και επιστρέφοντας ήμουν πλέον σίγουρος!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η φίλη μου η Μαρία βρέθηκε το καλοκαίρι στο Δουβλίνο στα πλαίσια πρακτικής εργασίας (μπορείτε να διαβάσετε τη δική της αφήγηση για το σαββατοκύριακο αυτό αλλά και τις υπόλοιπες περιπέτειές της εδώ) και έτσι αποφάσισα να συνδυάσω το τερπνόν μετά του.. τερπνού και να την επισκεφθώ. Καθώς όμως είχα εξαντλήσει την καλοκαιρινή μου άδεια για να βρεθώ στα ελληνικά νησιά (Κύθνος, Λέσβος, Κρήτη) το ταξίδι έκλεισε για το ΣΚ 13-14 Αυγούστου. Τρίτη 9 Αυγούστου, αργά το βράδυ, προσγειωνόμουν στο βροχερό, με 9 βαθμούς Κελσίου θερμοκρασία, Όσλο. Τετάρτη πίσω στη δουλειά αλλά Σάββατο πρωί πετούσα – με Ryanair, τι άλλο – για Δουβλίνο (Baile Átha Cliath). Περισσότερα μετά το άλμα.

Αν κινηθείς γρήγορα, μπορείς να πιάσεις θέση δίπλα στο παράθυρο

Στις 14:15 (WET) προσγειώνομαι στην πρωτεύουσα του Éire και το πρώτο πράγμα που αντικρύζω είναι μια εξόφθαλμη ανορθογραφία σε μεγάλη διαφήμιση γνωστής ξενοδοχειακής αλυσίδας.

Eurpoe?

Σπεύδω προς το διώροφο αστικό λεωφορείο. Αν δεν έχεις το ακριβές αντίτιμο σε κέρματα τότε παίρνεις ένα χαρτί για να πας να εισπράξεις τα ρέστα σου από ένα συγκεκριμένο γραφείο στο κέντρο του Δουβλίνο. Καλή μαγκιά για να τα τρως από τουρίστες από τους εν ΔΝΤ αδερφούς μας :) Look right. Οι Ιρλανδοί έχουν κληρονομήσει πολλές Βρετανικές …ιδιοτροπίες όπως η γλώσσα (δυστυχώς λίγοι Ιρλανδοί μιλούν σήμερα Ιρλανδικά στην καθημερινότητά τους – κυρίως μεγάλοι στην ηλικία κάτοικοι της επαρχίας, η ιρλανδική διδάσκεται πάντως στα σχολεία υποχρεωτικά), η οδήγηση στα αριστερά, οι δύο βρύσες (μια για το ζεστό και μια για το κρύο) στο νιπτήρα, οι παρανοϊκές πινακίδες με απειλητικές νουθεσίες καλής συμπεριφοράς κλπ. Ενδεικτικά:

Το να φτύνεις το προσωπικό του Τραμ είναι ποινικό αδίκημα. Κι εγώ που νόμιζα πως είναι καθόλα νόμιμο.

"Κοιτάξτε και προς τις δύο κατευθύνσεις" στα Ιρλανδικά (δίπλα στην αφίσα του μεγάλου comeback των Air Supply που όλοι αγαπήσαμε)

Οι Ιρλανδοί φυσικά δεν τρέφουν καμία αγάπη για τους Βρετανούς (περίπου 400 χρόνια υπό την κατοχή τους, γαρ) και είναι υπερήφανοι για την ανεξαρτησία τους και για το πώς αποτίναξαν το δυνάστη. Κάπως έτσι ξεκινά η ξενάγηση της Μαρίας κατά τις 3 το μεσημέρι και λίγο αφού άφησα τα λίγα πράγματά μου στο μικρό αλλά cosy διαμέρισμά της κοντά στη στάση Aungier Str. (προφέρεται Ένγκερ!). Ο καιρός συννεφιασμένος. Όπως λένε, μπορείς να ζήσεις και τις 4 εποχές μια μέρα στο Δουβλίνο. Πρώτη στάση, το ιστορικό Trinity College.

Trinity College

Η ουρά για το Book of Kells είναι τεράστια και ο χρόνος μου περιορισμένος οπότε συνεχίζουμε το δρόμο μας. Περνώντας το μεγαλοπρεπή ποταμό Liffey, που τροφοδοτεί σε μεγάλο βαθμό το υδρευτικό δίκτυο της πόλης, αντικρύζουμε το Spire of Dublin. Κάθε δυτική πρωτεύουσα που σέβεται τον εαυτό της έχει να επιδείξει κι από ένα ..φαλλικό σύμβολο. Το κόστους 4 εκατομμυρίων τεχνούργημα ήρθε αντιμέτωπο με αρκετές καθυστερήσεις και κριτική αλλά τελικά παραδόθηκε στο κοινό το 2003. Η κορυφή φωτίζεται κατά τη διάρκεια της νύχτας και ο αστικός μύθος λέει πως βοηθά τους ζαλισμένους από τη μέθη να προσανατολιστούν.

Spire of Dublin

Στο ιωνικού ρυθμού ταχυδρομείο της πόλης ξεκίνησε η επανάσταση το 1916. Σήμερα λειτουργεί ως μεγαλοπρεπές ταχυδρομείο. Κάνουμε μια γρήγορη στάση για να το δω από μέσα και να αγοράσω γραμματόσημα.

General Post Office

Στο Garden of Remembrance θυμόμαστε όσους έδωσαν τη ζωή τους για την ιρλανδική ανεξαρτησία.

Garden of Remembrance

Σε πιο ευχάριστο κλίμα συνεχίζουμε τη βόλτα μας στην πόλη βολτάροντας αργά στη συνοικία Temple Bar που βρίθει μεσαιωνικών δρόμων, μοντέρνων τοιχογραφιών και μπαρ γεμάτων κουλτούρα.

Ανασκόπηση της ιστορίας της γυναικείας ενδυματολογίας

Ο Oscar (Fingal O'Flahertie Wills) Wilde ήταν Ιρλανδός

Μια από τις σημαντικότερες παρατηρήσεις του Albert Einstein

Hard Rock Café, Dublin

Ιρλανδικό ξενοδοχείο

Ο Rory Gallagher ήταν επίσης Ιρλανδός

Περνώντας από τον εμπορικό Grafton Street κι αφού κάνουμε μια στάση σε super market για αποθέματα τροφής πηγαίνουμε προς το σπίτι για φαΐ, επαγγελματικές συζητήσεις και ξεκούραση για το σαββατόβραδο. Όλα αυτά συνοδεία της κόκκινης μπύρας Smithwick’s. Λίγο πριν αποχωρήσουμε από το σπίτι για το pub crawl στο Temple Bar η αυγουστιάτικη πανσέληνος κάνει τη δειλή εμφάνισή της, πίσω από τα σύννεφα, στον ουρανό του Δουβλίνο.

Η νύχτα μας βρίσκει στην καταπληκτική διάσημη pub Porterhouse. Τριώροφη, με live μουσική από μπάντα ορατή και από τους τρεις ορόφους (!), με παρέα από Σικελία, Ρουμανία κι έναν – τι άλλο – Patrick από την Ιρλανδία και το 1 pint (568mL) μπύρας να κοστίζει 4 ευρώ αποφασίζουμε να μείνουμε εκεί για πολλή ώρα.

Μπύρα για κάθε γούστο στο Porterhouse

Blues, rock αλλά και λίγο από ιρλανδική folk είχε το ρεπερτόριο

Κουρασμένοι και υπό βροχή επιστρέφουμε προς το σπίτι περνώντας όμως δίπλα από το “Corfu: Greek Restaurant”. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας με τα παιδιά για μονοήμερη εκδρομή το απόγευμα της Κυριακής. Το επόμενο πρωί βρέχει καταρρακτωδώς αλλά η Μαρία με διαβεβαιώνει πως αυτό δε σημαίνει τίποτα για το τι θα επακολουθήσει. Πράγματι μέχρι να ετοιμαστούμε έχει βγει ο ήλιος! Ξεκινάμε τη βόλτα μας στην πόλη και χαζεύουμε την ομορφιά του ποταμού καθώς λούζεται από το χρυσό φως του ήλιου. Μια από τις ομορφότερες γέφυρες του Liffey, η Ha’penny, ποζάρει νωχελικά. Πήρε το όνομά της επειδή όταν κατασκευάστηκε είχε εισιτήριο μισή πέννα (μισό σεντ) για τους πεζούς που ήθελαν να τη διασχίσουν.

Ha'penny Bridge

Ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς του Δουβλίνου σχετίζεται με το αλκοόλ και πιο συγκεκριμένα με τη μπύρα Guinness και το ουίσκι Jameson. Κατευθυνόμαστε λοιπόν προς την περιοχή Guinness δηλαδή τη St. James’s Gate Brewery την οποία ο ευφυέστατος Arthur Guinness νοίκιασε για 9000 (!) χρόνια με το αντίτιμο 45£ το χρόνο. Εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Δεν έχουμε χρόνο για το μουσείο οπότε θα αρκεστούμε στις φωτογραφίες γύρω από την τεράστια αυτή βιομηχανία μπύρας.

Το εργοστάσιο της Guinness

Ιδρύθηκε το 1759

Το σπίτι που έζησε ο Arthur Guinness

Στη συνέχεια περπατούμε προς το πρώτο αποστακτήριο του Jameson Irish Whiskey. Σε αντίθεση με το εργοστάσιο της Guinness το αποστακτήριο είναι εκτός λειτουργίας και λειτουργεί μόνο ως μουσειακός χώρος. Η βιομηχανία έχει μεταφερθεί στην πόλη Cork στο νότο της Ιρλανδίας. Ο Jameson, Σκοτσέζος δικηγόρος, ίδρυσε το αποστακτήριο του whiskey στο Δουβλίνο το 1780 και ενώ είχε πρώτα παντρευτεί τη Margaret Haig – σωστά μαντέψατε τη δημιουργό του (δημοφιλούς στην Ελλάδα) ουίσκι Haig!

Το παλιό αποστακτήριο του Jameson Whiskey

Σε αυτό το δρύινο βαρέλι δημιουργήθηκε η πρώτη σοδειά Jameson

Θα ξεγελάσουμε την πείνα μας με μανιταρόσουπα στο Merchant’s Arch υπό τους ήχους ιρλανδικής μουσικής.

Παραγγέλνω μια Guinness μπύρα και ενώ τη βλέπω πως έχει σερβιριστεί δεν την φέρνουν στο τραπέζι. Καθώς γίνομαι ανυπόμονος η Μαρία μου εξηγεί ότι αυτό γίνεται σκόπιμα για να ετοιμαστεί σωστά η μπύρα. Πράγματι η ίδια η Guinness σύμφωνα με επαναλαμβανόμενες διαφημιστικές εκστρατείες της εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να σερβίρεται η μπύρα και ισχυρίζεται πως ο σωστός χρόνος προετοιμασίας της είναι 119.53 δευτερόλεπτα.

Η "λαϊκή ρήση" που θέλει τη μπύρα Guinness να έχει πιο ωραία γεύση όταν καταναλώνεται στο Δουβλίνο επιβεβαιώνεται από τον υποφαινόμενο

Μια διαφήμιση στην τηλεόραση μου τραβά το βλέμμα. Κάποιο μπαρ προσφέρει εγγύηση κρύας μπύρας. Τι σημαίνει αυτό; Αν η εξωτερική θερμοκρασία είναι παραπάνω από 16 βαθμούς Κελσίου τότε έχεις έκπτωση 1€, αν είναι πάνω από 18 τότε έχεις έκπτωση 2€ και αν είναι πάνω από 20 τότε την παίρνεις δωρεάν. Αυτό στην Ελλάδα θα σήμαινε δωρεάν μπύρα το μισό χρόνο αλλά στην Ιρλανδία δε συμβαίνει και τόσο συχνά.

Στην O’Connell Street συναντούμε τους Ιταλούς φίλους μας και πηγαίνουμε με το διώροφο αστικό λεωφορείο στο γειτονικό Howth, πρώην ψαροχώρι και νυν όμορφο προάστιο του Δουβλίνου. Ο ήλιος κάνει δυναμική επανεμφάνιση προσφέροντας μας μια καλή ιδέα ιρλανδικής φύσης. Μερικά χιλιόμετρα πεζοπορίας στο λόφο του χωριού θα μας ανταμείψουν με μοναδικές εικόνες.

Θα ήθελα να ζήσω για μερικές μέρες στο φάρο που φαίνεται στο βάθος

"Sit a while" κι αυτό πράξαμε κατόπιν παρότρυνσής μου

Εδώ κι αν θα ήθελα να ζήσω...

Στους πρόποδες του λόφου συναντούμε τον Patrick που ήρθε με το ποδήλατο από το Δουβλίνο. Όλοι μαζί απολαμβάνουμε μια μερίδα fish & chips και παγωτό για επιδόρπιο. Στο λεωφορείο του γυρισμού μας παίρνει ο ύπνος… Πίσω στην πόλη πηγαίνουμε στο Carrolls Irish Gifts & Souvenirs – το πληρέστερο μαγαζί τουριστικών ειδών που έχω συναντήσει! Καθότι τρελαίνομαι για τουριστικά μου πήρε αρκετή ώρα να διαλέξω το καλύτερο μαγνητάκι, καρτ ποστάλ και φυσικά ποιο ποτήρι Guinness θα κάνω δώρο στον εαυτό μου. Κατευθυνόμενοι προς το σπίτι η Μαρία με συστήνει στη Molly Malone, την ηρωίδα του ανεπίσημου ύμνου του Δουβλίνου. Κάθε κάτοικος την έχει στην καρδιά του και δεν πήρε πολύ χρόνο να κατακτήσει και τη δικιά μου. Ήταν ένα πληθωρικό νεαρό κορίτσι που την ημέρα πουλούσε κυδώνια και μύδια και τη νύχτα εξασκούσε το αρχαιότερο επάγγελμα. Πέθανε σε νεαρή ηλικία από πυρετό. Αν και θεωρείται φανταστικό πρόσωπο έχουν υπάρξει ανεπιβεβαίωτοι ισχυρισμοί ότι υπήρξε η Molly και “έφυγε” στις 13 Ιουνίου 1699· η 13η Ιουνίου γιορτάζεται επίσημα ως ημέρα της Molly Malone.

Η πληθωρική Molly Malone ποζάρει μόνιμα στη Grafton Street

In Dublin’s fair city,
Where the girls are so pretty,
I first set my eyes on sweet Molly Malone…

Επιστρέφουμε σπίτι κουρασμένοι. Αν και η Μαρία μου έχει εξηγήσει πολύ καλά πώς θα πάω στη στάση για να πάρω το λεωφορείο για το αεροδρόμιο στις 4 το πρωί, βάζω ξυπνητήρι στις 3. Ετοιμάζομαι ήσυχα, αποχαιρετώ τη μισοκοιμισμένη Μαρία στις 03:30 και βγαίνω στο αγιάζι και ψιλόβροχο της πρωτεύουσας της Ιρλανδίας. Κάνω μια στάση για μια ζεστή σοκολάτα στα McDonald’s προσέχοντας να μην πατήσω πάνω σε κάποιο …μεθυσμένο Ιρλανδό και κατευθύνομαι προς το λεωφορείο. Λίγο πριν περάσει το λεωφορείο έρχεται ένας χαριτωμένος αφροιρλανδός (sic) με ομαδικό ταξί και μας προτείνει να πάμε με αυτόν στο αεροδρόμιο. Χωρίς δισταγμό μπαίνω στο ταξί και κάθομαι στη θέση του (συν)οδηγού. Στις 4:15 (!) έχουμε φτάσει στο αεροδρόμιο και με κόστος ίδιο με το λεωφορείο, 7 ευρώ! Το αρνητικό αυτής της ιστορίας είναι πως στις 5 το πρωί της Δευτέρας είμαι έξω από την πύλη επιβίβασης ενώ η πτήση μου είναι στις 7:10. Προσπαθώ να κοιμηθώ λίγο σε όλες τις απίθανες στάσεις του σώματος προκαλώντας τα βλέμματα απορίας των Βρετανών και Ιρλανδών που πετούν για Λονδίνο από την ίδια πύλη στις 6:30. Κοιμώμενος καθόλη τη διάρκεια της πτήσης επιστρέφω στο Όσλο και φτάνω στη δουλειά κατά τις 11:30 στερημένος ύπνο αλλά με αισιοδοξία ότι θα μου δοθεί ευκαιρία στο μέλλον σύντομα να ξαναεπισκεφθώ το Δουβλίνο – δεν πρόλαβα άλλωστε να πιω έναν Irish coffee (καφές με ιρλανδικό ουίσκι). Μέχρι τότε, στα ηχεία, The Very Best Of The Dubliners.

Πέμπτη στάση: Πορτογαλία: Braga – Porto – Aveiro. Τέλη Μαρτίου, το τέλος της δεύτερης εξεταστικής είναι πια γεγονός, έτσι αποφασίσαμε με τα πιο κοντινά μου άτομα από το πανεπιστήμιο να επισκεφτούμε την πατρίδα ενός καλού μας φίλου και συμφοιτητή. Το ταξίδι ήταν άψογα οργανωμένο από την πλευρά του: πρώτος προορισμός η ήσυχη πόλη Braga, γεμάτη με παλιά, καλοσυντηρισμένα κτίρια και πολύχρωμα λουλούδια στους δρόμους της.

Θέα της Braga από μία εκκλησία – μοναστήρι στην άκρη της πόλης

Αξέχαστο θα μου μείνει το γεύμα που μας παρείχαν οι γονείς του την τελευταία μέρα: η ατμόσφαιρα πολύ ζεστή, όλη η οικογένεια χαμογελαστή και καλοσυνάτη. Έτσι γευτήκαμε την πορτογαλέζικη κουζίνα (το πιο σημαντικό για μένα: επιτέλους σπιτικό φαγητό φτιαγμένο από χέρια μαμάς, το είχα πεθυμήσει τόσο!), μπόλικος, πολύ καλής ποιότητας, καφές μετά και πολύ μουσική, τραγουδώντας, παίζοντας πιάνο και διάφορα άλλα “περίεργα” όργανα που είχαν στο σπίτι τους.

Ήρθε ο καιρός να πάμε έπειτα στη βροχερή Porto, μέσω τρένου. Δυστυχώς ο καιρός μας τα χάλασε λίγο εκεί, ειδικά την πρώτη μέρα, ήμασταν αρκετά περιορισμένοι. Η ξενάγηση από τον Πορτογάλο ήταν όμως πέρα από πλήρης, μιας και είχε ζήσει εκεί πέντε χρόνια, για σπουδές.

Τα πολύχρωμα σπίτια της Πόρτο, σε αντίθεση με τον μουντό καιρό

Λεπτομέρεια: Πλακάκια στις όψεις των κτιρίων! (by Tim)

Έχω την επιθυμία να γράψω κι άλλα για την Πόρτο, αλλά δεν μου έρχεται στο μυαλό κάτι άλλο ξεχωριστό που να έζησα εκεί. Απλά η ίδια καλή παρέα που είμαστε στη Βαρκελώνη, σε ένα άλλο μέρος, με παρόμοιου είδους συζητήσεις και μουσικές αναζητήσεις.

Ο τόπος που γεννιέται το καταπληκτικό κρασί τους

Μια μέρα πριν γυρίσουμε Ισπανία είπαμε να κάνουμε μια παράκαμψη στο Aveiro: Μια μικρή πόλη που την γυρίσαμε όλη με τα πόδια μέσα σε δυο – τρεις μόλις ώρες. Συναντήσαμε κάτι γνωστούς της Κύπριας συμφοιτήτριάς μου, που είχαν πάει με εράσμους από τον Σεπτέμβρη και δε ήθελαν να ξεκολλήσουν από εκεί! Μας οδήγησαν σε ωραία μέρη, με αποκορύφωμα τη στάση για μια μπύρα σε ένα χωμένο μαγαζί – κανονικό μεγάλο διαμέρισμα, όπου κάθε δωμάτιο ήταν επιπλωμένο διαφορετικά. Η φαντασία του ιδιοκτήτη δεν είχε όρια!

Γόνδολες στο ποτάμι της πόλης Aveiro (by Lina)

Έκτη στάση: Νότια Ισπανία: Malaga – Ronda – Cordoba

Μιας και τα χρήματα που είχα κράτησει στην άκρη για ένα επιπλέον ταξίδι στην Αθήνα, τα ξόδεψα τον Φεβρουάριο που πήγα να ορκιστώ, αποφάσισα να μείνω Ισπανία για το Πάσχα. Έτσι έγινε και η κράτηση της πτήσης για Μάλαγα στην αρχή των διακοπών! Ο Ανδαλουσιανός συμφοιτητής μου μας προσκάλεσε στα μέρη του, για να νιώσουμε λίγο γνήσια Ισπανία! Στη Μάλαγα μας περίμεναν δύο φίλοι του που με τα αυτοκίνητά τους μας έκαναν μια μικρή ξενάγηση στη πόλη. Μύριζε τόσο Ελλάδα! Πολλές μονοκατοικίες με άσπρες και φούξια βοκαμβίλιες, ακρογιαλιές με κοφτερά βράχια και μερικές ψαροταβέρνες. Εκεί βρισκόταν και το σπίτι – μουσείο του Πικάσσο, αλλά έκανε τόση ζέστη που αντί να μπούμε μέσα, προτιμήσαμε να πάμε στη παραλία.

Θέα από το μπαλκόνι

Ο χρόνος κύλησε όμορφα, και όλα ήταν έτοιμα εκεί, για να γιορταστεί το Πάσχα. Η Semana Santa σε όλο της το μεγαλείο! Φυσικά δεν έλειπε και το στοιχείο του φλαμένκο στα νυχτερινά σοκάκια της πόλης, όπως και στην Cordoba επίσης, που πήγαμε πιο μετά. Ντόπιοι έτοιμοι να δημιουργήσουν μουσική, μόνο με τη φωνή και το χτύπημα των χεριών και των ποδιών τους… Αν είχαν και κιθάρα μαζί τους, ακόμα καλύτερα! Κι εμείς αφορμή ζητούσαμε, για να τους συνοδεύουμε.

Η μορφή των δρόμων της Ανδαλουσίας το Πάσχα (by Zack) – αποσπάσματα από Μάλαγα και Γρανάδα (μερικά από τα παιδιά πήγαν και εκεί)

Στο δρόμο μας προς Cordoba, σταματήσαμε για μισή μέρα περίπου στη Ronda: μια μικρή πόλη, χτισμένη στο χείλος του γκρεμού, με έντονο το στοιχείο των ταυρομαχιών. Εκεί έζησα και κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί στη Βαρκελώνη: 4 άτομα φάγαμε 20 πάμφθηνα και γευστικότατα πιάτα tapas! (spacedyevest: Πανέμορφη η Ronda, βρέθηκα εκεί τον Αύγουστο του 2006)

Η πόλη που κοιτά στο άπειρο (by Jan)

Η πολύ επιβλητική γέφυρά τους

Αργά τη νύχτα φτάσαμε στη Cordoba. Η πρώτη εντύπωση: μία μεγάλη πόλη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Στην αρχή νόμιζα πως δεν έχει να μου προσφέρει κάτι διαφορετικό, αλλά τις υπόλοιπες μέρες ευτυχώς κατάλαβα ότι είχα άδικο. Το αραβικό στοιχείο στο ιστορικό κέντρο της πόλης ήταν τόσο βαθύ! Δύο σταθμοί ήταν ιδιαίτεροι: πρώτος, ο μεγάλος καθεδρικός ναός τους, ένα μείγμα με ισλαμικά και καθολικά στοιχεία, παντρεμένα με τόσο περίεργο τρόπο. Πραγματικά ανατρίχιασα από το δέος που σου προκαλέι η τόση γεωμετρική απλότητα στο εσωτερικό του ισλαμικού μέρους.

Ο ορισμός της επιβλητικότητας στο ναό της Cordoba

Δεύτερος σταθμός, ένα χωμένο μαροκινό μαγαζάκι, μία όαση για ξεκούραση και καφέ με μουσική σε αραβικούς ρυθμούς.

Η παραγγελιά μας!

Τώρα επιτέλους επιστροφή στην Βαρκελώνη, για λίγη ξεκούραση που είναι τόσο απαραίτητη. Το καλοκαίρι δυστυχώς έχει εγκατασταθεί για τα καλά εδώ, ενώ μας περιμένουν άλλοι δύο μήνες ακόμα πιο σκληρής δουλειάς. Αλλά με καλή θέληση, όλα γίνονται!

Πάντα φοβόμουν ότι όσο γλαφυρός – παραστατικός και να προσπαθείς να είναι ο τρόπος που καταγράφεις κάποια γεγονότα από το παρελθόν, ποτέ δε θα μπορέσεις να αποτυπώσεις αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν μέσα σου. Αυτό ένιωσα και τώρα. Ίσως αυτό το “απερίγραπτο” να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της “ζωής”.

υ.γ. 1: Ευχαριστώ όσους ανθρώπους με έχουν φιλοξενήσει στα μέρη που πηγαίνω, με αποτέλεσμα να ξοδέυω ελάχιστα για διαμονή. Προφανώς όλα είναι δανεικά, έρχεται το καλοκαίρι και η Ελλάδα…!

υ.γ 2: Ευχαριστώ τις πολύ φθηνές αεροπορικές εταιρίες (οι οποίες λείπουν από την Ελλάδα δυστυχώς), χωρίς αυτές δε θα μπορούσα να πάω πουθενά! :p

υ.γ 3: Ευχαριστώ τον Μανόλη που μου παραχώρησε λίγο από τον χώρο του σε αυτό το site και έτσι μπόρεσα να μοιραστώ τα παραπάνω μαζί σας! (Μανόλης: το timetoleave θα χαρεί να φιλοξενήσει και μελλοντικές σου ιστορίες )

Keep l(ea)iving !!

The Road.

The Road is a state of being. “Being on the road.” Being, neither here; nor there. Being nowhere; or everywhere. Anywhere. The Road diminishes the “where” and focuses on the “being”.

I always felt the significance of the Road handcrafted upon my soul since my early childhood. If it wasn’t for the yearly summer-trips to Lesbos, it was the Easter excursion to the greek mainland, or the weekends on Parnitha, where I saw my first deer, under the moonlight. Dear uncle, thank you for those times <3

As a teenager, I would skip classes to catch the morning train to Nayploio or Halkida or, when feeling heavy-hearted, I would jump from an unknown bus to another and follow their winding routes until I was lost in the maze of the capital. Athens was so huge for me – it was like a world in a world, a ship in a bottle. I still manage to get lost in Athens, and I love it every time.

I guess being a little lost – or a little of schedule – is a part of the Road. Just so.

Whenever I travel, I always try to plan ahead, as best I can, so that nothing unexpected happens – especially when other people are involved. I always try to avoid past mistakes and common goofs. But I guess that, subconsciously, I always try to leave some room for surprises. That’s part of what the Road is all about.

Up until recently, I thought that this concept of the Road was a strange thing that very few people, if any, happen to share. I hadn’t met anybody who talked about it, hadn’t read any books about it, hadn’t come across it in any pop movies. However, it seems I was wrong. It has been many years now, that I hit the Road myself, bringing along friends and colleagues, traveling inside and across borders, and the experience has taught me that every man has the need of the Road inside him.

I should guess that it is something like the Sea. There are tons of books and stories about Man and his need of the Sea, but I failed to see the connection, you know? Well, we all stay way too much at home lately – that’s my opinion.

Whether it’s the Sea or the Road, man, we need to get ourselves out there. Depression doesn’t just happen, you know..

Love you all <3

(the photos are from personal archive and may be used freely)

“Here, come,” says the girl. “Up here, on the Wall.”

“I’m trying,” pants the boy.

“Come, sit with me, look upon the stars!”

“I will look upon you.”

——

“Down here,” she cries. “Down, at the bottom of the Well.”

“I’m coming.” says the boy. “Don’t worry, I’ll be there soon.”

“Please stay, it’s cold.”

“I’ll stay.”

——

“Your turn.” says the girl.

“To the Moon, then,” says the boy.

“No. It’s too far. I’m scared.”

“You don’t need to fear. I’ll keep you safe. You can always trust me.”

“No, the moon is dangerous. People don’t go there.”

“Come. It will be beautiful.” says the boy.

“No.”

——

railduck

Βαρκελώνη, ξημερώματα Μ. Τετάρτης, κοντεύει 4, μισάνοιχτο το παράθυρο του δωματίου, για να μπαίνει λίγο το γλυκό (μισο-καλοκαιρινό) αεράκι. Είναι η απόλυτη αίσθηση γαλήνης ύστερα από την περσινή χρονιά στην Ελλάδα γεμάτη με έντονα ευχάριστα αλλά και τραγικά γεγονότα, αρκετά, για να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να χρειάζεται και αυτό πού και πού.

Η χρονιά που διανύουμε είναι μία από τις πιο γεμάτες της ζωής μου: ταξίδια, εμπειρίες, μουσική, διάβασμα, αφοσίωση επιτέλους στον επιστημονικό κλάδο που με ενδιέφερε πραγματικά, μέσα από το μεταπτυχιακό που κάνω. Όλα τόσο φανταστικά αλληλένδετα μεταξύ τους. Το χρονικό ξεκινά από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε…

Στα ηχεία το τραγούδι “I can see clearly now” ερμηνευμένο με τον μοναδικό τρόπο τής, γνωστής μου για αρκετά χρόνια από το ωδείο, Μαρίνας – τώρα πρόσφατα έχει γίνει και πολύ δημοφιλής δημοφιλής στην Ελλάδα, λόγω της σειράς Steps!

Πρώτη στάση: Barcelona (και η αφετηρία των υπόλοιπων εξορμήσεών μου)! Η πόλη – ορισμός της πνευματικής κίνησης της Ισπανίας, και όχι μόνο: Φεστιβάλς κάθε είδους τέχνης, άνθρωποι που έχουν να πουν και να δώσουν, μουσική παντού, περίεργη αρχιτεκτονική, εναρμονισμένο δέσιμο του “παλιού” με το “μοντέρνο”…  Αρκετή υγρασία, πολλά στενά και βρώμικα σοκάκια στο ιστορικό κέντρο, πολλοί ντόπιοι που θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ξεκομμένους από την υπόλοιπη Ισπανία, πολλοί μετανάστες από νότια Αμερική κυρίως, που με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούν να ξετυλίγουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους.

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Περισσότερες φωτογραφίες και ιστορίες μετά το άλμα…

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σύγχρονα έργα τέχνης, πολύ κοντά στο κτίριο της σχολής μου

Μουσική...

Πολλή μουσική...

 Φλαμένκο δε θα ακούσεις πολύ εδώ (σε αντίθεση με τη νότια Ισπανία – γράφω πιο κάτω), όμως άλλα είδη μουσικής, όπως η ηλεκτρονική, που δεν έχουν εξερευνηθεί τόσο πολύ στην Ελλάδα, θα μου κεντρίσουν το ενδιαφέρον: ίσως η αιτία ενασχόλησης με αυτό το είδος να είναι και ο καταιγισμός από πειραματισμούς και νέους ήχους που λαμβάνουν χώρα στο στενό περιβάλλον μου.

Δεύτερη στάση: Figueres Μία πόλη δίδυμη της Λαμίας κατά τη γνώμη μου, στα πάντα! Κτίρια, πάρκα… Γύρω στη 1.5 ώρα με το τρένο, βόρεια της Βαρκελώνης. Το μόνο ξεχωριστό, το μουσείο του Νταλί με κεντρικό σημείο την περίτεχνη “τρέλα” του. Μία μέρα αξίζει να αφιερώσεις για εκείνην.

Μουσείο Νταλί: Το πιο περίεργο κτίσμα που έχω δει ποτέ! (Και το εσωτερικό του ακόμα περισσότερο!)

Γκράφιτι στους δρόμους της γειτονιάς "Barri Gotic" της Βαρκελώνης (by Zack)

Τρίτη στάση: Γαλλία: Toulouse – Carcassonne. Το πρώτο ταξίδι με άτομα από τις εστίες, που κανείς τους δεν κατάγεται από Ελλάδα – μεγάλο βήμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι είχα να ασχοληθώ με τα αγγλικά πάνω από 7 χρόνια! Εμπειρία ζωής το να είσαι στο αυτοκίνητο που οδηγά Άγγλος (πρώτη φορά του από τα δεξιά!), έχοντας ως συνοδηγό έναν Νικαραγουανό (από τις ελάχιστες φορές του που έβλεπε χάρτη με δρόμους που είχαν ονομασία – κι όμως στη χώρα του δε συμβαίνει αυτό!). Η Toulouse μικρή παραμυθένια πόλη, με τα γραφικά δρομάκια, τις περιποιημένες βιτρίνες κάθε είδους μαγαζιού και το ποτάμι που τη διασχύζει, μια πηγή ηρεμίας εκείνες τις ηλιόλουστες μέρες του Νοεμβρίου. Η προτομή του μαθηματικού Pierre de Fermat μου ξύπνησε αναμνήσεις από το κοντινό παρελθόν μου…

O ορισμός φωτογραφίας σε λεξικό δίπλα από τη λέξη "γαλήνη"

Το φθινόπωρο είχε εγκατασταθεί για τα καλά στη Toulouse (by Sebastian)

Ένα βράδυ μόνο ήταν λίγο περίεργο, μιας και βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την πρωτοφανή επιθετικότητα μιας παρέας νέων, μεθυσμένων Γάλλων, ενώ απολαμβάναμε τις μπύρες μας στις όχθες του ποταμού. Όλα έληξαν ομαλά ύστερα από λίγη ώρα, αλλά καταλήξαμε όλοι στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι της περιοχής διασκεδάζουν – ξεφεύγουν με περίεργο τρόπο…

Στο γυρισμό δεν έλειψε μια στάση στην ιστορική πόλη Carcassonne, με το υπέροχο παλιό της κάστρο. Όταν περπατάς στους διαδρόμους του απλά μεταφέρεσαι σε άλλη εποχή: ένα μαγευτικό ταξίδι στον χρόνο. 

Κάθε φωτογραφία από την Carcassonne, σαν καρτ ποστάλ...

Τέταρτη στάση: πάλι Γαλλία (υπάρχει μία αδυναμία σε αυτήν τη χώρα!). Αυτήν τη φορά Lille – Paris, με συμφοιτητές μου, χωρίς πολλές έγνοιες στο νου, μιας και μόλις είχαμε τελείωσει πια από την πρώτη εξεταστική. Το πιο επεισοδιακό σύντομο ταξίδι που εχω ζήσει ποτέ! Ο αρχικός προορισμός μας το Παρίσι αλλά λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο… Η απίστευτη κακοκαιρία στα τέλη του Δεκεμβρίου άλλαξε λίγο τα σχέδια, αφού το αεροπλάνο αδυνατούσε να προσγειωθεί εκεί, με αποτέλεσμα να βρεθούμε στη… Lille!  Χιόνι παντού στο αεροδρόμιο, αρκετός κόσμος χαμένος, ανοργανωσιά… Προλάβαμε ευτυχώς το τελευταίο λεωφορείο που οδηγούσε στο κέντρο της πόλης και μετά βίας δεν ξεμείναμε στην άκρη του πουθενά. Ένας από τους συμφοιτητές μου έτυχε και είχε πάει εκεί δύο χρόνια πριν, λόγω εράσμους, συνεπώς δεν αργήσαμε να έχουμε μία σύντομη ξενάγηση στην πόλη από ντόπιους γνωστούς του. Αξέχαστο το τσουκτερό κρύο, αλλά και η χριστουγεννιάτικη αγορά στο κεντρικό πάρκο της πόλης: μια όαση με πολύ ζεστό κρασί και διάφορες λιχουδιές.

Η είσοδος της χριστουγεννιάτικης αγοράς

Lille: πόλη σα ζαχαρωτό!

Πολύ αργά το βράδυ εκείνης της μέρας επιτέλους καταφέραμε, μέσω τρένου, να φτάσουμε Παρίσι. Εκεί με περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη: ξέραμε ότι θα μέναμε φιλοξενούμενοι στο διαμέρισμα μιας καλής φίλης του Ινδού συμφοιτητή μου, αλλά το ότι θα είχα ένα ολόκληρο δωμάτιο με τζάκι δικό μου (η συγκάτοικός της μόλις είχε φύγει για ταξίδι και μου το παραχώρησε), σε μια από τις πιο ακριβές γειτονιές της πόλης, κοντά στον πύργο του Άιφελ, ούτε στα πιο μακρινά μου όνειρα! Οι κουρτίνες του σαν από κουκλόσπιτο και η θέα μαγευτική. Το κύριο χαρακτηριστικό του ταξιδιού αυτού οι πολλές ώρες περιπλάνησης με τα πόδια σε όλες της γωνιές της πόλης, με θερμοκρασία λίγο πιο κάτω από τους 0 βαθμούς Κελσίου.

Το Λούβρο περιτριγυρισμένο από μικρή στρώση χιονιού

Δε θα ξεχάσω ποτέ την συζήτηση σε ένα πάρτυ, με έναν συνομήλικό μου Γάλλο αστυνομικό, που μου κίνησε την περιέργεια η διαφορετική οπτική του γωνία για τα διάφορα τεκτενόμενα της πόλης, αλλά και μία άλλη ατελείωτη φιλοσοφική συζήτηση που ειχαμε με τον Κολομβιανό και τον Ινδό συμφοιτητή μου, τρία άτομα από διαφορετικές ηπείρους, με τόσο διαφορετικά ερεθίσματα, αλλά τόσο κοινά γνωρίσματα.

Οι υπόλοιποι συνέχισαν το ταξίδι για Ολλανδία, αλλά δεν ακολούθησα, έπρεπε να γυρίσω πίσω στην Βαρκελώνη, για να προλάβω την πτήση μου για Αθήνα. Λίγες μέρες για τις γιορτές εκεί ήταν ό,τι πρέπει.

Συνεχίζεται…

20 – 25 Μάη | Αεροπλάνο – Λεωφορείο | Λεμεσός

Αν και κατά το ήμισυ Κύπριος είχα πολλά -περίπου 12- χρόνια να επισκεφθώ τη δεύτερη πατρίδα μου, το νησί της Αφροδίτης. Λίγο πριν μετακομίσω στη Νορβηγία αποφάσισα με αφορμή το γάμο ενός ξάδερφού μου να ανανέωσω τους δεσμούς με τις ρίζες μου. Προσγειώθηκα λοιπόν ένα μεσημέρι στο ηλιόλουστο τεμπέλικο αεροδρόμιο της Λάρνακας και πήρα το λεωφορείο για Λεμεσό. Η πρώτη πινακίδα στην εθνική οδό ενημερώνει τον αναγνώστη για την παράνομη τουρκική κατοχή στο βόρειο τμήμα τους νησιού. Οι πληγές είναι ακόμα νωπές για τους ντόπιους Η δεύτερη πινακίδα αφυπνίζει τον ξένο οδηγό. “Οδηγείτε στα αριστερά / Drive on the left”. Καθώς με παραλαμβάνει ο θείος μου με το αμάξι στο σταθμό της Λεμεσού συνειδητοποιώ ότι καταλαβαίνω τα μισά από όσα μου λέει και καθώς προσπαθώ να φορτίσω το κινητό μου αρχίζω να ανακατεύω τα συρτάρια ψάχνοντας μετατροπέα από διπολικό σε τριπολικό. Σίγουρα δεν είναι Ελλάδα σκέφτομαι. Εδώ οδηγούν ανάποδα, μιλούν άλλη γλώσσα και έχουν άλλο ρεύμα !

Αν και με τους φίλους μου στην Αγία Ζώνη της Λεμεσού χαθήκαμε από χρόνια υπήρχαν πολλοί συγγενείς που με κράτησαν στα ώπα ώπα κατά τη διαμονή μου εκεί με πρώτη και καλύτερη τη γιαγιά μου που με φιλοξένησε. Χάρηκα πολύ που τους είδα όλους, ο γάμος ήταν πολύ ωραίος και το μέρος μαγευτικό (όχι τυχαία άλλωστε δημοφιλής τουριστικός προορισμός διεθνώς). Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα.

Limassol Avenue

2 – 4 Ιούνη | Αεροπλάνο – Αυτοκίνητο | Χερσόνησος

Λίγες εβδομάδες μετά προσγειωνόμαστε στο Ηράκλειο της μητέρας Κρήτης και από εκεί με το αυτοκίνητο θα φτάσουμε στο εντυπωσιακό ξενοδοχειακό συγκρότημα Aldemar Royal Mare Village της Χερσονήσου. Εκεί θα καταλύσουμε γιατί το επόμενο πρωί θα ξεκινήσει συνάντηση για το Papyrus. Είναι η τελευταία που θα είμαι παρών και έτσι εισπράττω συγκινημένος τις ευχές των συνεργατών μου από όλη την Ευρώπη. Ανάμεικτα συναισθήματα. Αυτό που όμως είναι ξεκάθαρο είναι πως κάνουμε τα πρώτα μας μπάνια για το 2010 στην πανέμορφη παραλία της Χερσονήσου. Επιδιδόμαστε σε εξαντλητικό πινκ πονκ με το φίλο Μπάμπη και έτσι κυλά το τελευταίο απόγευμα. Παρασκευή βράδυ είμαστε πίσω στο διεθνές αεροδρόμιο “Νίκος Καζαντζάκης” και σε λιγότερο από μια ώρα είμαστε πίσω στην Αθήνα. Ο χρόνος κυλά αμείλικτος αλλά για ένα ταξίδι στην Κρήτη είσαι πάντα ευγνώμων όσο γεμάτο δουλειά και σύντομο κι αν είναι.

Sun is setting on Hersonissos horizon

1 – 8 Αυγούστου | Πλοίο – Λεωφορείο | Σητεία

Με το που παρουσιάζω τη διπλωματική μου εργασία και ολοκληρώνω και τυπικά τις υποχρεώσεις μου για το μεταπτυχιακό δραπετεύω για λίγες μέρες στην όμορφη Σητεία, για την οποία τα έχω ξαναπεί. Στα ευχάριστα πως για πρώτη φορά θα με επισκεφθούν οι φίλοι μου και συ-συγγραφείς αυτού του blog Δημήτρης και Λεωνίδας. Μεταξύ άλλων θα δοκιμάσω για πρώτη φορά cart και θα το χαρώ απροσδόκητα πολύ! Οι βόλτες με το αμάξι στην ανατολική Κρήτη δεν έχουν τέλος όπως και οι νυχτιές στα ρακάδικα ή σε σπίτια φίλων. Το τελευταίο βράδυ στη Σητεία σφραγίζεται με τη συναυλία των Locomondo στην Καζάρμα. Κυριακή 8 Αυγούστου παίρνουμε τα μπογαλάκια μας, το ΚΤΕΛ για Ηράκλειο και το καράβι για Αθήνα ούτως ώστε από Δευτέρα να τακτοποιήσουμε τα της μετακόμισης στο Όσλο.

Ermoupoli Beach

17 Αυγούστου – Σήμερα | Αεροπλάνο | Oslo

Με αυτά και με αυτά φτάνει η ώρα να μετακομίσω στο Όσλο. Εισιτήριο μέσω Μονάχου (για μια ακόμη φορά) για την πρωτεύουσα της Νορβηγίας. Η έδρα των επόμενων ταξιδιών αλλάζει. Στο εξής η αφετηρία μου είναι το Όσλο και όχι η Αθήνα. Το ταξίδι όμως συνεχίζεται και παραμένω τουρίστας στην πόλη που ζω…

Sunbathing outside of Oslo Opera

17 – 18 Σεπτέμβρη | Αυτοκίνητο | Hvasser

Με την εξαιρετική ελληνονορβηγική παρέα εδώ και τη φίλη Ματίνα να έχει έρθει στο Όσλο να με επισκεφθεί αποφασίζουμε να εκδράμουμε μια Παρασκευή για καλοκαιρινό hyttetur στο Vestfold, δυτικό τμήμα του Oslofjord. Hyttetur είναι μια νορβηγική παράδοση να εγκαταλείπουν τις μεγαλουπόλεις τους (εδώ γελάμε… ) και να ταξιδεύουν (tur) στην καλύβα τους (hytte). Η καλύβα δεν είναι παράγκα. Είναι μια καλοφτιαγμένη συνήθως ξύλινη κατοικία άλλοτε χωρίς ηλεκτρισμό, μπάνιο και νερό και άλλοτε με όλες τις απαραίτητες ανέσεις. Περιττές πολυτέλειες δε θα συναντήσεις παρά μια τηλεόραση με πολλά DVD γύρω της. Η Camilla μου εξηγεί σε άπταιστα ελληνικά: “μπορεί να βρέχει για μέρες…”. Η καλύβα δε στερείται και βιβλιών αλλά είναι κυρίως φτιαγμένη για να χωρά πολλούς ανθρώπους. Αξία ανεκτίμητη. Ο καιρός είναι καλός και έτσι θα κάτσουμε έξω και θα ψήσουμε μπριζόλες και λουκάνικα στο engangsgrill (μπάρμπεκιου μιας χρήσης πολύ δημοφιλές στη Νορβηγία), συζητώντας, πίνοντας μπίρα και ακούγοντας μουσική μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Όλα αυτά δίπλα στη φύση. Η ομορφιά του μέρους θα μας αποκαλυφθεί το επόμενο πρωί κάτω από έναν καλοκαιρινό ήλιο. Η καταπληκτική βόλτα μας θα διασχίσει μια παραλία -ο Κώστας θα τολμήσει και μια βουτιά!- , όμορφους λουλουδάτους αγρούς, γραφικά δρομάκια πλάι στη θάλασσα και θα τελειώσει στο λιμάνι σε ένα χαριτωμένο εστιατόριο. Θα πιάσει βροχή την ώρα που θα πίνουμε τον καφέ μας αλλά ο ήλιος θα εμφανιστεί και πάλι μόλις τελειώσουμε. Πίσω στο σπίτι, αυτοκίνητο και πίσω στο Όσλο. Η Αναστασία θα ονομάσει το σπίτι που βλέπετε πιο κάτω το σπίτι των ονείρων της.

Hvasser, Vestfold

6 – 7 Νοέμβρη | Τρένο – Αεροπλάνο| Stockholm

Λίγο πριν πέσει ο βαρύς χειμώνας στη Σκανδιναβία πηγαίνουμε με τρένο στην πρωτεύουσα της Σουηδίας, Στοκχόλη. Γνωστή και ως Βενετία του βορρά μας υποδέχεται με κρύο και ζωντάνια. Επιστρέφουμε με αεροπλάνο Κυριακή βράδυ. Περισσότερα για το ταξίδι αυτό μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

17 Δεκέμβρη – 2 Γενάρη | Αεροπλάνο | Αθήνα

Με αφορμή την επικείμενη ορκωμοσία μου για το μεταπτυχιακό κατηφορίζω στα πάτρια εδάφη μέσω Ζυρίχης για χριστουγεννιάτικες διακοπές. Όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα είναι εκεί. Γήπεδο, γενέθλια, καφέδες, οινόμελα, ρακόμελα, φαγητό. Βόλτες σε Μοναστηράκι, Θησείο, Ψυρρή, Κεφαλάρι, Βύρωνα, Ιλίσια, Χαλάνδρι, Ελευσίνα, Κολωνάκι, Εξάρχεια, Πατήσια, Κυψέλη και δε συμμαζεύεται.. Παρά την αρρώστια και τα τρεξίματα για δουλειές περνώ καλά και λίγο αφότου αποκοιμιέται το 2010 επιστρέφω στο σπίτι μου (μέσω Φρανκφούρτης). Η συνέχεια στο timetoleave της γειτονιάς σας…

Olympic Athletic Center of Athens

Τρένα, λεωφορεία, αεροπλάνα, αυτοκίνητα και πλοία χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά του γράφοντος στα εκάστοτε μέρη. Πιστεύω δε πως η διαδρομή είναι κομμάτι του ταξιδιού και μπορεί να είναι από κουραστική μέχρι απολαυστική. Οι πτήσεις είναι συνήθως οι πιο κουραστικές και το 2010 βρέθηκα σε 19 από αυτές. Πώς γίνεται να είναι μονός αυτός ο αριθμός; Όλες οι εξηγήσεις μετά το άλμα:

9-13 Γενάρη | Αεροπλάνο – Τρένο | Trento

Η χρονιά δεν έχει μπει καλά καλά και βρισκόμαστε στο αεροπλάνο για Μόναχο με αφορμή τη συνάντηση των συντελεστών του Papyrus στα πλαίσια του οποίου απασχολούμουν τότε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η συνάντηση είναι στην κωμόπολη της Βόρειας Ιταλίας ονόματι Trento. Παίρνουμε το τρένο και κατεβαίνουμε στη γειτονική Ιταλία.

Deutsche Bahn

Μεταξύ άλλων δοκιμάζω για πρώτη φορά (downhill) σκι. Και όχι πουθενά τυχαία μα στις Άλπεις κατόπιν παρότρυνσης αλλά μηδενικής καθοδήγησης Λευκορώσου συναδέλφου. Η προσπάθεια στρέφεται με οικτρή αποτυχία (κουτρουβαλήματα που θα ζήλευαν τα καρτούν, βρεγμένα τζιν, σπασμένα μπαστούνια, μπλοκαρισμένα τελεφερίκ(!), πιασμένα κορμιά, καταρριχήσεις λόφων με τα σκι στον ώμο κλπ) αλλά η προσπάθεια μετρά, σωστά;

Italian Alps

14-16 Φλεβάρη | Αεροπλάνο | Oslo

Αργά το βράδυ της Κυριακής του Αγίου Βαλεντίνου γεμάτος άγχος και με εξωφρενικό αριθμό ωρών αναμονής στη Φρανκφούρτη προσγειώνομαι για πρώτη φορά στην πρωτεύουσα της Νορβηγίας. Την (Καθαρά για τους Έλληνες) Δευτέρα λαμβάνει χώρα συνέντευξή μου στη Microsoft. Δε διανοούμαι το μέγεθος της αλλαγής που θα φέρει στη ζωή μου αυτό το ταξίδι.

Oslo, Norway from the sky

11 – 15 Απρίλη | Αεροπλάνο – Τρένο | Desenzano Del Garda, Sirmione, Venezia, Milano

Για την παρουσίαση μιας επιστημονικής δημοσίευσης στο συνέδριο WIAMIS 2010 ο δρόμος με βγάζει και πάλι στη Βόρεια Ιταλία αλλά αυτή τη φορά στο μαγευτικό Desenzano Del Garda την ύπαρξη του οποίου αγνοούσα. Πτήση για Μιλάνο και από εκεί τρένο για Garda. Βαρκάδα για το Sirmione και επίσκεψη στη βίλλα της Μαρίας Κάλλας. Οινοποσία σε αμπελώνα της Garda. Εκδρομή στη Βενετία με το τρένο και ταξί από τη Βερόνα για την επιστροφή λόγω μπερδέματος των ωραρίων. Όλες οι πινακίδες στα Ιταλικά και οι υπάλληλοι ξέρουν ελάχιστα αγγλικά  στο σταθμό της Santa Lucia. Κάπως έτσι χάνεται το τελευταίο τρένο από Βενετία για Garda. Πρωινός cappuccino στο Μιλάνο και βόλτα στη μέκκα της μόδας λίγο πριν το Ισλανδικό ηφαίστειο Eyjafjallajökull καλύψει με τη στάχτη του τη Βόρεια Ιταλία. Καταφέρνω και το σκάω για Αθήνα. Όλες οι πτήσεις από και προς το Μιλάνο ακυρώνονται την επόμενη μέρα. Η ανάρτησή μου “Welcome to Greece” γράφτηκε με αφορμή αυτό το ταξίδι.

Parco Maria Callas, Sirmione

28 Απρίλη – 6 Μάη | Αεροπλάνο | Madrid

Αυτή τη φορά επισκέφτομαι το φίλο Δημήτρη που εργάζεται εκεί. Είναι η τρίτη μου φορά στην Ισπανία και η δεύτερη στη Μαδρίτη. Την πόλη αυτή τη λάτρεψα. Στα άρθρα του Δημήτρη μπορείτε να διαβάσετε πολλά για τη μεγαλοπρεπή αυτή πρωτεύουσα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την επίσκεψη στο γήπεδο Santiago Bernabéu, τους (πολύ φτηνότερους από την Ελλάδα) καφέδες στα πιο αριστοκρατικά καφέ, τις μεγάλες λεωφόρους βλ. Gran Via, τα απανταχού (black) mojitos, τα tintos de verano, τη βαρκάδα (Δημήτρη μάθε να κάνεις κουπί με το αριστερό χέρι!) στο πάρκο Retiro, τις νυχτερινές φωτογραφίες στην Plaza de Cibeles, την επίσκεψη στο σπίτι του El Greco στο Τολέδο, το πάρκο Ρετίρο, τις καθημερινές βόλτες, την αλυσίδα γρήγορου φαγητού “100 σαντουϊτσάκια“, το Hard Rock Cafe της Μαδρίτης, το δείπνο στο αρχαιότερο εστιατόριο του κόσμου, το ρόφημα σοκολάτας στο πιο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο… Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας στην Ελλάδα μου χάρισαν μια μέρα bonus στη Μαδρίτη όπου με το ζόρι χώρεσε ό,τι είχαμε σχεδιάσει να κάνουμε με το Δημήτρη.

Don Quixote and Sancho Panza, Plaza de España (Madrid)

Συνεχίζεται…

Στην πρώτη δύσκολη στιγμή λες θα το παλέψω και θα περάσει, καλά είμαι εδώ. Τι γίνεται όμως στη δεύτερη δύσκολη στιγμή, στην τρίτη; Εκεί χρειάζεσαι ή προορισμό ή ανθρώπους να σου δίνουν θάρρος. Μίλησα πρόσφατα μετά από αρκετό καιρό με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Θέλει να φύγει. Έχει βρει και τον προορισμό, οι λεπτομέρειες μένουν. Έχει άγχος, αγωνία για το αν θα τα καταφέρει εκεί. Όλοι έχουν πάντα. Και φοβάται τη μοναξιά του καφέ. Όλοι φοβούνται πάντα.

Στο timetoleave λέμε ότι κάποιοι φεύγουν για να ξεφύγουν, κάποιοι φεύγουν για να πάνε, κάποιοι και για τα δύο.

Για να φύγεις χρειάζεται πάντα προσπάθεια. Και ψυχολογική και πρακτική. Κάποιες αιτήσεις – σε πανεπιστήμια ή εταιρίες – κάποια απαραίτητη γραφειοκρατεία, κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες στον τόπο του εδώ, κάποιες προετοιμασίες στον τόπο του εκεί. Και το άγχος κάποιες φορές κινδυνεύει να γίνει μη δημιουργικό – ή ακόμα χειρότερα αποτρεπτικό. Το πώς θα είναι εκεί είναι θέμα του εκεί όμως, όχι του εδώ. Αξίζει, λέει, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Περίεργο θέμα η φυγή. Αλλά ποτέ δεν είναι λάθος. Αν δεν σου λείψει τίποτα έχεις κερδίσει. Μία νέα ζωή. Με άλλους ανθρώπους γύρω, άλλες συνήθειες, άλλη ρουτίνα, άλλες χαρές, και άλλες λύπες. Ακόμα κι αν σου λείψει το εδώ, θα έχεις κερδίσει. Θα έχεις μάθει τι σου έλειψε, τι είχες εδώ, τι δεν έχεις εκεί, τι να ζήσεις καλύτερα και περισσότερο όταν γυρίσεις πίσω.

Τα προβλήματα σε μεγαλώνουν, σε δυναμώνουν, σε ωριμάζουν, σε ανεξαρτητοποιούν – πολλές λέξεις, ένα το νόημα.

Κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι. Πρέπει να πας στο σούπερ-μάρκετ γιατί αν δεν πας εσύ δεν θα πάει κανείς. Και ακόμα χειρότερα – πρέπει να πας σε ώρες που είναι ανοιχτό, όχι όταν το θυμηθείς και έχεις όρεξη για βόλτα  Πρέπει να πλύνεις τα ρούχα, να τα στεγνώσεις και να τα σιδερώσεις – ή να βρεις τρόπους να φαίνονται σιδερωμένα αν δεν ξέρεις να σιδερώνεις! Πρέπει να μετράς τα χρήματα, να υπολογίζεις πού θα ξοδέψεις και πόσο.

Και επειδή κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι, μπορείς στο δρόμο να σταματήσεις να παίξεις με τις πάπιες, αν έχει πάπιες. Δεν βιάζεσαι, δεν λογοδοτείς, δεν ενημερώνεις. Μπορείς να κάνεις όποια τρέλα θες, όσες φορές θες, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Μπορείς να είσαι όσο μόνος ή μόνη θες, όποτε θες. Να κάνεις νέες παρέες, να δεθείς. Να πας εκδρομές, να δοκιμάσεις άλλα φρούτα και γλυκά, να καπνίσεις περίεργα τσιγάρα. Να πιεις σανγκρία στην Ισπανία, ουίσκι στη Σκωτία, σάκε στην Ιαπωνία.  Να φλερτάρεις ξανά και ξανά μέχρι να ερωτευτείς ξανά. Ή και να κάνεις one night stand χωρίς ονόματα όποτε θες. Και το άλλο πρωί να πάρεις την κάμερα και να γυρίσεις την πόλη ανέμελα, να τραβήξεις χαζά βίντεο με αγνώστους ή ψαγμένες φωτογραφίες με γέφυρες και θέατρα. Το Αμβούργο, λέει, είναι η πόλη με τις περισσότερες γέφυρες στον κόσμο – ίσως και τα περισσότερα θέατρα.

Και αν, ακόμα πιο ιδανικά, η δουλειά εκεί είναι το κίνητρο για να πας, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Κάνεις αυτό που πάντα ήθελες, no strings attached.

Όποιο κι αν είναι το εκεί, όπως κι αν ονομάζεται ο προορισμός, ό,τι κι αν έχει γεννήσει, έχει σίγουρα πολλά να δεις, πολλά να μάθεις, πολλά να ζήσεις, πολλά ν’ αναζητήσεις κι άλλα τόσα για να νοσταλγήσεις. Σε Μαδρίτη, Όσλο, Παρίσι, Βιέννη. Όποιο κι αν είναι το εκεί αξίζει σίγουρα την προσπάθεια! Και η μοναξιά του καφέ έχει τη γλύκα της.

Τime to leave είναι time to live.

Από την αισιόδοξη όχθη απόψε, αφιερωμένο ποστ, για να δίνει δύναμη και να κυκλώνει όνειρα. Και για εδώ και για εκεί!

Δημήτρης

Hard Rock Cafe, Madrid, April 2010

Υ.Γ: Και πάντα μπορεί κανείς να θέτει στόχους τύπου: “Θα γυρίσω όλα τα Hard Rock Cafe του κόσμου” ή “Θα συλλέγω μαγνητάκια από όλες τις χώρες/πόλεις που έχω ζήσει, όχι απλώς επισκεφτεί”

I’ve traveled all around Europe but in fact I prefer Greece.

For me Greece is a little bit paradise on the Earth.

You know I’ve traveled before but I’ve never seen anything like this you know, it’s beautiful, it’s island, it’s crazy.

It’s one of the most beautiful places I’ve been in my entire life.

This is the best vacation spot you can ever dream of.

If you want to get a tan, you should come here (Norwegian girl).

There is nothing that compares to these beaches.

The beaches, the nightlife – everything is fantastic.

Nightlife in Greece makes New York City look like a sleeping town.

You guys definitely know how to enjoy yourselves.

For the money that we paid, we received everything and even more than expected.

The Greek food.. it’s yummy, it’s gorgeous.

I think there is a fine art to the eating in Greece.

The country is very beautiful and the people are very very friendly.

The Greek people are probably the friendliest in Europe.

We live the culture in Greece, we live the history.

This is the birth of Western civilization.

We haven’t missed our home at all (Norwegian girl).

I don’t wanna go home.

I’ll definitely come back.

I’ve had the time of my life in Greece.

…are just some of the quotes of people in the above video. Almost brings me to tears. I hope you enjoyed the video as much as I did whether you a Greek or international reader of this blog.