φλογερές πολιτικές διαφωνίες.

Περήφανα φέρω κι εγώ αντίστοιχες μνήμες από τις φοιτητικές αναταραχές της δικής μου γενιάς που, τολμώ να πω, δεν άφησα ποτέ έξω από τη ζωή μου. Μα σήμερα, έξω από τα στενά όρια της προπτυχιακής μου πατρίδας, βρίσκω τον εαυτό μου μέλος μιας νέας Tricontinental. Δεν είμαστε επαναστάτες, δεν έχουμε καν κοινά πολιτικά πιστεύω – ή μάλλον δεν έχω ιδέα, μιας και δεν τα έχουμε κουβεντιάσει ακόμη. Είμαστε μια απλή ομάδα φοιτητών που έχει αναλάβει ένα κοινό project στα πλαίσια ενός μαθήματος – τίποτα πιο κοινότοπο, θα έλεγε κανείς. Μα αποτελούμαστε από έναν Έλληνα από την Αθήνα, μια Καναδέζα από το Οντάριο, έναν Πολωνό από την Κρακοβία, μια Ρωσίδα από το Βλαδιβοστόκ και έναν Κινέζο από τα περίχωρα του Πεκίνου

Είμαστε κι εμείς, αν μη τι άλλο, μία Tricontinental – και, πραγματικά, και μόνο το να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε, πόσο μάλλον να συνεργαστούμε, αποτέλεσε μια πρόκληση από μόνο του! Κι όμως, μεθαύριο έχουμε να κάνουμε μια παρουσίαση και έχω να πω ότι η δουλειά που ολοκληρώσαμε σήμερα είναι αδιαμφισβήτητα ιδιαιτέρως αξιόλογη

Έχω την ελπίδα, μα και την πεποίθηση, ότι αυτή η ομάδα θα έχει στο μέλλον να πει της ιστορίες της στις 5 γωνιές του κόσμου απ’ όπου ξεκίνησαν τα μέλη της για να συναντηθούν εδώ, στα bistro και της αλέες γύρω από το μεγάλο πανεπιστήμιο της Βιέννης. I shall keep you posted, φυσικά, μα πριν κλείσω έχω να πω αυτό:

Γεννήθηκα σε μία χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων και το πλήρες όνομά μου είναι Λεωνίδας-Δημήτριος Περέλλης-Κωνσταντινίδης. Ο κινέζος συμφοιτητής μου λέγεται Xin Li. Χμμ.. lol?

“Απόψε σβήνουμε τα φώτα – Συμμετέχουμε στην Ώρα της Γης”, είναι ο τίτλος σημερινού άρθρου του in.gr

“Φέρτε μου καλσόν να πιάσω να σκίζω!”, έχω να πω εγώ..

Ρε τι μλκίες είναι αυτές! Τι κοροϊδία? Παπαριές από 100 μεριές δλδ, γιατί αν έχει ψαχτεί κανείς ελάχιστα (και εννοώ στο βαθμό του να έχει δει κανά-δυο μελέτες, ή ντοκυμαντέρ όπως το Zeitgeist – The Addendum) θα ξέρει ότι η ενεργειακή διαχείριση της ανθρωπότητας είναι ένα ανέκδοτο, let alone μία γενικευμένη προσπάθεια δημιουργίας συνθηκών έλλειψης πόρων στον πλανήτη.

Η υπερπροσπάθεια των ανθρώπων να νομίζουν ότι κάνουν κάτι, όταν δεν κάνουν τίποτα, με αηδιάζει. Η επιμονή τους, μάλιστα, ότι δεν το κάνουν για τον εαυτό τους, ή έστω για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους, αλλά για να σώσουν τον ΠΛΑΝΗΤΗ, είναι τραγελαφική! Δείτε αυτό, όσοι πιστοί. Δείτε το και θα με καταλάβετε. Αν και θρέφω μια κρυφή ελπίδα πως όσοι με διαβάζετε, όχι μόνο το έχετε δει, αλλά το έχετε εκτιμήσει όσο εγώ.

Η Ελλάδα παραμένει σταθερά πρώτη στην παγκόσμια κατάταξη ξεπερνώντας ακόμη και τους Αυστραλούς, τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας της Ώρας της Γης.

Α, είναι διαγωνισμός – και δεν το είχα καταλάβει. Οκ ρε παιδιά, τώρα μάλιστα. Άλλωστε, αν σκεφτεί κανείς ότι αρεσκόμαστε να αυτοαποκαλούμαστε ως φερόμενοι Προμηθείς αναφορικά με τα φώτα (sic) του σύγχρονου πολιτισμού, μια πρωτιά στο να τα σβήνουμε 2μιση χιλιάδες χρόνια μετά δεν φέρει παρά μια απολαυστικότατη ειρωνία σχετικά με το που έχουμε καταντήσει ως χώρα (για να μην πω ως έθνος και αρχίζουν τίποτε ελληνολάτρες να με βρίζουν).

Ο Δήμος Αθηναίων, ο Σκάι και η WWF συνδιοργανώνουν το Σάββατο στις 20.00 μεγάλη συναυλία στην Πνύκα με τον τενόρο Μάριο Φραγκούλη, τη Συμφωνική Ορχήστρα και τη Μικτή Χορωδία του δήμου, υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού.

Ψαγμένο.. Θα είναι unplugged, να υποθέσω? Με κεράκια, και τα συναφή? Αν ναι, λυπάμαι που δεν θα μπορέσω να παραστώ, ένεκα της απόστασης. Πνύκα στα σκοτεινά τα σπάει – έχετε μπαλαμουτιαστεί ποτέ με θέα την Ακρόπολη? Φανταστείτε το τώρα χωρίς θέα (η Ακρόπολη δεν απέχει από τα σημερινά σκοταδιστικά μυστήρια) και το Φραγκούλη να ψάχνει το μικρόφωνο. Λάθος, είναι acoustic η φάση, είπαμε.

«Και στο Προεδρικό Μέγαρο κατεβάζουμε τα φώτα» δήλωσε την Πέμπτη ο Κάρολος Παπούλιας

Έτσι σε θέλω ρε Κάρολε, κατέβασε κι εσύ κανά φως να σωθούμε! Που τα κατεβάζεις αλήθεια? Μην ξεχάσεις να πάρεις και τα σκουπίδια μαζί – μην κατεβαίνεις δυο φορές, κρίμα είναι.

Η Αττικό Μετρό, επίσης, θα ακινητοποιήσει συμβολικά για ένα λεπτό τους συρμούς που θα βρίσκονται εκείνη την ώρα στους σταθμούς, ενώ στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» θα σβήσουν τα φώτα του δυτικού διάδρομου τροχοδρόμησης.

Εντάξει. Έκλεισα ως άνθρωπος. Μα είμαστε σοβαροί? Ελπίζω μην κλείσουν και τα φώτα στους ακινητοποιημένους συρμούς, γιατί μετά ψάχνονται ποιος χούφωσε ποιον – και λίγα λέω, ένα λεπτό κάνει το ασανσέρ από τον 4ο στο ισόγειο και όλοι ξέρουμε τι μπορεί να γίνει σε αυτό το ένα λεπτό..

Και καλά το μετρό, αυτό πάει στο διάλο.Το αεροδρόμιο?? Πετάω για Αθήνα την άλλη Παρασκευή και χαίρομαι ιδιαιτέρως που μέχρι τότε τα φώτα στους διάφορους αεροδιαδρόμους του ΕλΒεν θα έχουν ξανανάψει μέχρι τότε. “Θα το έχουν φροντίσει ρε μλκ, μου λένε, να μην είναι να προσγειωθεί τίποτα σε εκείνον τον αεροδιάδρομο.” Α, ναι? Μήπως να κλείναμε και το ρεύμα στις ΜΕΘ του Ευαγγελισμού για κανά τεταρτάκι? Είμαι βέβαιος ότι οι συγγενείς των ατυχών ασθενών θα το εκτιμήσουν δεόντως!

Ακούς εκεί σβήνουν τα φώτα του αεροδιαδρόμου νυχτιάτικα. Και άμα σκάσει τίποτα επείγον? Κανά Τσέσνα χωρίς καύσιμα, με σπασμένο φτερό και πιλότο με κόψιμο, και να γελάμε μετά? Δεν ξέρω για σας, εγώ θα γελάω.

Kisses

Bad day.

Δεν είμαι καλά, από χτες δεν είμαι. Χτες ήταν μια πολύ ζόρικη μέρα. Σήμερα επίσης. Και ο ορίζοντας των ημερών που έρχονται, δεν είναι γαλανός

Με μισώ που τα γράφω αυτά. Είχα τρελές προσδοκίες για τη Βιέννη, για το μεταπτυχιακό, για όλα. Μεγάλες προσδοκίες, όλα φάνταζαν τέλεια στο μυαλό μου. Οι πρώτες μέρες, έλεγα, και ξέρω ακόμα πως έτσι είναι. Μα αυτό τον κόμπο στο στομάχι, τον περίμενα να φύγει γρηγορότερα.

Δυο χρόνια πριν, όταν είχα έρθει για Erasmus, όλα ήταν μαγικά. Η πόλη, το πανεπιστήμιο, οι βόλτες, τα τρένα, τα ταξίδια. Τι άλλαξε, αναρωτιόμουν την περασμένη βδομάδα, τι δεν είναι ίδιο? Τίποτα, θα μου πεις. Δεν κάνεις Erasmus (Erasmus, Tourismous, Orgasmus το λέγαμε τότε ), δεν είσαι εδώ για πλάκα. Κάνεις Master και είναι λογικό να ζορίζεσαι. Και όντως με παιδεύει το Master, όχι τόσο λόγω φόρτου, όσο λόγω ευθυνών. Δεν πλάθουμε κουλουράκια πλέον, δε βολτάρουμε στα καφέ και τα πάρκα, ούτε έχουμε στο πορτοφόλι λεφτά από το Υπουργείο Παιδείας. Κάνουμε Master, το πληρώνουμε μόνοι μας, έχουμε ευθύνες απέναντι στις καθημερινές μας επιλογές.

Τρίχες. Τρίχες είναι τα παραπάνω. Ούτε τα λεφτά με νοιάζουν που πληρώνω, τα δούλεψα τα πιο πολλά και ξέρω ότι πάνε για καλό, ούτε το πανεπιστήμιο είναι τόσο ζόρικο ώστε να μου χαλάει το στομάχι. Δε λέω, η γραφειοκρατία και η αβεβαιότητα αποθέτουν σεβαστό λιθαράκι στην κακή μου διάθεση, μα όλα κι όλα. Το πρόβλημα είναι αλλού.

Μοναξιές.

People are strange, when you’re a stranger. I’m a stranger. Δεν ήμουν πριν δυο χρόνια. Τότε είχα το Γιάννη και το Χρήστο, μέναμε κοντά, σπουδάζαμε μαζί, δουλεύαμε μαζί, γκρινιάζαμε μαζί και αντιμετωπίζαμε τα ζόρια μας μαζί. Με γέλιο, φυσικά, όπως αντιμετωπίζεις πάντα τα εικονικά σου ζόρια με τους φίλους σου.

Ο Μανόλης (spacedyevest) θα με βρίσει – δεν είναι όλα τα ζόρια εικονικά, θα πει. Δεν είναι, φυσικά δεν είναι, αλλά αυτά που περνώ εγώ εδώ, τώρα, είναι. Το ξέρω, γιατί τη στιγμή που θα σκεφτώ το μέλλον σε βάθος μερικών μονάχα χρόνων, όλα τους φαίνονται ασήμαντα.

Ήμουν ερωτευμένος με τη Βιέννη. Δεν ήμουν ερωτευμένος με τη Βιέννη. dimkots γελάει εδώ – μόνο αυτός γράφει έτσι. Ήμουν ερωτευμένος με τη ζωή μου στη Βιέννη, τότε, και τότε είχα φίλους εδώ. Τώρα γνωρίζω νέους και οι νέοι φίλοι δεν λέγονται ακόμα φίλοι, λέγονται γνωστοί. Έχω ανάγκη τους φίλους μου, όπως ήξερα ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι θα τους έχω, μα το αψήφησα. Την είδα μάγκας και ωραίος και άνετος και είπα “εγώ? εγώ δε μασάω ρε! εγώ θα βρω παρέα από την πρώτη βδομάδα!” Και βρήκα, φυσικά, και παρέα και συνεργάτες και διάφορο άλλο κόσμο, people from around the world – αλλά είναι strange. Κι εγώ stranger (pun intended).

Όλη μου η χαρά βγαίνει από το msn. Περιμένω πώς και πώς να γυρίσω σπίτι μου, όχι όπως στο Erasmus που κάθε μέρα χάζευα τα τρένα στους σταθμούς και τα κορίτσια στα πάρκα. Περιμένω πώς και πώς να γυρίσω και να δω πως οι φίλοι μου είναι και αυτοί σπίτι και να μη λυπηθώ που δεν είναι έξω, βόλτα, κάπου – μα να χαρώ, που είναι κοντά, έστω και διαδικτυακά.

Near is not here, μόλις άκουσα μια φωνή στο μυαλό μου και χαμογέλασα. Δε σκέφτομαι ελληνικά πλέον, σκέφτομαι γερμανικά και αγγλικά και μεταφράζω. 3 Απρίλη κατεβαίνω. Πώς και πώς την περιμένω, αυτή την επόμενη Παρασκευή. Ντρέπομαι που την περιμένω – είχα μεγαλύτερες απαιτήσεις από τις αντοχές μου. Όχι να θέλω να γυρίσω πριν περάσει ένας μήνας.

Near is not here – κάνει και ρίμα. Να το βάλουμε σε κανά τραγούδι, θα έλεγε ο Δημήτρης. Να προσέξουμε μη σκίσουμε κανένα καλσόν, θα προειδοποιούσε ο Μανόλης.

Είναι τρίτη εβδομάδα μαθημάτων στη Βιέννη και η ζωή μου έχει αρχίζει επιτέλους να μπαίνει σε μία σειρά. Έχω πλέον εγκατασταθεί πλήρως, έχω σταθερό και κινητό, έχω internet (αν και λίγο σάπιο) και έχω κάνει βασικά ψώνια. Έχω γνωρίσει τους καθηγητές μου και κάποιους από τους συμφοιτητές μου, έχω ξεκινήσει τα πρώτα ομαδικά projects και έχω βάλει σε μία τάξη τις γραφειοκρατικές μου εκκρεμότητες. Τρώω και κοιμάμαι σε λογικές ώρες και δεν θέλω πια να βάλω τα κλάμματα με το παραμικρό πρόβλημα που συναντάω.

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή μου μπορεί να έχει αρχίσει να μπαίνει σε μία σειρά, αλλά οι τελευταίες 10 μέρες στάθηκαν κολασμένες. Υπήρξαν στιγμές που φρίκαρα με αυτά που άκουγα, στιγμές που απλά δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά που άκουγα, στιγμές που αναρωτιόμουν how the fuck am I going to have this done by next week!, στιγμές που πραγματικά αναρωτιόμουν τι σκατά κάνω εγώ εδώ πέρα. Υπήρξαν στιγμές που θέλησα τη μαμά μου, στιγμές που ένιωσα τους φίλους μου πιο αναγκαίους από ποτέ. Στιγμές που έφτασα να κλάψω από τα νεύρα, την αγανάκτηση και την ταυτόχρονη μοναξιά μου.

“Μα τι λες? Εσύ έλεγες ότι τη λατρεύεις τη Βιέννη, ότι όλα είναι τέλεια εκεί, ότι περιμένεις πώς και πώς να φύγεις από τη ζωή σου και ν’ αρχίσεις μία άλλη.” Well, easier said than done, I’m afraid.. Όσοι με ξέρετε έστω και ελάχιστα, γνωρίζετε πολύ καλά πόσο ενθουσιώδης είμαι με κάθε τι καινούριο και περιπετειώδες, και πόσο θα γούσταρα να μπορώ να σας πω, πόσο άψογα μου ήρθαν όλα και πόσο γαμάτα περνάω – να σας γράψω να ξεκουνηθείτε από τη βολική ρουτίνα της ζωής σας και να κάνετε νέες αρχές, αλλού, γιατί μόνο οι αρχές μετράνε.

Δεν είναι αλήθεια βέβαια, δε μετράνε μόνο οι αρχές, όλα μετράνε. Και η φυγή και η επιστροφή το ίδιο – και το ταξίδι καθ’ εαυτό.

Μα το θέμα μου ήταν άλλο!

Στους δρόμους της Αθήνας ήμουν οδηγός μα στους δρόμους της Βιέννης είμαι επιβάτης, και οι ώρες στα λεωφορεία, τα τραμ και τα μετρό τις πρώτες μέρες του πανικού επέβαλαν μουσική. Επιστρατεύτηκε λοιπόν για άλλη μια φορά το ηρωικό μου mp3 player, ένα Zen Nomad της Creative, μοντέλο του 2001 με 60άρι σκληρό δίσκο – μία γκουμούτσα που κατέχω και λατρεύω τα τελευταία 7 χρόνια . Το υπέροχο αυτό κειμήλιο – πλεόν – της σύγχρονης τεχνολογίας περιέχει όλη τη μουσική που αγαπώ και έχω ξεδιαλέξει με μεράκι τα τελευταία χρόνια (περί τα 16 Gb) και τα τελευταία χρόνια παίζει αιωνίως στο shuffle συνδεδεμένο στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου μου.

Συνδεδεμένο τώρα σε ένα ζευγάρι καινούρια ακουστικά, το Zen κλήθηκε για άλλη μία φορά να ανελκύσει τα βουλιαγμένα καράβια μου, μα η κατάσταση δεν ήταν συνηθισμένη – ούτε το all you need is love, ούτε “εκείνη” του foidel, είχαν φυσικά τα φόντα να ανατρέπουν την πρωτόγνωρη ψυχική μου κατάπτωση, και έτσι το shuffle μετά από τόσο καιρό σύντομα απορρίφθηκε ως απλά επικίνδυνο.

Ανέλαβα δράση και καθάρισα την playlist όταν έτυχε να ακούσω φυρόι – τα τραγούδια φίλων που χρειαζόμουν απεγνωσμένα, μα δεν ήταν κοντά μου έστειλαν τη διάθεσή μου στον πάτο της και έτσι η ανάγκη για επιλεγμένα ακούσματα ήταν πλέον ξεκάθαρη. Σκέφτηκα λοιπόν καλά ψάχνοντας τη βάση και έβαλα να ακούσω το what if god was one of us.

To what if god was one of us είναι ένα από τα soundtracks της ζωής μου. Ο όρος είναι ξεκάθαρα προσωπικός, οπότε εξηγώ: Ένα τραγούδι που ανακαλύπτεις, συνήθως για δεύτερη φορά ή τρίτη φορά, και πιάνεις τον εαυτό σου, όχι μόνο να αποζητά να το ακούει συνεχώς στο repeat χωρίς ίχνος κούρασης, μα να νιώθει σα να μην παίζει απλά από το ηχοσύστημά του, μα από τον ίδιο τον κόσμο γύρω του, όταν οδηγάει τη νύχτα ή όταν περπατάει μόνος σκεπτόμενος τα πάντα ή τίποτα, ένα τραγούδι που νιώθεις ότι παίζει στο background της ζωής σου σαν σε ταινία, όπως στην αγαπημένη σκηνή με τον Hugh Grant στο Notting Hill, είναι ένα soundtrack της ζωής σου.

Τα soundtrack της ζωής μας δεν είναι απαραίτητα τα αγαπημένα μας τραγούδια, ούτε φυσικά τα τραγούδια που θεωρούμε πιο “σπουδαία” κατά διάφορες έννοιες. Δεν είναι μονάχα ένα ή δύο, αλλά δεν είναι πολλά – σίγουρα θα χωρούσαν σε ένα audio cd, όπως όλα τα soundtrack άλλωστε. Αν και ίσως δεν ταιριάζουν καν μεταξύ τους.

Και όταν είμαστε χάλια, μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα εδώ.

Είμαι καλά σήμερα και σκοπεύω να είμαι καλύτερα αύριο, και σας ζητώ να μου πείτε για τα soundtracks της δικής σας ζωής

Κυριακή 1η Μάρτη, λίγες ώρες μετά την προσγείωση. Έχουμε παραλάβει της βαλίτσες, έχουμε βρει την κρυμμένη αποβάθρα του προαστειακού που μας πάει στο κέντρο – όλες οι πινακίδες του αεροδρομίου οδηγούν ξεδιάντροπα στο πολυτελές και παράλογα ακριβό CAT (City Airport Train) – και μετά από την αλλαγή στο U3 στη Landstraße έχουμε βγει επιτέλους στους νυχτερινούς βιεννέζικους δρόμους κοντά στο Hostel και ανάβουμε τσιγάρο στον καθαρό παγωμένο αέρα.

Η στέρηση δε μας είναι πρωτότυπη – το τσιγάρο απαγορεύεται στους χώρους του μετρό της Βιέννης χρόνια τώρα. Γνωρίζαμε πολύ καλά τι μας περίμενε όταν μπαίναμε στο Ελ. Βενιζέλος 4 ώρες νωρίτερα. Όταν όμως το βραδάκι κατεβήκαμε στο υπόγειο μπαράκι του Wombats, όπου 3 μήνες πριν είχαμε ξεσαλώσει με το Γιάννη στις μπύρες, τα τσιγάρα και το καραόκε, αντί να συναντήσουμε το γνωστό ντουμάνι βρεθήκαμε σε κάτι σαν καφετέρια. “Τι παίζει ρε κορίτσια?” ρωτάω στο μπαρ, “τσιγάρο ανάβουμε?” “Όχι, όχι” μου λένε, “seit dem 1en Januar ist es verboten!”

Fuck, σκέφτομαι, πάει και η Βιέννη. Τον ήπιαμε. Ε, τι περίμενες, λέω από μέσα μου. Στη Φιλανδία ήταν έτσι εδώ και ένα χρόνο, δε θυμάσαι τον περασμένο Μάρτη που καπνίζατε παρέα με το Λεκαδίτη τρέμοντας στους -15? Θέμα χρόνου ήταν, όπως θέμα χρόνου είναι να περάσει και στην Ελλάδα. Κατάρα. Και να πεις ότι είναι παράλογο? Ως καπνιστής δυσκολεύομαι να κατανοήσω τις διαμαρτυρίες των μη καπνιστών, αλλά ως σοβαρός ουμανιστής οφείλω να τις αποδεχτώ και να τις σεβαστώ. Αλλά μην έχει γίνει σαν τη Φιλανδία γαμώτο! Ας έχουν κρατήσει τα αγαπημένα μου καφέ μια γωνίτσα για μας τους αμαρτωλούς! Μη με βάζετε να καπνίζω στο κρύο! Υπερβολές, θα πείτε. Ειδικά εσείς οι δύο συνbloggers που δεν καπνίζετε και με κράζετε. Το κράξιμο θα το δεχτώ, αλλά πιστέψτε με. Όπως εγώ σέβομαι η διαμαρτυρία που δεν κατανοώ, πρέπει κι εσείς να δεχτείτε την απόλαυση που δε νιώθετε.

Τα πράγματα, ωστόσο, δεν αποδείχτηκαν τόσο μαύρα (ή άσπρα ). Τις μέρες που ακολούθησαν επισκέφτηκα με τρόμο τα αγαπημένα μου στέκια για να επιβεβαιωθώ χαρούμενος ότι η Βιέννη αντιστέκεται όπως πιστεύω ότι θα αντισταθεί και η Ελλάδα στο προσεχές μέλλον. Καφέ που μέχρι πέρυσι διατηρούσαν ένα μικρό δωματιάκι για τους μη καπνιστές έχουν αλλάξει πολιτική, αλλά διατήρησαν περίπου το μισό χώρο τους για να μπορούμε να συνεχίσουμε κι εμείς το καθημερινό ritual του καφέ_και_τσιγάρο. Thank almighty λοιπόν, and don’t fret fellow smokers. Vienna resists!

Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω δύο πινακίδες σε δύο διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες που υιοθέτησαν τους νόμους περί απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους.

Αμφότερες πινακίδες αναφέρονται στον ίδιο νόμο και επιβάλλουν την ίδια συμπεριφορά. Και για να μη θεωρήσετε το παράδειγμα μου φτωχό και ίσως ανάξιο της συγκριτικής πολιτισμικής μελέτης που επιχειρώ, να σας ενημερώσω ότι οι πινακίδες απαντώνται σήμερα στους σταθμούς του μετρό της Βιέννης και του Λονδίνου, αντίστοιχα.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Πανικός.

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή λέξη. Είναι βράδυ Τρίτης, είμαι εδώ από την Κυριακή το μεσημέρι, και τα πάντα γύρω μου τρέχουν. Ήθελα να έχω γράψει ένα ποστ για την κάθε μέρα που είμαι εδώ, μα στάθηκε αδύνατο. Και τώρα, άμα κάτσω να αραδιάσω όλα όσα έχουν γίνει από προχτές, θα γράφω μέχρι αύριο.

Λακωνικά λοιπόν. Στη Βιέννη προσγειωθήκαμε το απόγευμα της Κυριακής, μετά από καθυστέρηση πτήσης μιάμισης ώρας, την πρώτη που βίωσα μέχρι τώρα από την skyeurope airlines – την οποία κατά τα άλλα εκτιμώ βαθύτατα. Είχα μαζί μου την ξαδέρφη μου, την Κυβέλη, η οποία αποδεικνύεται ακόμη πολύτιμη σύντροφος στο δύσκολο τρέξιμο του νέου ξεκινήματος. Το δωμάτιό μου στην εστία δεν ήταν προσβάσιμο πριν τη Δευτέρα και έτσι την πρώτη νύχτα τη βγάλαμε στο Wombats, The Lounge, το καλύτερο hostel στη Βιέννη (από όσα έχω δοκιμάσει) και το οποίο άλλωστε φιγουράρει στο blogroll μας από το Δεκέμβρη που το πρωτοεπισκεύτηκα.

Το πρωί της Δευτέρας και μετά από ένα εξαιρετικό πρωινό στο hostel φορτωθήκαμε για άλλη μια φορά τα άπειρα μπαγκάζια που κουβαλάει μαζί του κάθε φοιτητής του εξωτερικού που σέβεται τον εαυτό του και μεταφερθήκαμε στην εστία. Η διαδικασία απεδείχθη πολυπλοκότερη απ’ όσο ακούγεται και έτσι δεν ήταν παρά νωρίς το απόγευμα, όταν καταφέραμε να ξεκλειδώσουμε χαρούμενοι το περιβόητο flat που φιλοδοξεί να γίνει το σπίτι μου για τους επόμενους μήνες.

