Feeds:
Posts
Comments

Archive for March, 2009

black1“Απόψε σβήνουμε τα φώτα – Συμμετέχουμε στην Ώρα της Γης”, είναι ο τίτλος σημερινού άρθρου του in.gr

“Φέρτε μου καλσόν να πιάσω να σκίζω!”, έχω να πω εγώ..

Ρε τι μλκίες είναι αυτές! Τι κοροϊδία? Παπαριές από 100 μεριές δλδ, γιατί αν έχει ψαχτεί κανείς ελάχιστα (και εννοώ στο βαθμό του να έχει δει κανά-δυο μελέτες, ή ντοκυμαντέρ όπως το Zeitgeist – The Addendum) θα ξέρει ότι η ενεργειακή διαχείριση της ανθρωπότητας είναι ένα ανέκδοτο, let alone μία γενικευμένη προσπάθεια δημιουργίας συνθηκών έλλειψης πόρων στον πλανήτη.

Η υπερπροσπάθεια των ανθρώπων να νομίζουν ότι κάνουν κάτι, όταν δεν κάνουν τίποτα, με αηδιάζει. Η επιμονή τους, μάλιστα, ότι δεν το κάνουν για τον εαυτό τους, ή έστω για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους, αλλά για να σώσουν τον ΠΛΑΝΗΤΗ, είναι τραγελαφική! Δείτε αυτό, όσοι πιστοί. Δείτε το και θα με καταλάβετε. Αν και θρέφω μια κρυφή ελπίδα πως όσοι με διαβάζετε, όχι μόνο το έχετε δει, αλλά το έχετε εκτιμήσει όσο εγώ.

Η Ελλάδα παραμένει σταθερά πρώτη στην παγκόσμια κατάταξη ξεπερνώντας ακόμη και τους Αυστραλούς, τους εμπνευστές της πρωτοβουλίας της Ώρας της Γης.

Α, είναι διαγωνισμός – και δεν το είχα καταλάβει. Οκ ρε παιδιά, τώρα μάλιστα. Άλλωστε, αν σκεφτεί κανείς ότι αρεσκόμαστε να αυτοαποκαλούμαστε ως φερόμενοι Προμηθείς αναφορικά με τα φώτα (sic) του σύγχρονου πολιτισμού, μια πρωτιά στο να τα σβήνουμε 2μιση χιλιάδες χρόνια μετά δεν φέρει παρά μια απολαυστικότατη ειρωνία σχετικά με το που έχουμε καταντήσει ως χώρα (για να μην πω ως έθνος και αρχίζουν τίποτε ελληνολάτρες να με βρίζουν).

Ο Δήμος Αθηναίων, ο Σκάι και η WWF συνδιοργανώνουν το Σάββατο στις 20.00 μεγάλη συναυλία στην Πνύκα με τον τενόρο Μάριο Φραγκούλη, τη Συμφωνική Ορχήστρα και τη Μικτή Χορωδία του δήμου, υπό τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού.

Ψαγμένο.. Θα είναι unplugged, να υποθέσω? Με κεράκια, και τα συναφή? Αν ναι, λυπάμαι που δεν θα μπορέσω να παραστώ, ένεκα της απόστασης. Πνύκα στα σκοτεινά τα σπάει – έχετε μπαλαμουτιαστεί ποτέ με θέα την Ακρόπολη? Φανταστείτε το τώρα χωρίς θέα (η Ακρόπολη δεν απέχει από τα σημερινά σκοταδιστικά μυστήρια) και το Φραγκούλη να ψάχνει το μικρόφωνο. Λάθος, είναι acoustic η φάση, είπαμε.

«Και στο Προεδρικό Μέγαρο κατεβάζουμε τα φώτα» δήλωσε την Πέμπτη ο Κάρολος Παπούλιας

Έτσι σε θέλω ρε Κάρολε, κατέβασε κι εσύ κανά φως να σωθούμε! Που τα κατεβάζεις αλήθεια? Μην ξεχάσεις να πάρεις και τα σκουπίδια μαζί – μην κατεβαίνεις δυο φορές, κρίμα είναι.

Η Αττικό Μετρό, επίσης, θα ακινητοποιήσει συμβολικά για ένα λεπτό τους συρμούς που θα βρίσκονται εκείνη την ώρα στους σταθμούς, ενώ στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» θα σβήσουν τα φώτα του δυτικού διάδρομου τροχοδρόμησης.

