Feeds:
Posts
Comments

Archive for August, 2008

Ήμουν στο λιμάνι της Σητείας, περίπου στο σημείο που φαίνεται στη φωτογραφία, πριν από 10 μέρες, όταν αποφάσισα να κάνω αυτό το post. Είχα επηρεαστεί από τον κόλπο της Γέρας και από το τραγούδι που άκουγα. Οι Mercury Rev στο Goddess on a Highway τραγουδούν “And I know it ain’t gonna last” και εκείνη τη στιγμή ένιωθα ακριβώς έτσι.

Sitias Harbor
Sitia’s Harbor

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Μεσημέρι Σαββάτου, Κοκκώνι Κορινθίας. Αστείο όνομα, σε όσους το λέω γελάνε, και ρωτάνε χαμογελαστοί “Καλά, πού είναι αυτό;”. Πάω να τα μαζέψω, και λέω “Έλα ρε, δεν το ξέρεις; Στο Βραχάτι δίπλα είναι!” σαν να έχουν οι άλλοι άδικο που δεν το ξέρουν, και όχι αυτό που είναι τελείως άγνωστο. Συνήθως η κατάσταση εξακολουθεί να με φέρνει σε δύσκολη θέση, γιατί ούτε το Βραχάτι το ξέρει πολύς κόσμος. Οπότε βάζω τα μεγάλα μέσα, και λέω ότι είναι ένα υπέροχο παραθαλάσσιο χωριό, ανάμεσα στην Κόρινθο και στο Κιάτο.

(more…)

Read Full Post »

Τέλος εποχής? Μακάρι να ήταν μόνο ένα.

Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν – και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές.

Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου ημερολόγια. Δεν έγραφα όπως γράφω τώρα – ψιλοντρέπομαι. Έτσι θα ψιλοντρέπομαι στο μέλλον για το πώς έγραφα το 2008. Μα αντιγράφω πιστά. Τίμια.

(more…)

Read Full Post »

Το παρόν post προοριζόταν ως comment στο post Διάλεξε του φίλτατου weallfall. Τις σκέψεις μου για το νόημα της ζωής μπορείτε να τις δείτε εδώ γραμμένες από το Σεπτέμβριο του 2006 στο προσωπικό μου blog.

Καλούτσικα τα πήγες πάντως αγαπητέ weallfall στη σκιαγράφηση της προσωπικότητάς μου. Ας ντύσω λίγο την κυνικότητα που ισχυρίζεσαι ότι διέπει την προσωπικότητά μου με ένα πέπλο φιλοσοφίας.

Τίποτα δεν έχει κανένα νόημα. Προφανώς και δεν έχει αφού ο χρόνος δεν έχει διάρκεια, σαν χτες ήμασταν στο Ηράκλειο, σαν χτες ήμασταν στο Μόναχο, σαν χτες ήμασταν στο σχολείο, σαν χτες δεν υπήρχαμε. Σαν χτες θα είναι όλα αυτά σε 5 χρόνια. Και τα 5 χρόνια θα έχουν περάσει σε λίγες μόνο ώρες. Και η ζωή έχει ημερομηνία λήξης, καθόμαστε και παλεύουμε για να πεθάνουμε σε μερικά χρόνια και να μην υπάρχει τίποτα για μας αφού δε θα υπάρχουμε καν. “Είμαστε οι αναμνήσεις μας” και τίποτα άλλο αφού το παρόν και το μέλλον είναι ήδη παρελθόν.

massachusetts, boston

(more…)

Read Full Post »

Έχω δύο φίλους. Όχι μόνο. Και άλλους δύο. Πολυ καλοί και οι τέσσερις. Οι δύο πρώτοι είναι πολύ καλοί και μεταξύ τους. Και οι δύο δεύτεροι. Θα μείνω στους πρώτους. Που λες, διαφέρουν. Μιλάμε για έρωτα. Και του Πλάτωνα και των ανθρώπων. Εκεί διαφέρουν πολύ αδερφέ μου.

Στα ηχεία: Ροζ γραβάτα – Άλκηστις Πρωτοψάλτη

(more…)

Read Full Post »

“Σκατά είμαι..”

“Σταμάτα ό,τι κάνεις – ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο και διάβασε.”