Το flat αποτελείται από έναν κοινό χώρο με κουζίνα, μπάνιο και τουαλέτα και τέσσερα φοιτητικά δωματιάκια.

Θα ήθελα πάρα πολύ να σας πω ότι ήταν λαμπερό και υπέροχο, μα θα ήταν ψέμα. Το δωματιάκι μου ήταν αρκετά συμπαθητικό, αλλά στον κοινό χώρο του flat βασίλευαν η μπίχλα και η δυσωδία. Δε φρίκαρα (είμαι κι εγώ αρκετά βρομύλος για να μην πολυμασάω με τέτοια ) αλλά η αλήθεια είναι ότι απογοητεύτηκα. Η Κυβέλη από την άλλη, σκεπτόμενη και ότι πρόκειται να μείνει και για μια βδομάδα εδώ, ξεπέρασε γρήγορα την αρχική της φρίκη και ανέλαβε δράση! Συνοπτικά και για να καταλάβετε, τώρα που σας μιλάω και μετά από εντατικές επισκέψεις στο ΙΚΕΑ και στα τμήματα υγιεινής των κοντινών supermarket, τόσο το δωματιάκι μου, όσο και το υπόλοιπο διαμέρισμα λάμπουν σαν καινούρια

Hip-hip-hurray στην ξαδελφούλα μου λοιπόν, και hip-hip-hurray στη γενικότερη εξέλιξη των πραγμάτων, καθώς τα γραφειοκρατικά μου προβλήματα με τη γραμματεία του πανεπιστημίου μοιάζουν να πλησιάζουν στο τέλος τους Σε αυτό το σημείο έχω πραγματικά άπειρα να πω, ειδικά σε όσους ξέρουν τα όσα έχουν παιχτεί τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά το intro θα μας έπαιρνε forever. Περιορίζομαι λοιπόν σε ένα “μην ανησυχείτε” και για λεπτομέρειες, msn

Κλείνοντας δεν μπορώ να παραλείψω το παρακάτω παρανοϊκά κουλό περιστατικό:

Γυροφέρνοντας τον κοινό χώρο του flat έπεσα πάνω σε ένα παρατημένο paperback, πεταμένο σε ένα ράφι με διάφορα χαρτόκουτα. Σημειωτέον ότι ήταν το μοναδικό βιβλίο που βρήκα σε όλο το μέρος – ή καλύτερα, το μοναδικό αντικείμενο που δεν χαρακτήρισα ως σκουπίδι (κατσαρολικών και λοιπών βρόμικων κουζινικών εξαιρουμένων). Η σύμπτωση? Το βιβλίο ήταν η αγγλική έκδοση του Harry Potter and the Half-Blood Prince, του έκτου και προτελευταίου βιβλίου της πασίγνωστης σειράς, και ταυτόχρονα το ΜΟΝΑΔΙΚΟ βιβλίο που είχα φέρει μαζί μου από Ελλάδα. Ένα βιβλίο που έχω διαβάσει ήδη από τότε που βγήκε, και που απλά διάλεξα για παρέα στο ταξίδι μου.

Από ΟΛΑ τα βιβλία του ΚΟΣΜΟΥ δλδ, εγώ βρήκα στο flat μου το μοναδικό που έτυχε να έχω φέρει μαζί μου από την Αθήνα. Coincidence? WTF??

Αυτά από τις πρώτες μέρες στη Βιέννη. Θα συνεχίσω με περισσότερα νέα τις μέρες που ακολουθούν.

Να είστε όλοι καλά και να κυνηγάτε τα όνειρά σας

]]> http://timetoleave.wordpress.com/2009/03/04/metaptyxiako-sti-vienni-oi-protes-meres/feed/ 4 railduck http://timetoleave.wordpress.com/2009/02/27/time-to-leave/ http://timetoleave.wordpress.com/2009/02/27/time-to-leave/#comments Thu, 26 Feb 2009 23:23:04 +0000 dimkots http://timetoleave.wordpress.com/?p=884 ]]>

Νομίζω πως θα αρχίσουμε πάλι να γράφουμε στο blog από την Κυριακή που έρχεται.. Άλλη μια αρχή για το blog, αν θυμάμαι καλά θα είναι η τρίτη αρχή. Time To Leave λοιπόν, και ο πρώτος της παρέας, ειρωνικά ο τρίτος που μπήκε στο blog, φεύγει για Βιέννη. Καλό ταξίδι young man, πάρε λίγη Ελλάδα και αντάλλαξέ τη με ό,τι θες από εκεί, μιας και εσύ δε φεύγεις για να φύγεις, αλλά φεύγεις για να πας. Ελπίζω σε πολλές φωτογραφίες ζωντανές, σε νέους φίλους, σε ένα μεγάλο έρωτα, σε γνώσεις και σε λησμονιά. Σε λησμονιά όπως τη θες εσύ, ή όπως εμείς. Take care.

Στα ηχεία: Electric – Madrugada

Como
Bellagio
Varenna
Mandello del Lario
Lecco
Milano

Μετά από κάμποσα κρουασάν, δύο μεγάλα κομμάτια πίτα, ένα γιαούρτι και δυο αμαρέττι για το δρόμο, Ο Γιώργος παρέδωσε το δωμάτιο και βγήκε στο πρωινό, χειμωνιάτικο Como. Με ένα χάρτη της πόλης ανά χείρας και το πιστό του backpack στην πλάτη, έκανε μια βόλτα στους άδειους δρόμους και κατέβηκε στο λιμάνι. Εκεί έβγαλε εισητήριο και επιβιβάστηκε στο πλοίο για το Bellagio, το χωριό στον κεντρικό μυχό της λίμνης.

(Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους χάρτες της Google Maps που με βοηθούν στην αναπαράσταση των διαδρομών, αλλά και να τους επισημάνω την πρώτη τους ανακρίβεια που έτυχε να συναντήσω, όσον αφορά την Ευρώπη τουλάχιστον. Η διαδρομή Como – Bellagio δε γίνεται μονάχα οδικώς, αλλά και με πλοίο.)

Η λίμνη, γαλάζιος καθρέπτης στις όχθες των Άλπεων, είναι μαγευτική – το ίδιο και η διαδρομή. Το Bellagio, ωστόσο, ακόμα πιο έρημο από το Como, μοιάζει με νεκρή πόλη. Ίσως τα μέρη αυτά να είναι πιο ζωντανά την άνοιξη, σκέφτεται ο Γιώργος, και ξαναπαίρνει το καραβάκι με προορισμό τη Varenna αυτή τη φορά, στην αντίπερα όχθη.

Από εκεί και με το εισιτήριο του InterRail ανά χείρας, επιβιβάζεται στο τρένο και κατεβαίνει στο Mandello del Lario, όπου και αράζει για μερικές ώρες. Το πάρκο της πόλης είναι εκπληκτικό και συναγωνίζεται αντάξια την απερίγραπτη θέα. Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους – και ως συνήθως δεν καταφέρνουν να πουν ούτε τα μισά.

Κουρασμένος και ενώ το φως της μέρας έχει αρχίσει να χάνεται, ο Γιώργος επιστρέφει στο σταθμό και επιβιβάζεται στο τρένο για Lecco. Εκεί προλαβαίνει την ανταπόκριση για Μιλάνο και σε λίγες ώρες είναι και πάλι στην ιταλική μεγαλούπολη.

Η κατάρα όμως καλά κρατεί! Αφού έκανε 3-4 φορές τον κύκλο γύρω από τη διεύθυνση που αναζητούσε και την οποία κανένας περαστικός δε φάνηκε να γνωρίζει, βρέθηκε για άλλη μια φορά σε ένα hostel χωρίς ελεύθερα δωμάτια. Βρίζοντας την τύχη του και τα Χριστούγεννα (φάτνες κλπκλπ) και αποφασισμένος να κλείνει beforehand από δω και πέρα για την κάθε επόμενη πόλη, παρακάλεσε τον, ευτυχώς ευγενέστατο, υπάλληλο να του βρει κάπου αλλού να μείνει.

Έτσι, μετά από δύο ακόμη λεωφορεία και 20 λεπτά περπάτημα, η νύχτα τον βρίσκει στο Hotel Amerika, ένα ξενοδοχείο φτηνό, αλλά αρκετά μέτριο ώστε να μην το προτείνει σε κανέναν, όπου γνωρίζει τον αμερικανό Ean που σπουδάζει ηθοποιός στο Λονδίνο και τη γλυκιά  Ξένια από τη Λευκορωσία, που γυρίζει την Ευρώπη χωρίς φόβο και με κάθε πάθος 

Η επόμενη μέρα ξημερώνει στο Μιλάνο και η συνέχεια στο επόμενο μας ποστ – μόλις βρω λίγο χρόνο..