Εντάξει. Έκλεισα ως άνθρωπος. Μα είμαστε σοβαροί? Ελπίζω μην κλείσουν και τα φώτα στους ακινητοποιημένους συρμούς, γιατί μετά ψάχνονται ποιος χούφωσε ποιον – και λίγα λέω, ένα λεπτό κάνει το ασανσέρ από τον 4ο στο ισόγειο και όλοι ξέρουμε τι μπορεί να γίνει σε αυτό το ένα λεπτό..

Και καλά το μετρό, αυτό πάει στο διάλο.Το αεροδρόμιο?? Πετάω για Αθήνα την άλλη Παρασκευή και χαίρομαι ιδιαιτέρως που μέχρι τότε τα φώτα στους διάφορους αεροδιαδρόμους του ΕλΒεν θα έχουν ξανανάψει μέχρι τότε. “Θα το έχουν φροντίσει ρε μλκ, μου λένε, να μην είναι να προσγειωθεί τίποτα σε εκείνον τον αεροδιάδρομο.” Α, ναι? Μήπως να κλείναμε και το ρεύμα στις ΜΕΘ του Ευαγγελισμού για κανά τεταρτάκι? Είμαι βέβαιος ότι οι συγγενείς των ατυχών ασθενών θα το εκτιμήσουν δεόντως!

Ακούς εκεί σβήνουν τα φώτα του αεροδιαδρόμου νυχτιάτικα. Και άμα σκάσει τίποτα επείγον? Κανά Τσέσνα χωρίς καύσιμα, με σπασμένο φτερό και πιλότο με κόψιμο, και να γελάμε μετά? Δεν ξέρω για σας, εγώ θα γελάω.

Kisses 😀

Advertisements

Read Full Post »

Bad day.

Δεν είμαι καλά, από χτες δεν είμαι. Χτες ήταν μια πολύ ζόρικη μέρα. Σήμερα επίσης. Και ο ορίζοντας των ημερών που έρχονται, δεν είναι γαλανός 😦

Με μισώ που τα γράφω αυτά. Είχα τρελές προσδοκίες για τη Βιέννη, για το μεταπτυχιακό, για όλα. Μεγάλες προσδοκίες, όλα φάνταζαν τέλεια στο μυαλό μου. Οι πρώτες μέρες, έλεγα, και ξέρω ακόμα πως έτσι είναι. Μα αυτό τον κόμπο στο στομάχι, τον περίμενα να φύγει γρηγορότερα.

Δυο χρόνια πριν, όταν είχα έρθει για Erasmus, όλα ήταν μαγικά. Η πόλη, το πανεπιστήμιο, οι βόλτες, τα τρένα, τα ταξίδια. Τι άλλαξε, αναρωτιόμουν την περασμένη βδομάδα, τι δεν είναι ίδιο? Τίποτα, θα μου πεις. Δεν κάνεις Erasmus (Erasmus, Tourismous, Orgasmus το λέγαμε τότε 😛 ), δεν είσαι εδώ για πλάκα. Κάνεις Master και είναι λογικό να ζορίζεσαι. Και όντως με παιδεύει το Master, όχι τόσο λόγω φόρτου, όσο λόγω ευθυνών. Δεν πλάθουμε κουλουράκια πλέον, δε βολτάρουμε στα καφέ και τα πάρκα, ούτε έχουμε στο πορτοφόλι λεφτά από το Υπουργείο Παιδείας. Κάνουμε Master, το πληρώνουμε μόνοι μας, έχουμε ευθύνες απέναντι στις καθημερινές μας επιλογές.

Τρίχες. Τρίχες είναι τα παραπάνω. Ούτε τα λεφτά με νοιάζουν που πληρώνω, τα δούλεψα τα πιο πολλά και ξέρω ότι πάνε για καλό, ούτε το πανεπιστήμιο είναι τόσο ζόρικο ώστε να μου χαλάει το στομάχι. Δε λέω, η γραφειοκρατία και η αβεβαιότητα αποθέτουν σεβαστό λιθαράκι στην κακή μου διάθεση, μα όλα κι όλα. Το πρόβλημα είναι αλλού.

Μοναξιές.

People are strange, when you’re a stranger. I’m a stranger. Δεν ήμουν πριν δυο χρόνια. Τότε είχα το Γιάννη και το Χρήστο, μέναμε κοντά, σπουδάζαμε μαζί, δουλεύαμε μαζί, γκρινιάζαμε μαζί και αντιμετωπίζαμε τα ζόρια μας μαζί. Με γέλιο, φυσικά, όπως αντιμετωπίζεις πάντα τα εικονικά σου ζόρια με τους φίλους σου.