Δε με παρατάει, έλεγα. Εδώ ο κόσμος καίγεται, της λέω, όλα είναι σκατά, κι αυτή μου λέει να τα παρατήσω όλα στο βρόντο, να μην το παλέψω καν(!), να τα αφήσω όλα στη μοίρα τους? Και, αντ’αυτού να κάνω τι?

Ένα βιβλίο. Να ξαπλώσω κάπου, όπου να’ναι – και να πιάσω ένα βιβλίο, όποιο να’ναι.

Δεν την άκουσα ποτέ, για χρόνια. Έβριζα, θύμωνα που δε με καταλάβαινε, που δε νοιαζότανε και προσπαθούσε με το άκυρο αυτό επιχείρημα να κάνει πως με βοήθησε – ακόμα χειρότερα, να με αποσπάσει από την προσπάθεια εύρεσης λύσης, και να πάψει να έχει να ανησυχεί, ως όφειλε.

“..ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο..”

Τόσο συχνά μου το έλεγε, που έπαψα καποια στιγμή να το απορρίπτω αυτόματα. Με ποιο άγνωστο, μαγικό τρόπο είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να βοηθήσει στο πρόβλημά μου, αναρωτιόμουν από μέσα μου, και εξακολουθούσα να μην την ακούω. Και όταν καμιά φορά την έβλεπα, κουρασμένη, εξαντλημένη, θυμωμένη με κάτι, να ξαπλώνει στο μεγάλο κρεβάτι με τις ιστορίες του Τσιφόρου που γνώριζε απέξω χρόνια τώρα, αρνιόμουν να το πιστέψω και έλεγα πως αποκλείεται να έχει έστω και τα μισά από τα προβλήματα μου.

Όποτε το σκεφτόμουν σοβαρά, ήξερα πως είχα άδικο, πως προφανώς και περνούσε κι αυτή τα ζόρια της, μα ήμουν μικρός – ήμουν έφηβος. Και κάποιος κάποτε είπε, πως τα προβλήματα της εφηβείας είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο.

“Σταμάτα και άκουσέ με μια φορά. Ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο – είναι καλό.”

Το έκανα. Και είδα, όπως τότε κι ο θεός, πως ήταν καλό. Πως τα προβλήματά μου μπορεί να μη λύθηκαν, μα απομακρύνθηκαν και επέστρεψαν και πάλι στις πραγματικές τους διαστάσεις. Το μυαλό μου καθάρισε, ηρέμησε, χαλάρωσε. Αδιάφορο το ποιο ήταν το βιβλίο, αδιάφορο το τι έλεγε. Καλύτερα να ήταν παλιό, ξαναδιαβασμένο, να μη σε μπερδεύει, να μη σε αγχώνει. Και γίνεται η ζωή πιο βατή, πιο εφικτή, πιο καλή.

Κι εσύ ξεφεύγεις, ταξιδεύεις. Ξαπλώνεις, κλείνεις τα μάτια και τα τρίβεις, τα ξανανοίγεις και ταξιδεύεις. Ταξιδεύεις μ’ ένα βιβλίο.

Read Full Post »

Καλησπέρα και πάλι. Τρίπολη εδώ. Είμαι στο σπίτι, και περιμένω την παρέα μου για να πάμε στην κορυφή του βουνού να ανάψουμε φωτιά. Απόψε, 16/8/2008 λένε έχει το πιο φωτεινό φεγγάρι του χρόνου, αυγουστιάτικη πανσέληνος. Και η ειρωνία; Έχει έκλειψη, για να μην το δούμε. Δεν πειράζει, δεν κολλάμε, θα πάμε στην κορυφή όπως κάθε χρόνο, θα βρούμε τα ξύλα που μαζεύαμε όλη μέρα (sorry παίδες που δε βοήθησα), θα παλέψουμε για αρκετή ώρα όπως φαίνεται με τον αέρα, γιατί έχει μπόλικο, και θα καταφέρουμε να ανάψουμε τη φωτιά μας. Πώς το ξέρω; Ε, κάθε χρόνο καταφέρνουμε. Φέτος είμαστε πιο πολλοί από τις άλλες φορές, παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι μεγαλώνοντας σκορπίζουμε. Ίσως η περσινή επιτυχία να έφτασε στα πέρατα της γης, αν αναλογιστεί κανείς ότι φέτος έχουμε παιδιά από το χωριό μας που μένουν μόνιμα στην Αυστραλία ή στις Η.Π.Α. Ναι καλά, απλώς έτυχε να είναι εδώ απόψε.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: