Προχτές το βράδυ, οι δύο έτεροι συν-μπλόγκερς (weallfall & spacedyevest) του timetoleave αποχαιρέτησαν την ιδρωμένη Αθήνα, και έβαλαν πλώρη για τη μαγευτική (απ’ότι ακούω - δυστυχώς, δεν έχει τύχει ακόμα να πάω) Κρήτη !! Όχι στα πλαίσια φυγής, βέβαια, αλλά στα πλαίσια ενός καλοσχεδιασμένου ταξιδιού που, καθώς φαίνεται, θα έχει απ’όλα: συμμετοχή σε ένα IT summer school, deluxe ξενοδοχεία, καινούριες γνωριμίες, θαλάσσια μπάνια, ατελείωτες πλάκες και κλασσικό καλοκαιρινό χαβαλέ. Σκοπός, ωστόσο, του ποστ δεν είναι να πω περισσότερα για μια εκδρομή στην οποία δε συμμετέχω (κλαψ, λυγμ κλπ.) - αυτό θα το κάνουν σαφέστατα οι ίδιοι, μόλις επιστρέψουν. Δράττομαι, εντούτοις, της ευκαιρίας να πω δυο λογάκια, σε σχέση και με το πρώτο μου ποστ σε αυτό το blog:

Όταν άνοιξε αυτό το blog, και πριν ακόμα ενταχθώ στη συγγραφική ομάδα, είχε ένα ρόλο “έκφρασης φυγής”, αποτελούσε μια προσπάθεια εικονικής απόδρασης από την ανιαρή πραγματικότητα της καθημερινής ρουτίνας. Μπορεί τα παιδάκια που πεινούν στην Αφρική και την Ασία να αποτελούν τρανταχτό επιχείρημα υπέρ της φαυλότητας των παραπόνων μας, ειδικά τη στιγμή που δεν μπορούμε να αποποιηθούμε ούτε την καλή μας υγεία, ούτε τη γενικότερα προνομιούχο θέση μας στη ζωή. Εντούτοις, το “μιλάς εσύ? σκάσε και να’σαι κι ευτυχισμένος” ποτέ δε μπόρεσε να σταθεί στη λογική μου. Δε διαφωνώ πως υπάρχουν χειρότερα, πάντα θα υπάρχουν - μα καμία δουλειά δεν έχουν να διαμορφώνουν τις απαιτήσεις που κάποιος μπορεί να έχει από τη ζωή.

Μπορεί λοιπόν να είμαστε καλά, να μη μας λείπουν βασικά αγαθά και να έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας αγαπούν μα, ψυχικά, δεν παύουμε να νιώθουμε εγκλωβισμένοι στον τρόπο ζωής που σχεδιάστηκε για μας. Έτσι, η απουσία εξόδων κινδύνου από το δυτικό μας παράδεισο, οδήγησε στη δημιουργία αυτού του blog, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: time to leave.

Με το πρώτο μου κιόλας ποστ στο blog, διαφοροποιήθηκα από τους ιδρυτές. Όχι στο θέμα του συναισθηματικού εγκλωβισμού και της συγκινησιακής πανούκλας που μας εμφυτεύει η κουλτούρα της νεοελληνικής οικογένειας Α.Ε. - κάθε άλλο. Διαχώρισα, ωστόσο, την ανάγκη για φυγή από την ανάγκη για ταξίδι.  Την ανάγκη για απόδραση από τη σπηλιά - όπως θα τους άρεσε να πω - από την ανάγκη για την αίσθηση του δρόμου κάτω από τα πόδια σου. Τη διαφορά ανάμεσα στο “θέλω να φύγω” και στο “θέλω να πάω”.

Από τις αρχές του Μάρτη που έγραψα εκείνο το πoστ, εγώ ταξίδεψα, μα οι δυο μου φίλοι όχι. Εγώ επιβεβαίωσα τα όσα με λόγια είχα προσπαθήσει να περιγράψω, τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσα στις κουβέντες μας μου ήταν απτά - μα όχι σε αυτούς. Το καλοκαίρι έφτασε όμως, και νάτοι τώρα σε ένα όμορφο ταξίδι, με καλή παρέα και ωραίες προσδοκίες!

Επιθυμώ λοιπόν, με αυτό μου το ποστ να τους παροτρύνω, ώστε με την επιστροφή τους να ξανανοίξουμε τη μεγάλη κουβέντα με την οποία μπήκα στην ομάδα του TTL. Είναι “Time to Leave”, ή μήπως τελικά, “Time to Travel”?

Απόψε θα γράψω ποστ…

Από τη μέρα που γύρισα - προχτές, that is - έχω προβληματιστεί. Έχω διάβασμα, μα όχι το κουράγιο να αφοσιωθώ σε αυτό, ενώ παράλληλα είχα υποσχεθεί ένα blogpost για το ταξίδι στην Αγγλία, και δεν ξέρω τι να γράψω.. Δηλαδή, σοβαρά τώρα, είδα ένα σωρό ωραία - και άσχημα - πράγματα, τι θέλετε, λίστα? Προφανώς, όποιος σκοπεύει να πάει Αγγλία ξέρει ότι μπορεί να με ρωτήσει 5 πράματα και κάτι θα έχω πλέον να του πω, μα ένα ποστ που να τα αραδιάζει όλα αυτά μου φαίνεται τουλάχιστον βαρετό. Ζητώ λοιπόν συγγνώμη από όσους περίμεναν με αγωνία να μάθουν αν πήγα ή όχι στα Harrods, τι ακριβώς ψώνισα και αν εκτίμησα τη χλιαρή μπύρα (which I did not), μα αυτό που εγώ έχω αποφασίσει να σας πω, είναι μια ιστορία! Την περιπέτεια ενός παιδικού τόξου, στην προσπάθειά του να βγει από τη χώρα:

Μια αστεία αγορά

Το τόξο το αγόρασα από ένα μαγαζί με παιδικά παιχνίδια στην προσιτή τιμή των 4,95£. Μου άρεσε επειδή ήταν ξύλινο, αρκετά ρεαλιστικό και, φαινομενικά τουλάχιστον, pretty functional για τις απαιτήσεις ενός παιδιού κάτω των 10 ετών (τα δύο ανιψάκια μου είναι 4 και 8 ετών accordingly και την τελευταία φορά που τους είχα πάρει ένα ξύλινο σπαθί που δε λύγιζε στον τοίχο όπως τα πλαστικά, είχαν ενθουσιαστεί). Η ιδέα του τόξου μου φάνηκε πολύ όμορφη, μικρός πάντα ήθελα πράγματα που να μοιάζουν, και ει δυνατόν, να λειτουργούν όπως τα αντίστοιχα εργαλεία των μεγάλων - επίσης με ενθουσίαζε η σκοποβολή με οτιδήποτε, καθότι ήταν άθλημα όπου διακρινόταν η επιδεξιότητα, και όχι η δύναμη. Με ανησύχησαν λίγο τα βέλη με τη βεντούζα μπροστά, είναι η αλήθεια, καθώς οι γνώσεις φυσικής μου αρκούν για να γνωρίζω πως τέτοια πράγματα δουλεύουν μόνο σε ταινίες του Macaulay Culkin, μα αυτό μου φάνηκε το λιγότερο - το απαιτούμενο modification με κάτι μικρό και βαρύ μπροστά, μου φάνηκε αρκετά εύκολο και απλό. Αυτό που μέτραγε, άλλωστε, στην όλη ιστορία ήταν το ίδιο το τόξο, και μάλιστα το ξύλινο κομμάτι του και όχι η χορδή. All the rest was expendable.

Εν πάση περιπτώσει, το τόξο ήταν φτηνό, μου άρεσε και το πήρα - και χαρούμενος πια γύρισα σπίτι, μέσα σε γέλια και πειράγματα από τους φίλους που με φιλοξενούσαν, σχετικά με το κατά πόσο θα δεχτώ οι μικροί να το παίζουν Ινδιάνοι με το τόξο τους, ή θα κάτσω να τους εξηγήσω αγγλική μεσαιωνική ιστορία. Το έπαιξα κουλ, φυσικά, μα μόνο ένας Ross γνωρίζει την αλήθεια.

Μια περίεργη αποσκευή

Στο σπίτι λοιπόν, και μόνο εκεί, συνειδητοποίησα πως το τόξο δεν έχει καμία ελπίδα να χωρέσει στη βαλίτσα μου, ούτε και σε καμία βαλίτσα δηλαδή, μιας και είναι 1m ευθύ ξύλο. Εκείνη τη στιγμή δεν κάθισα να ασχοληθώ - είχα ένα σωρό πιο ενδιαφέροντα πράγματα στο μυαλό μου και, υποσυνείδητα αποφάσισα ότι, του πούστη, κάποια λύση θα βρεθεί μέχρι να φύγουμε (σε αυτό το σημείο να προσθέσω πως θα επιστρέφαμε όλοι μαζί Ελλάδα, εξ ου και ο α’ πληθυντικός). Ωστόσο, η μέρα της αναχώρησης δεν άργησε να έρθει και, έχοντας καθ’ όλη τη διαδρομή προς το αεροδρόμιο το τόξο να εξέχει από μια γωνιά της βαλίτσας μου, δεν μπόρεσα να σκεφτώ μια καλή και έξυπνη ιδέα. Να δοκιμάσω να το πάρω μαζί μου onboard - τι ελπίδες έχω με τις βρετανικές προδιαγραφές τρομοϋστερίας? Να το στείλω στα fragile - η Ελίνα είχε στείλει κάποτε μια ομπρέλα, επειδή είχε μυτερή άκρη και δεν θα περνούσε τον έλεγχο, και την παρέλαβε σε σχήμα Γ. Αποφάσισα πως θα συμβουλευτώ τους υπαλλήλους του αεροδρομίου και θα αποφασίσω on the spot.

Στο LHR - Terminal 5

Η δεσποινίς στο check-in ήταν παραδόξως βρετανίδα - το λέω αυτό επειδή μετά από 10 μέρες στην Αγγλία είχα διαπιστώσει πως η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων κοινού προερχόταν από πρώην βρετανικές κτήσεις (ινδοί, πακιστανοί, φιλλιπινέζοι, ενδεχομένως Boers) - σε σημείο που είχα φτάσει να αναρωτιέμαι που σκατά δουλεύουν οι ντόπιοι! Εν πάση περιπτώσει, μου είπε πολύ ευγενικά πως η καλύτερη ιδέα θα ήταν να το στείλω ως fragile και πως το περιστατικό με την ομπρέλα που της περιγράψαμε ήταν μεμονωμένο και ατυχές. Εντούτοις, καθοδόν προς το σημείο κατάθεσης των έυθραυστων αποσκευών, ανακαλύψαμε μια, ομολογουμένως, πολύ καλή ιδέα των υπευθύνων ελέγχου του αεροδρομίου - ένα περίπτερο “δοκιμαστικού ελέγχου“. Εκεί μπορούσες να ρωτήσεις αν κάτι “θα περνούσε τον έλεγχο”, πριν χρειαστεί να το δοκιμάσεις στην πράξη.

Bow-and-arrow

Αφού συσκεφτήκαμε με τα παιδιά για το αν θα ήταν πιο φρόνιμο να αφαιρέσουμε τα βέλη με τη βεντούζα που ήταν δεμένα στο τόξο κάνοντας το να μοιάζει λιγότερο “επικίνδυνο”, και αποφασίσαμε να το αφήσουμε ως έχει, για να μην πάψει να δείχνει το παιχνίδι που είναι, πλησιάσαμε τον πρώτο Ινδό υπάλληλο ρωτώντας αν “αυτό θα περνούσε τον έλεγχο”. Σε αυτό το σημείο, και για όσους δεν έχουν ταξιδέψει με διεθνείς πτήσεις, να αναφέρω πως ο,τι δεν περάσει από τον έλεγχο κατάσχεται επί τόπου, και δεν μπορείς να το στείλεις πλέον με άλλο τρόπο. Ο ευγενέστατος Ινδός συμβουλεύτηκε τους συναδέλφους του και, χαμογελώντας, μου είπε πως πιστεύει πως θα περάσει, καθώς δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, και ας έχει κάποιες αιχμηρές γωνίες. Χάρηκα, μα ξαναρώτησα, ζητώντας μια επίσημη θέση, από κάποιον υπεύθυνο. Ο Ινδός έφυγε και γύρισε με έναν Εγγλέζο, ο οποίος, αφού μου είπε πως “μα και βέβαια θα περάσει, sir, δεν τίθεται θέμα”, ξαφνικά απέκτησε τη φάτσα της “ξαφνικής ιδέας”, έτρεξε πίσω, ξεφύλλισε ένα φυλλάδιο, και γύρισε για να μου πει στεναχωρημένος πως έκανε λάθος, καθώς “I am terribly sorry sir, it may be a toy, but in the end, it is still a bow-and-arrow, and it is listed under weaponry. So I guess there will be some reasonable objections..”

Fragile

Εκνευρισμένος, μα ταυτόχρονα, μισοσκασμένος στα γέλια με την αρτηριοσκληρωτική δικαιολογία, και αποφασισμένος πιο πολύ να δω που θα πάει αυτή η ιστορία, παρά να καταφέρω πραγματικά να πάρω το τόξο στην Ελλάδα, αγνόησα τη, δίκαιη είναι η αλήθεια, αγανάκτηση των παιδιών, και κατευθύνθηκα προς τα fragile. Εκεί, αφού ζήτησα να μου το τυλίξουν σε bubble-wrap και μου είπαν πως κοστίζει 5 λίρες (το κόστος του ίδιου του τόξου), είπα γελώντας ναι, έτσι για να έχω κάνει o,τι καλύτερο μπορώ, μα με ενημέρωσαν πως, συγγνώμη, μα τους έχει τελειώσει. Σκασμένος πλέον στα γέλια με το γελοίον του πράγματος, τους παρέδωσα το τόξο όπως ήταν, και τους ζήτησα να κάνουν o,τι μπορούν για να φτάσει σώο. Ο χαρωπός καφετής τουρμπανοφόρος πίσω από τον πάγκο μου έδειξε με χαρά το κλασσικό καρτελάκι με το ραγισμένο ποτήρι βοημίας, το πέρασε με στυλ στη χορδή, και πάσαρε το “δέμα” σε κάποιο συμπατριώτη του που χάθηκε στο βάθος.

Ελ. Βενιζέλος - Baggage Claim

Τέσσερις ώρες μετά, κατά τις 3 τη νύχτα GMT+2, χασμουριόμουν μπροστά την κυλιόμενη ταινία αποσκευών. Είναι common knowledge πως, όποιος και να ‘σαι, η βαλίτσα σου πάντα αργεί, σε σημείο που αναρωτιέσαι ποιανών είναι τελοσπάντων οι πρώτες βαλίτσες, και αν είναι πραγματικοί άνθρωποι, ή ίσως όργανα κάποιου ανίερου Truman Show. Οι βαλίτσες μας καθυστέρησαν και ήρθαν - το τόξο, φυσικά, όχι. Θετικά σκεπτόμενος, συμπέρανα πως τα εύθραυστα® αντικείμενα ανακτώνται από κάπου αλλού, συνεπώς κατευθύνθηκα ευθύς προς τη μοναδική υπάλληλο στο οπτικό μου πεδίο, που είχε την ατυχία να δουλεύει τέτοιες ώρες. Περιμένοντας στην ουρά πίσω από έναν, πραγματικά δυστυχή, που του είχαν ανοίξει τη βαλίτσα και του είχαν κλέψει τη φωτογραφική μηχανή και την μπαταρία (w00t) του MacBook, χαιρέτισα βιαστικά τα παιδιά που τους περίμεναν εδώ και ώρα δύο οικογένειες, και στην τελική δεν έφταιγαν σε τίποτα να υφίστανται το καπρίτσιο μου να ανακαλύψω πως δουλεύουν τα διεθνή αεροδρόμια, συμπλήρωσα μία τυπική δήλωση, και βγήκα να συναντήσω τους κολλητούς που με περίμεναν έξω για να γυρίσουμε Αθήνα. Φυσικά, δεν ήλπιζα σε τίποτα - ήμουν εδώ και ώρες αποφασισμένος και συμφιλιωμένος με την αδυναμία του όλου συστήματος να δουλέψει σωστά σε ιδιαίτερες περιπτώσεις αποσκευών όπως η δικιά μου. Γελαστός και ικανοποιημένος από τις διαπιστώσεις μου, έδωσα στα παιδιά από μια κλασσική τεράστια Toblerone αεροδρομίου, και μετά από μια ωραία διαδρομή γεμάτη ιστορίες των τελευταίων ημερών, έπεσα για ύπνο σκεπτόμενος πως έχω μιαν ακόμη ιστορία για να κράζω αεροπλάνα και αεροδρόμια, όπως εμφανώς απολαμβάνω να κάνω.

Επίλογος

Σήμερα το πρωί, με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα. Φυσικά, δεν το σήκωσα - ήταν στο σταθερό, ποιος με παίρνει πια στο σταθερό? Μα το σήκωσε ευτυχώς η μητέρα μου, για να μου το φέρει και να με ξυπνήσει, μιας και ζητούσαν τον “κ. Περέλλη“. Προβληματισμένος, απάντησα για να ακούσω ένα τυπάκο να μου λέει πως έχει την “αποσκευή” μου που δήλωσα ότι δεν παρέλαβα στο ελ. βενιζέλος, πως είναι άνω ιλίσια, και πως αν με βολεύει, μπορεί να περάσει να μου την παραδώσει σε 5′ !!!

Πράγματι, 5 λεπτά αργότερα, το κουδούνι χτύπησε, και εμβρόντητος παρέλαβα το τόξο μου, σε πολύ καλή, αν όχι τέλεια, κατάσταση - ιδού και μια φωτό του με τα βέλη με τη βεντούζα, το γνωστό καρτελάκι βοημίας ‘n everything..

Τους παραδέχομαι. Δεν είναι ότι τους εκτιμώ - εξακολουθώ να βρίσκω τραγικά γελοίο το να θεωρείται όπλο ένα παιδικό παιχνίδι, εξακολουθώ να απεχθάνομαι την κατάσταση στις διεθνείς πτήσεις, εξακολουθώ να πιστεύω πως το όλο σύστημα του δυτικού κόσμου βρίσκεται σε τέλμα και πως η τρομολαγνεία δεν είναι παρά μια όψη της γενικότερης παρακμής. Αλλά οφείλω να τους παραδεχτώ. Μπορεί να τα βρήκαν σκούρα με το τόξο, μπορεί το σύστημα να μη λειτούργησε άψογα και να έπρεπε να παραλάβω το εύθραυστο όπλο μου δυο μέρες μετά - εντούτοις το παρέλαβα και ήταν σώο και αβλαβές. Συνεπώς, για μία και μοναδική φορά, δεν θα τους κράξω, μα θα τους πω “well done you jerks, I am impressed :-)”

PS: Μετά από όλα αυτά, σκέφτομαι να κρατήσω το τόξο και να χαρίσω κάτι άλλο στα ανιψάκια μου.. Είμαι beyond redemption?

“Σταύρο, έχει δύο βρύσες! Η μία είναι το ζεστό και η άλλη το κρύο?” ρώτησα, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα τη μόνη πιθανή απάντηση στο δίλημμα που παρουσιαζόταν εμπρός μου. “Ναι, άνοιξε το κρύο”, ήρθε η απάντηση. “Μα θέλω να πλύνω κανά πιάτο”, ανταπάντησα, “με κρύο να τα πλύνω?” “Ε, όχι, με ζεστό προφανώς.” “Γάντια έχετε?” ρωτάω. “Όχι”, μου απαντάει. “Και τι κάνετε, καίγεστε?” “Έτσι είναι στην Αγγλία”, μου απαντάει.

Όση ώρα γράφω αυτές τις γραμμές και ο Σταύρος πλένει τα πιάτα που ήθελα να πλύνω εγώ, μιας και δεν είχα συμβάλει καθόλου στο πρωϊνό, έχω ήδη συνειδητοποιήσει πως, αν δημιουργήσεις μια λιμνούλα νερού στο νεροχύτη, χρησιμοποιώντας κατάλληλες ποσότητες νερού από κάθε βρύση, μπορείς να πλύνεις τα πιάτα σου σε μία καλή θερμοκρασία. Συνεπώς, δε πρόκειται για κάποιο φαινόμενο παραλογισμού, μα πιο πολύ για τοπική συνήθεια - κάτι σαν τα chopsticks των Απωανατολιτών.

Μα το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Το βάρος μετριέται σε λίβρες, το πετρέλαιο σε γαλόνια, τα ευρώ σε λίρες και, παράλληλα, το σύμπαν οδηγεί ανάποδα. Και όλα αυτά, όχι σε κάποια απομονωμένη χώρα νότια του Περού, μά μέσα στη ρημάδα την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ντάξει ρε φίλε, είσαι διαφορετικός, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Έχεις βασιλιά για να μπορείς να ονομάζεις τη χώρα σου “βασίλειο” και να τραβάς κανά γάμο και καμιά παρέλαση, όταν οι περιστάσεις απαιτούν άρτους και θεάματα. Αλλά από ένα σημείο και μετά, το κουράζεις μάι λοβ!

Ίσως υπερβάλλω και πάλι - όπως συνηθίζω - μα αυτή η διαφορετικότητα μου φαίνεται επιτηδευμένη. Δηλαδή, άλλο να είσαι διαφορετικός επειδή διαφορετικά αναπτύχθηκες, και άλλο να το παίζεις “ο ευρωπαίος είναι ωραίος, αλλά εγώ είμαι αλλιώς”. Και μη μου πείτε ότι, δικαίωμά τους να το παίζουν διαφορετικούληδες - ποτέ δεν είπα ότι είναι παράνομοι. Απλά, αν είναι έτσι, εμένα μου φαίνονται τελειώς αστείοι. Με την κακή έννοια, όμως..

Note: Το ντόπιο pc δεν έχει ελληνικό ορθογραφικό έλεγχο (προς θεού, δε φταίνε οι εγγλέζοι γι’αυτό) οπότε, αν μπορεί ο συνbloger spacedyevest που το’χει ορθογραφικά να ρίξει κανά σχετικό edit, θα είναι καλοδεχούμενος. Thnx!

Μεθαύριο πετάω για Μεγάλη Βρετανία. Τη λέω έτσι για να είμαι politically correct, μιας και σχεδιάζω να επισκεφτώ τουλάχιστον την Ουαλία, αν όχι και τη Σκωτία, και δεν ψήνομαι να μπλέξω με τους Εγγλέζους από τώρα - μου αρκεί που θα υποστώ τον τρομολαγνική πανούκλα τους στο αεροδρόμιο. Σύμφωνα με δηλώσεις μου στο ίδιο το blog, αυτό θα προσπαθήσω να είναι το τελευταίο μου ταξίδι (αναψυχής θα προσθέσω εδώ - άμα κάτσει καμιά επείγουσα δουλειά και δεν προλαβαίνω, ντάξει..) με αεροπλάνο, όσο εξακολουθεί να βασιλεύει αυτή η κατάσταση. Thank God, King and Country, με τρένα, λεωφορεία, βαπόρια και το πιστό μου αυτοκίνητο θα δυσκολευτώ να βρω ένα μέρος που να μην προσεγγίζεται διαφορετικά.

Ένα ταξίδι αξίζει πάντα το blogpost του – διαφορετικά, με τι μούτρα θα μπορεί να σταθεί το TTL απέναντι στα πραγματικά ταξιδιωτικά blogs? Μα αρνούμαι να σας πω πράγματα που ήδη ξέρετε – όπως ότι πάω να βρω τον παιδικό μου φίλο (Σταύρο) και την κοπέλα του (Ελίνα) που σπουδάζουν φιλοσοφία στο Bristol με σκοπό να τους παγιδέψω, σαν άλλος Gandalf των πρώτων σελίδων του Hobbit, σε μια μεγάλης κλίμακας περιπέτεια στα βρετανικά εδάφη, έστω και άνευ δράκων. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αφιερώσω στο ταξίδι αυτό ένα ποστ επιστροφής, όπου θα μπορώ να σας πω τι είδα, άγγιξα, γεύτηκα, άκουσα και μύρισα στην πρώτη μου διάσχιση της Μάγχης – έστω και πετώντας – και για σήμερα να μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο άρθρο του ακόμα πιο υπέροχου Ουμπέρτο Έκο, από τη συλλογή «Οδηγιών Χρήσεως», που αφορά, τι πιο σχετικό? Τα αεροπλάνα, και συγκεκριμένα το πολύ χαρακτηριστικό ..γεύμα τους.

So, there you go - click the “more” link!

(σε αυτό το σημείο, και επειδή, αν ελπίζω να μας διαβάζει κανείς, πέρα από τους πολύ φίλους μου που το κάνουν από αγάπη, θα είναι πιθανότατα πληροφορικάριος, και οι πληροφορικάριοι φρικάρουν με τα μεγάλα κείμενα, θα ήθελα να πω πως είναι πολύ γαμάτο άρθρο και αξίζει τον κόπο – επίσης, αν κάνω λάθος, μπορείτε πάντα να με εκδικηθείτε με ένα υβριστικό comment ακριβώς από κάτω, so don’t you people miss the chance you’ve been given!)

Πώς να τρώτε στο αεροπλάνο (by Umberto Eco)

Στη διάρκεια ενός αεροπορικού ταξιδιού πριν από μερικά χρόνια (Άμστερνταμ μετ’ επιστροφής) κατέστρεψα δύο γραβάτες Brooks Brothers, δύο πουκάμισα Burberry, δύο παντελόνια Bardelli, ένα τουΐντ σακάκι που είχα αγοράσει στη Bond Street και ένα γιλέκο Krizia.

Πράγματι, στις διεθνείς πτήσεις ισχύει η καλή συνήθεια να σερβίρεται ένα γεύμα. Ωστόσο, όλοι ξέρουμε ότι το κάθισμα είναι στενό, το τραπεζάκι επίσης και το αεροπλάνο μερικές φορές τραντάζεται. Επί πλέον οι πετσέτες στ’ αεροπλάνα είναι πολύ μικρές και, αν τη βάλεις στο λαιμό, σου αφήνει την κοιλιά ακάλυπτη, ενώ, αν τη βάλεις στα γόνατα, μένει το στήθος σου εκτεθειμένο. Η λογική θα επέβαλλε να σερβίρονται τροφές που δε λεκιάζουν και είναι στερεές. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να μοιράζουν ταμπλέτες Enervit. Στέρεες τροφές είναι η κοτολέτα αλά μιλανέζε, τα κρέατα σχάρας, το τυρί, οι τηγανιτές πατάτες και το ψητό κοτόπουλο. Φαγητά που λεκιάζουν είναι τα σπαγγέτι με σάλτσα και λουκάνικα, οι μελιτζάνες παπουτσάκια, οι πίτσες, μόλις βγαίνουν από το φούρνο, οι σούπες που σερβίρονται καυτές σε μπολ χωρίς λαβές.

Το χαρακτηριστικό μενού των αεροπλάνων αποτελείται από παραψημένο κρέας που πλέει σε μια καφετιά σάλτσα, γενναίες μερίδες από ντομάτες και λαχανικά ψιλοκομμένα και μουλιασμένα σε κρασί, ρύζι και μπιζέλια με σάλτσα. Ως γνωστόν, τα μπιζέλια είναι ασύλληπτα αντικείμενα – και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ούτε καν οι μεγάλοι σεφ κατάφεραν ποτέ να φτιάξουν μπιζέλια γεμιστά – ιδίως αν προσπαθείς, όπως επιβάλλουν οι καλοί τρόποι, να τα φας με το πιρούνι και όχι με το κουτάλι. Μη μου πείτε ότι οι κινέζοι βρίσκονται σε χειρότερη θέση, διότι σας διαβεβαιώ ότι είναι πολύ πιο εύκολο να πιάσεις ένα μπιζέλι με τα ξυλάκια παρά να το τσιμπήσεις με το πιρούνι. Και είναι ανώφελο να μου πείτε ότι τα μπιζέλια δεν τσιμπιούνται με το πιρούνι, αλλά μαζεύονται, διότι τα πιρούνι είναι ακριβώς σχεδιασμένα για να ρίχνουν κάτω τα μπιζέλια που παριστάνουν ότι μαζεύουν.

Ας προσθέσουμε ότι τα μπιζέλια στο αεροπλάνο κατά κανόνα σερβίρονται, όταν το σκάφος μπαίνει σε κενό αέρος και ο κυβερνήτης συμβουλεύει να δέσετε τις ζώνες σας. Εξαιτίας αυτών των περίπλοκων εργονομικών υπολογισμών, τα μπιζέλια έχουν μόνο δύο εναλλακτικές λύσεις: ή να χωθούν στο λαιμό ή στο βρακί σας.

Όπως μας διδάσκει ο Αίσωπος, για να μην μπορέσει η αλεπού να πιει από το ποτήρι, πρέπει το ποτήρι να είναι ψηλό και λεπτό. Τα ποτήρια των αεροπλάνων είναι ρηχά και πλατιά, σα λεκανάκια. Προφανώς οποιοδήποτε υγρό χύνεται, διότι έτσι επιβάλλουν οι φυσικοί νόμοι, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν κενά αέρος. Το ψωμί δεν είναι οι γαλλικές μπαγκέτες που πρέπει να τις κόβεις με τα δόντια σου, ακόμα κι όταν είναι φρέσκες, αλλά ένας ιδιαίτερος τύπος πιτυρούχου που, μόλις το πιάσεις, διαλύεται σ’ ένα σύννεφο λεπτότατης σκόνης. Όπως διδάσκει και η αρχή του Λαβουαζιέ, η σκόνη αυτή δεν εξαφανίζεται παρά μόνο φαινομενικά: μόλις φτάσετε στον προορισμό σας, θ’ ανακαλύψετε ότι πήγε όλη και χώθηκε κάτω από τα οπίσθιά σας, καταφέρνοντας να κολλήσει στο παντελόνι σας ακόμα κι από πίσω. Το γλυκό είτε μοιάζει με μαρένγκα και κολλάει μαζί με το ψωμί ή κυλάει κατευθείαν στα δάχτυλά σας, όταν η πετσέτα σας έχει ήδη μουσκέψει από σάλτσα ντομάτα και σας είναι άχρηστη.

Έτσι μένουν μόνον τα υγρά χαρτομάντιλα: αλλά, καθώς είναι αδύνατο να ξεχωρίσετε τη συσκευασία τους απ’ αυτήν του αλατιού, του πιπεριού και της ζάχαρης, όταν πια έχετε βάλει τη ζάχαρη στη σαλάτα, το χαρτομάντιλο έχει ήδη καταλήξει στον καφέ, που σερβίρετε βραστός σ’ ένα κυπελάκι από θερμοαγώγιμο υλικό, ξέχειλο ως επάνω, έτσι ώστε να μπορεί εύκολα να ξεφύγει από τα τσουρουφλισμένα χέρια σας και να ανακατευτεί με τη σάλτσα που έχει μαζευτεί γύρω από τη ζώνη σας. Στην business class ο καφές χύνεται στην αγκαλιά σας, κατευθείαν από την αεροσυνοδό η οποία σας ζητάει συγγνώμη σε εσπεράντο.

Ο υπεύθυνος του κέτερινγκ μιας αεροπορικής εταιρείας στρατολογείται, χωρίς αμφιβολία, μεταξύ εκείνων των έμπειρων ξενοδοχοϋπαλλήλων που χρησιμοποιούν ένα είδος μπρικιού που, αντί να χύνει τον καφέ στο φλιτζάνι, αδειάζει το 80% πάνω στα σεντόνια. Μα γιατί? Η πιο προφανής υπόθεση είναι ότι θέλουν να δώσουν στους ταξιδιώτες την αίσθηση της χλιδής, έχοντας υπόψη τους τις ταινίες εποχής του Χόλιγουντ, όπου ο Νέρων πίνει πάντα με τεράστιες κούπες που του μουσκεύουν γένια και τη χλαμύδα και οι φεουδάρχες ροκανίζουν μπούτια με σάλτσες να στάζουν στις δαντέλες τις πουκαμίσας τους, καθώς αγκαλιάζουν τις παλλακίδες τους.

Μα τότε γιατί στην πρώτη θέση, όπου όλα είναι πιο ευρύχωρα, σερβίρουν στέρεες τροφές, όπως κόκκινο χαβιάρι πάνω σε βουτυρωμένες φρυγανιές, καπνιστό σολομό και φέτες αστακού με λαδολέμονο? Ίσως επειδή στα φιλμ του Βισκόντι οι αριστοκράτες ναζί λένε «τουφεκίστε τον», καθώς χώνουν στο στόμα τους μια σκέτη ρόγα σταφύλι..

(Umberto Eco, 1987)

]]> http://timetoleave.wordpress.com/2008/06/28/pos-na-trote-sto-aeroplano/feed/ railduck Airways Airbus A380 airlines-meal http://timetoleave.wordpress.com/2008/06/25/the-music-and-the-misery/ http://timetoleave.wordpress.com/2008/06/25/the-music-and-the-misery/#comments Wed, 25 Jun 2008 14:12:36 +0000 railduck http://timetoleave.wordpress.com/?p=100

What came first? The music or the misery?

Με την πρόταση αυτή ανοίγει ο John Cusack το υπέροχο High Fidelity του Stephen Frears, και συνεχίζει:

People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

Το θεμελιώδες ερώτημα, ωστόσο, μένει τελικά αναπάντητο, ενώ η ταινία απλώνεται στα σοκάκια άλλων pop aspects της ζωής μας - του έρωτα, της ρουτίνας ή της χυλόπιτας - και έτσι, μια γλυκόπικρη γεύση συνοδεύει τη θύμηση των opening lines..

“Logic implies misery came first, but it feels kinda unfair to music to be just certain about that”, θα ήθελα να απαντήσω, ως άλλος Rob Gordon, μα ο σεναριογράφος δε με συμβουλεύτηκε - η ιστορία του κινηματογράφου βρίθει ανάλογων ατυχών παραλείψεων. Κι αυτό γιατί το ερώτημα δεν είναι φιλοσοφικό, δεν είναι καν ποιητικό(*), είναι συναισθηματικό. Κι έτσι, η απάντηση που ζητά καμιά δουλειά με τη λογική δεν έχει, μα με τη βαθιά αλήθεια της καρδιάς μας - αυτή που καλά γνωρίζει πόσο δεμένα γέμισαν τα δυο τους την εφηβεία μας, πόσο συνόδεψαν κάθε μας έρωτα και περιπλέχτηκαν σε κάθε μας γλυκιά ή πικρή ανάμνηση.

Δεν ξέρω λοιπόν αν οι πρωτόπλαστοι πρόλαβαν να μελαγχολήσουν πριν αρχίσουν να σιγοσφυρίζουν στον κήπο της Εδέμ, μα εγώ τα γνώρισα μαζί και κανένα δε συνάντησα ποτέ μονάχο. Με ανακάλυψαν και με αιχμαλώτισαν μικρό - κι από καιρό έχω πάψει να προσπαθώ να τους ξεφύγω. Όχι πως δεν προσπάθησα, ούτε πως δεν θα μπορούσα να τα έχω καταφέρει - μα ήταν μετά το δικό τους ερχομό που καλωσόρισα τη ζωή.

Μέσα Ιούνη, κι εμείς στις επάλξεις. Τι διάολο κάνουν αυτοί ένα μήνα τώρα και δε γράφουν, θ’ αναρωτιέστε - αναρωτιέται άραγε κανείς? Ρε, μπας και “το ‘παν και το ‘καναν” τελικά? Μπας και ..φύγαν?

Μπα, εδώ είμαστε. Εντός των αθηναϊκών, εξεταστικών τειχών. Πόσο εύκολα εγκλωβιζόμαστε συναισθηματικά.. Κάποτε αρκούσε ένα γεμάτο ντεπόζιτο και μια καλή παρέα για να μην ξέρεις που θα κοιμηθείς το βράδυ. Λίγο κέφι was all that was needed για να βρεθούμε από την Αττική στην Εθνική, κι από κει στο Μαραθώνα ή τις Λιβανάτες. Τα εισιτήρια για το δελφίνι αρκούσαν για να μετατραπεί μια πρωινή βόλτα στον Πειραιά σε μεσημεριανό ψαράκι στην Αίγινα ή την Ύδρα. Τώρα αρκεί η σκέψη μιας “τελευταίας” εξεταστικής για να σε κρατήσει έγκλειστο, διαβάζεις δε διαβάζεις..

(είναι η τελευταία ρε βλάκα, δε χαίρεσαι? μωρέ χαίρομαι, αλλά τη δαμόκλειο σπάθη μιας ενδεχόμενος ατυχίας πάνω απ’ το κεφάλι μου, μόνο εγώ τη βλέπω?)

“It’s a dangerous business, Frodo, going out your door. You step onto the road, and if you don’t keep your feet, there’s no knowing where you might be swept off to.” Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien

Πάντα λάτρευα αυτό το απόσπασμα - είναι η επιτομή μιας διαφορετικής ζωής, εντελώς χαμένης πια στις μέρες μας. Διέσχισα την εφηβεία μου μαθαίνοντας για τον κόσμο, ελπίζοντας κρυφά να ανακαλύψω έναν νέο, ανεξερεύνητο, πέρα από αυτόν. Αποστήθιζα την γεωγραφία της υφηλίου ονειρευόμενος, σα νέος Ιντιάνα Τζόουνς, να ανακαλύψω μια νέα. Μα μεγάλωσα, και τα όνειρά μου μίκρυναν. Και τώρα η μεγαλύτερη απόδραση που ονειρεύομαι οδηγεί σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, και όχι σε αχαρτογράφητα νησάκια του νοτίου Ινδικού.

Κι όσο ονειρεύομαι πίσω από τα κάγκελα της εξεταστικής μου, όσο περιμένω τη θέλησή μου να σπάσει τα δεσμά της αδράνειας,  το επόμενο ταξίδι μου να γεμίσει τ’ αμπάρια των εμπειριών μου, τι κάνω? Αρμενίζω την Αθήνα μέσα στο μεγάλο μου αυτοκίνητο, τη νύχτα που δεν έχει κίνηση, γυρίζοντας με το πρώτο φως της μέρας στο κρεβάτι μου, για να ξυπνήσω το απόγευμα και να κάνω πως διαβάζω. Μέχρι να πέσει και πάλι η νύχτα.

Κι αρμενίζω την Αθήνα..

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό - φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ’εαυτή?

Καλώ σε ανταπόκριση για τις παρακάτω αγωνίες, και η ελπίδα μου θα πεθάνει τελευταία - μετά από όλες τις άλλες.