Ο Μανόλης (spacedyevest) θα με βρίσει – δεν είναι όλα τα ζόρια εικονικά, θα πει. Δεν είναι, φυσικά δεν είναι, αλλά αυτά που περνώ εγώ εδώ, τώρα, είναι. Το ξέρω, γιατί τη στιγμή που θα σκεφτώ το μέλλον σε βάθος μερικών μονάχα χρόνων, όλα τους φαίνονται ασήμαντα.

Ήμουν ερωτευμένος με τη Βιέννη. Δεν ήμουν ερωτευμένος με τη Βιέννη. dimkots γελάει εδώ – μόνο αυτός γράφει έτσι. Ήμουν ερωτευμένος με τη ζωή μου στη Βιέννη, τότε, και τότε είχα φίλους εδώ. Τώρα γνωρίζω νέους και οι νέοι φίλοι δεν λέγονται ακόμα φίλοι, λέγονται γνωστοί. Έχω ανάγκη τους φίλους μου, όπως ήξερα ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι θα τους έχω, μα το αψήφησα. Την είδα μάγκας και ωραίος και άνετος και είπα “εγώ? εγώ δε μασάω ρε! εγώ θα βρω παρέα από την πρώτη βδομάδα!” Και βρήκα, φυσικά, και παρέα και συνεργάτες και διάφορο άλλο κόσμο, people from around the world – αλλά είναι strange. Κι εγώ stranger (pun intended).

Όλη μου η χαρά βγαίνει από το msn. Περιμένω πώς και πώς να γυρίσω σπίτι μου, όχι όπως στο Erasmus που κάθε μέρα χάζευα τα τρένα στους σταθμούς και τα κορίτσια στα πάρκα. Περιμένω πώς και πώς να γυρίσω και να δω πως οι φίλοι μου είναι και αυτοί σπίτι και να μη λυπηθώ που δεν είναι έξω, βόλτα, κάπου – μα να χαρώ, που είναι κοντά, έστω και διαδικτυακά.

Near is not here, μόλις άκουσα μια φωνή στο μυαλό μου και χαμογέλασα. Δε σκέφτομαι ελληνικά πλέον, σκέφτομαι γερμανικά και αγγλικά και μεταφράζω. 3 Απρίλη κατεβαίνω. Πώς και πώς την περιμένω, αυτή την επόμενη Παρασκευή. Ντρέπομαι που την περιμένω – είχα μεγαλύτερες απαιτήσεις από τις αντοχές μου. Όχι να θέλω να γυρίσω πριν περάσει ένας μήνας.

Near is not here – κάνει και ρίμα. Να το βάλουμε σε κανά τραγούδι, θα έλεγε ο Δημήτρης. Να προσέξουμε μη σκίσουμε κανένα καλσόν, θα προειδοποιούσε ο Μανόλης.

Read Full Post »

Είναι τρίτη εβδομάδα μαθημάτων στη Βιέννη και η ζωή μου έχει αρχίζει επιτέλους να μπαίνει σε μία σειρά. Έχω πλέον εγκατασταθεί πλήρως, έχω σταθερό και κινητό, έχω internet (αν και λίγο σάπιο) και έχω κάνει βασικά ψώνια. Έχω γνωρίσει τους καθηγητές μου και κάποιους από τους συμφοιτητές μου, έχω ξεκινήσει τα πρώτα ομαδικά projects και έχω βάλει σε μία τάξη τις γραφειοκρατικές μου εκκρεμότητες. Τρώω και κοιμάμαι σε λογικές ώρες και δεν θέλω πια να βάλω τα κλάμματα με το παραμικρό πρόβλημα που συναντάω.

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή μου μπορεί να έχει αρχίσει να μπαίνει σε μία σειρά, αλλά οι τελευταίες 10 μέρες στάθηκαν κολασμένες. Υπήρξαν στιγμές που φρίκαρα με αυτά που άκουγα, στιγμές που απλά δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά που άκουγα, στιγμές που αναρωτιόμουν how the fuck am I going to have this done by next week!, στιγμές που πραγματικά αναρωτιόμουν τι σκατά κάνω εγώ εδώ πέρα. Υπήρξαν στιγμές που θέλησα τη μαμά μου, στιγμές που ένιωσα τους φίλους μου πιο αναγκαίους από ποτέ. Στιγμές που έφτασα να κλάψω από τα νεύρα, την αγανάκτηση και την ταυτόχρονη μοναξιά μου.

“Μα τι λες? Εσύ έλεγες ότι τη λατρεύεις τη Βιέννη, ότι όλα είναι τέλεια εκεί, ότι περιμένεις πώς και πώς να φύγεις από τη ζωή σου και ν’ αρχίσεις μία άλλη.” Well, easier said than done, I’m afraid.. Όσοι με ξέρετε έστω και ελάχιστα, γνωρίζετε πολύ καλά πόσο ενθουσιώδης είμαι με κάθε τι καινούριο και περιπετειώδες, και πόσο θα γούσταρα να μπορώ να σας πω, πόσο άψογα μου ήρθαν όλα και πόσο γαμάτα περνάω – να σας γράψω να ξεκουνηθείτε από τη βολική ρουτίνα της ζωής σας και να κάνετε νέες αρχές, αλλού, γιατί μόνο οι αρχές μετράνε.

Δεν είναι αλήθεια βέβαια, δε μετράνε μόνο οι αρχές, όλα μετράνε. Και η φυγή και η επιστροφή το ίδιο – και το ταξίδι καθ’ εαυτό.

Μα το θέμα μου ήταν άλλο!

Στους δρόμους της Αθήνας ήμουν οδηγός μα στους δρόμους της Βιέννης είμαι επιβάτης, και οι ώρες στα λεωφορεία, τα τραμ και τα μετρό τις πρώτες μέρες του πανικού επέβαλαν μουσική. Επιστρατεύτηκε λοιπόν για άλλη μια φορά το ηρωικό μου mp3 player, ένα Zen Nomad της Creative, μοντέλο του 2001 με 60άρι σκληρό δίσκο – μία γκουμούτσα που κατέχω και λατρεύω τα τελευταία 7 χρόνια 🙂 . Το υπέροχο αυτό κειμήλιο – πλεόν – της σύγχρονης τεχνολογίας περιέχει όλη τη μουσική που αγαπώ και έχω ξεδιαλέξει με μεράκι τα τελευταία χρόνια (περί τα 16 Gb) και τα τελευταία χρόνια παίζει αιωνίως στο shuffle συνδεδεμένο στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου μου.

Συνδεδεμένο τώρα σε ένα ζευγάρι καινούρια ακουστικά, το Zen κλήθηκε για άλλη μία φορά να ανελκύσει τα βουλιαγμένα καράβια μου, μα η κατάσταση δεν ήταν συνηθισμένη – ούτε το all you need is love, ούτε “εκείνη” του foidel, είχαν φυσικά τα φόντα να ανατρέπουν την πρωτόγνωρη ψυχική μου κατάπτωση, και έτσι το shuffle μετά από τόσο καιρό σύντομα απορρίφθηκε ως απλά επικίνδυνο.

Ανέλαβα δράση και καθάρισα την playlist όταν έτυχε να ακούσω φυρόι – τα τραγούδια φίλων που χρειαζόμουν απεγνωσμένα, μα δεν ήταν κοντά μου έστειλαν τη διάθεσή μου στον πάτο της και έτσι η ανάγκη για επιλεγμένα ακούσματα ήταν πλέον ξεκάθαρη. Σκέφτηκα λοιπόν καλά ψάχνοντας τη βάση και έβαλα να ακούσω το what if god was one of us.

To what if god was one of us είναι ένα από τα soundtracks της ζωής μου. Ο όρος είναι ξεκάθαρα προσωπικός, οπότε εξηγώ: Ένα τραγούδι που ανακαλύπτεις, συνήθως για δεύτερη φορά ή τρίτη φορά, και πιάνεις τον εαυτό σου, όχι μόνο να αποζητά να το ακούει συνεχώς στο repeat χωρίς ίχνος κούρασης, μα να νιώθει σα να μην παίζει απλά από το ηχοσύστημά του, μα από τον ίδιο τον κόσμο γύρω του, όταν οδηγάει τη νύχτα ή όταν περπατάει μόνος σκεπτόμενος τα πάντα ή τίποτα, ένα τραγούδι που νιώθεις ότι παίζει στο background της ζωής σου σαν σε ταινία, όπως στην αγαπημένη σκηνή με τον Hugh Grant στο Notting Hill, είναι ένα soundtrack της ζωής σου.