Κάποιος, είπε κάποτε:

At every crossroads on the path that leads to the future, tradition has placed 10,000 men to guard the past.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, αναβάλλω τη λήψη αποφάσεων που με αφορούν. Αποφασίζω γρήγορα και αποτελεσματικά για οτιδήποτε δεν επηρεάζει τη ζωή μου και, προπάντων, την εξωτερική της, αξιολογήσιμη όψη, μα όταν έρθει η ώρα για αποφάσεις που απαιτούν αντίστοιχη ανάληψη προσωπικών ευθυνών, λουφάζω..

Πόσο μπορείς να αναβάλεις τη ζωή σου?

Μοναχογιός 24 ετών, ποτέ μου δε στερήθηκα τη δυνατότητα να απαλλαγώ ευθυνών. Μεγάλωσα ακολουθώντας προαποφασισμένες οδούς στρωμένες ροδοπέταλα, τρέφοντας την ενηλικίωση μου με ψευδαισθήσεις επιλογών που, υποσυνείδητα μονάχα, γνώριζα πως άλλοι είχαν τοποθετήσει και ευλογήσει για μένα. Ήμουν ήσυχος - δεν επέλεγα, δεν κρινόμουν..

Έτσι βρέθηκα στη ΓΣΑ. Υποτίθεται πως το διάλεξα εγώ - αλήθεια, ήμουν 11 χρονών και η μητέρα μου με ρώτησε: “Λεωνίδα, θέλεις να πας στη Γερμανική?”. Μα για μένα το δίλημμα ήταν τελείως διαφορετικό: Θα επιλέξω εγώ για το μέλλον ή κάποιος άλλος? Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να πάω στη Γερμανική - 11 χρονών ήμουν, ιδέα δεν είχα. Μα δεν την επέλεξα, απλά δεν την απέρριψα.

Έτσι έμαθα πιάνο, αγγλικά και γερμανικά, έτσι αγκάλιασα τις θετικές επιστήμες, προτίμησα την Πληροφορική από το Μαθηματικό, έμεινα φοιτητής στην Αθήνα, έχασα κάθε κοπέλα που δοκίμασε να φύγει. Go with the flow [*], σκεφτόμουν όταν η εφηβεία μου άρχισε να δίνει τη θέση της στην ενήλικη ωριμότητα. Ήξερα πια πολύ καλά τι έκανα, μα η ψευδαίσθηση της επιλογής δεν έπαψε ποτέ να τρέφει τις αυταπάτες μου. Έκανα πως αποφάσιζα.

Ώσπου ξαφνικά, βρέθηκα χωρίς προεπιλογή..

Πολιτισμικό σοκ - να η διαφορά! Σταυροδρόμια στη ζωή μου συνάντησα πολλά, μα πάντα ξέφευγα επιλέγοντας την προεπιλεμένη διαδρομή, πασάροντας εύκολα τις ευθύνες στον πλοηγό που τη σημείωσε. Μα τι κάνεις όταν το σταυροδρόμι σου δεν έχει σεταριστεί? Όταν οι πλοηγοί της ζωής σου δεν θέσουν default πορεία, εσύ τι κάνεις?

Εγώ κλονίστηκα. Όχι από το πρωτόγνωρο βάρος της ευθύνης της επιλογής - όχι στην αρχή. Η κεραμίδα ήρθε συνειδητοποιώντας ότι βρισκόμουν σε πρωτόγνωρα εδάφη. Δεν ήταν το πρώτο σταυροδρόμι που συναντούσα, ήταν όμως το πρώτο χωρίς ταμπέλες. Το πρώτο χωρίς χάρτη, χωρίς πλοηγό. Δηλαδή, ήταν το πρώτο.

Μα καλά, πότε σκόπευα να ξυπνήσω από το λήθαργο? Πότε σκόπευα να κόψω τον λώρο των προεπιλεγμένων αποφάσεων? Ανάθεμα με - ιδέα δεν έχω. Να όμως που τα ψωμιά των ψευδεπιλογών μου τελειώσανε - και μπορεί αυτή τη φορά οι ευθύνες να είναι βαρύτερες από όλα τα παρελθόντα σταυροδρόμια που στρατηγικά παρέκαμψα, μα όλα τα “ωραία” κάποτε τελειώνουν. Και ευθαρσώς αναφέρω ότι έχω χεστεί απάνω μου.

Αλλά, για πρώτη φορά, θα κοιμηθώ, όπως θα στρώσω εγώ. Όταν, βέβαια, ξαναβρώ με το καλό τον ύπνο μου.

]]> http://timetoleave.wordpress.com/2008/05/15/crossroads/feed/ railduck \ http://timetoleave.wordpress.com/2008/04/27/pasxa-2008/ http://timetoleave.wordpress.com/2008/04/27/pasxa-2008/#comments Sun, 27 Apr 2008 00:55:39 +0000 weallfall http://timetoleave.wordpress.com/?p=71

Καλημέρα παντού.. Είναι 3:36, νύχτα Μ.Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα. Οι δύο φίλοι μου είναι μαζί, στο σπίτι ενός τρίτου φίλου, η κοπέλα μου είναι στο χωριό της, οι δύο άλλοι φίλοι μου με τις οικογένειές τους, και οι υπόλοιποι γνωστοί μου δεν έχω ιδέα.. Εγώ είμαι στο χωριό, χαζεύω τηλεόραση, και ακούω μουσική. Ωραία τραγούδια, “Αν υπάρχει λόγος”, “Νύχτωσε νύχτα”, κτλ..

Απόψε χαραμίσαμε λίγη ζωή ακόμη…

Ο railduck λέει ότι δεν ποστάρω συχνά, και ότι τα τελευταία μου ποστ ήταν άψυχα και καθόλου “εγώ”. Αλλά δεν το λέει με παράπονο. Απλώς το σχολιάζει. Όντως, δεν ποστάρω συχνά. Δεν ξέρω γιατί δεν ποστάρω συχνά. Πάντως δεν είναι επειδή βαριέμαι, ούτε επειδή δεν έχω χρόνο. Και δε ζητάω συγγνώμη. Αυτό μου αρέσει στην παρέα αυτή. Βρήκαμε ένα χώρο να γράφουμε, όποτε θέλουμε, ό,τι θέλουμε, όπως θέλουμε. Κανείς δε μας διαβάζει. Και κανείς από τους τρεις δεν ξέρει ακριβώς γιατί γράφουμε. Τον έχουμε σαν καταφύγιο μάλλον αυτό το χώρο. Timetoleave λέει. Μπα.. Δεν είναι και τόσο time to leave μάλλον. Φοβάμαι να φύγω. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας. Το πρόβλημα στην παρέα είναι το εξής: Έχουμε έναν αισιόδοξο, έναν απαισιόδοξο, και ένα ματαιόδοξο. Οι δύο τελευταίοι δε θα κουνηθούν μόνοι τους. Ο αισιόδοξος πρέπει να πιάσει δουλειά εδώ γύρω, πρέπει να τους κουνήσει. Κάλεσμα είναι αυτό. Πρέπει να φεύγεις όταν το θέλεις. Κι ας φοβάσαι τι θα βρεις εκεί που θα πας. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας.

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις…

Έχουν πλάκα τα σαφάρια. Δεν έχουν καθόλου πλάκα τα σαφάρια. Να πάμε πάλι σαφάρι. Όχι, να μην πάμε πάλι. Πήγαμε σαφάρι στην Αθήνα και σκεφτήκαμε. Είχαμε και μουσική. Πολύ ωραία μουσική. Πάρα πολλά τραγούδια δεμένα με πάρα πολλές σκέψεις. Τη μουσική την ετοιμάζαμε ένα μήνα. Ψέμματα. Μία μέρα την ετοιμάζαμε. Τη μουσική τελικά δεν την ακούσαμε καθόλου. Μιλούσαμε, και δεν προλαβαίναμε να πούμε τα πάντα. Είχαν νόημα αυτά που λέγαμε. Μουσική ακούσαμε μόνο όταν ο ένας ήταν απασχολημένος και ο άλλος άλλαζε τραγούδια. Πολύς πάγος και πάντα σπάει λίγο πριν το τέλος. Δεν προλάβαμε να πούμε τα πάντα. Θα τα πούμε μια άλλη φορά. Ίσως στο επόμενο σαφάρι. Να μην πάμε πάλι σαφάρι…

Μα απ’ όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω…

Σαν τίτλος μονόπρακτου του Ευγένιου Τριβιζά ακούγεται. Γιατί όχι?

Πριν μια βδομάδα πάτησα τα 24. Ελάχιστα με απασχόλησε η αύξηση του counter - ανέκαθεν ήμουν ο τρελός της παρέας που δεν τον ένοιαζε που μεγαλώνει. Τα υπαρξιακά μου τα περνούσα πάντα σε ανύποπτες φάσεις, και ανεξάρτητα από ηλικιακές μεταβολές. Μα αυτή τη φορά συνέπεσαν χρονικά, και έτσι αυτή η καταχώρηση έχει μεταξύ άλλων στόχο να διαλύσει τις όποιες ανυπόστατες υποψίες, ξεκαθαρίζοντας πως συσχετίσεις ανάμεσα στην κακή μου διάθεση και την αύξηση του δηλωτικού της ηλικίας μου δεν είναι παρά εντελώς και ολοκληρωτικά συμπτωματικές.

Την Ελένη τη γνώρισα 3 μέρες πριν τα γενέθλιά μου. Ήταν Τετάρτη, τελευταία Τετάρτη πριν ξεκινήσουν οι διακοπές του πάσχα. Ήρθαμε σε επαφή εντελώς τυχαία για μια έρευνα που κάνει στα πλαίσια του μεταπτυχιακού της. Εθελοντές έψαχναν, και η έμφυτη τάση μου να χώνομαι όταν ψιλοβαριέμαι, με οδήγησε πιστά. Αν ήξερα..

Αν ήξερα θα πήγαινα δυο φορές, εδώ που τα λέμε. Γλυκιά, έξυπνη, κεφάτη - κάτι μάτια που να μην μπορείς να κοιτάξεις αλλού. Anyway, τι να λέμε τώρα, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες, η κοπελιά μου έκανε κλικ. Δεν προλάβαμε να πάμε από τη σχολή σε μια καφετέρια να τα πούμε, και το μόνο που είχα στο μυαλό μου είναι πότε θα την ξανάβλεπα. Κι ας σπούδαζε αυτή Λονδίνο κι εγώ εδώ, κι ας ήξερα ότι θα έφευγε μετά τις διακοπές. Κι ας θα’πρεπε μετά …ξέρω κι εγώ τι. Λεπτομέρειες.

Γελούσε. “Όταν μια γυναίκα γελάει μαζί σου, της αρέσεις”, μου έλεγε ο πατέρας μου. Και ήμασταν οι δυο μας, κι ας μην ήταν ραντεβού, και φαινόταν πραγματικά να το διασκεδάζει - όλα ήταν τέλεια. Και το πιο περίεργο απ’όλα, δεν είχα άγχος, ήμουν χαλαρός. Για πρώτη φορά ένιωθα πως ήμουν σε γνώριμα μέρη, πως δεν πρέπει να το παίξω κάτι, να είμαι κάπως “πιο” απ’ότι είμαι πραγματικά.

Και της είπα για τα γενέθλιά μου, ότι είναι σε τρεις μέρες, και πως σκοπεύω να τα γιορτάσω με φίλους, σε κάποιο μπαράκι από αυτά που είχαμε ήδη εντοπίσει ότι άρεσαν και στους δυο μας. Κι όταν η ώρα πέρασε και έπρεπε να φύγουμε, μου είπε “στείλε μου”, και έφυγε χαμογελώντας, όχι μόνο με τα χείλη, μα με τα μάτια. Μα ίσως ιδέα μου αυτό..

Της έστειλα, μα δεν ήρθε - ούτε έστειλε χρόνια πολλά. Πικράθηκα. Ήταν πηγμένη, το είχε πει, αυτό το καταραμένο πάσχα μας στριμώχνει όλους, μα ούτε ένα μήνυμα? Ένα από αυτά τα τυπικά, τα “χρόνια πολλά και ότι επιθυμείς, λυπάμαι που δεν μπόρεσαν να έρθω κλπκλπ”. Έστω. Της ξανάστειλα την Τρίτη. Ήθελα μια ευκαιρία να την ξαναδώ - δεν ήθελα να το χωνέψω. Πώς κάνεις έτσι, ρε φίλε, θα μου πεις. Μια κοπέλα γνώρισες, μια φορά την είδες, θες να σου πάνε όλα καλά και με τα ζόρι? Δε γουστάρει, τι να κάνουμε δηλαδή? Πρώτη φορά θα’ναι?

Έλα ντε. Κι όμως με χάλαγε.. Ήταν ο συνδυασμός των ημερών? Τα γενέθλια, οι ευχές, οι χαρές και η ελπίδα? Ή μήπως ήταν η Ελένη που είχε αυτό το κάτι διαφορετικό, που έκανε το, ενδεχομένως λογικό, αποτέλεσμα της γνωριμίας μας να μοιάζει εντελώς παράλογο?

Κάτι απάντησε, κάτι απάντησα, είπε θα το προσπαθήσει. Δεν ξανάστειλε. Πακέτο.