Τα soundtrack της ζωής μας δεν είναι απαραίτητα τα αγαπημένα μας τραγούδια, ούτε φυσικά τα τραγούδια που θεωρούμε πιο “σπουδαία” κατά διάφορες έννοιες. Δεν είναι μονάχα ένα ή δύο, αλλά δεν είναι πολλά – σίγουρα θα χωρούσαν σε ένα audio cd, όπως όλα τα soundtrack άλλωστε. Αν και ίσως δεν ταιριάζουν καν μεταξύ τους.

Και όταν είμαστε χάλια, μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα εδώ.

Είμαι καλά σήμερα και σκοπεύω να είμαι καλύτερα αύριο, και σας ζητώ να μου πείτε για τα soundtracks της δικής σας ζωής 🙂

Read Full Post »

Κυριακή 1η Μάρτη, λίγες ώρες μετά την προσγείωση. Έχουμε παραλάβει της βαλίτσες, έχουμε βρει την κρυμμένη αποβάθρα του προαστειακού που μας πάει στο κέντρο – όλες οι πινακίδες του αεροδρομίου οδηγούν ξεδιάντροπα στο πολυτελές και παράλογα ακριβό CAT (City Airport Train) – και μετά από την αλλαγή στο U3 στη Landstraße έχουμε βγει επιτέλους στους νυχτερινούς βιεννέζικους δρόμους κοντά στο Hostel και ανάβουμε τσιγάρο στον καθαρό παγωμένο αέρα.

Η στέρηση δε μας είναι πρωτότυπη – το τσιγάρο απαγορεύεται στους χώρους του μετρό της Βιέννης χρόνια τώρα. Γνωρίζαμε πολύ καλά τι μας περίμενε όταν μπαίναμε στο Ελ. Βενιζέλος 4 ώρες νωρίτερα. Όταν όμως το βραδάκι κατεβήκαμε στο υπόγειο μπαράκι του Wombats, όπου 3 μήνες πριν είχαμε ξεσαλώσει με το Γιάννη στις μπύρες, τα τσιγάρα και το καραόκε, αντί να συναντήσουμε το γνωστό ντουμάνι βρεθήκαμε σε κάτι σαν καφετέρια. “Τι παίζει ρε κορίτσια?” ρωτάω στο μπαρ, “τσιγάρο ανάβουμε?” “Όχι, όχι” μου λένε, “seit dem 1en Januar ist es verboten!”

Fuck, σκέφτομαι, πάει και η Βιέννη. Τον ήπιαμε. Ε, τι περίμενες, λέω από μέσα μου. Στη Φιλανδία ήταν έτσι εδώ και ένα χρόνο, δε θυμάσαι τον περασμένο Μάρτη που καπνίζατε παρέα με το Λεκαδίτη τρέμοντας στους -15? Θέμα χρόνου ήταν, όπως θέμα χρόνου είναι να περάσει και στην Ελλάδα. Κατάρα. Και να πεις ότι είναι παράλογο? Ως καπνιστής δυσκολεύομαι να κατανοήσω τις διαμαρτυρίες των μη καπνιστών, αλλά ως σοβαρός ουμανιστής οφείλω να τις αποδεχτώ και να τις σεβαστώ. Αλλά μην έχει γίνει σαν τη Φιλανδία γαμώτο! Ας έχουν κρατήσει τα αγαπημένα μου καφέ μια γωνίτσα για μας τους αμαρτωλούς! Μη με βάζετε να καπνίζω στο κρύο! Υπερβολές, θα πείτε. Ειδικά εσείς οι δύο συνbloggers που δεν καπνίζετε και με κράζετε. Το κράξιμο θα το δεχτώ, αλλά πιστέψτε με. Όπως εγώ σέβομαι η διαμαρτυρία που δεν κατανοώ, πρέπει κι εσείς να δεχτείτε την απόλαυση που δε νιώθετε.

Τα πράγματα, ωστόσο, δεν αποδείχτηκαν τόσο μαύρα (ή άσπρα :-P). Τις μέρες που ακολούθησαν επισκέφτηκα με τρόμο τα αγαπημένα μου στέκια για να επιβεβαιωθώ χαρούμενος ότι η Βιέννη αντιστέκεται όπως πιστεύω ότι θα αντισταθεί και η Ελλάδα στο προσεχές μέλλον. Καφέ που μέχρι πέρυσι διατηρούσαν ένα μικρό δωματιάκι για τους μη καπνιστές έχουν αλλάξει πολιτική, αλλά διατήρησαν περίπου το μισό χώρο τους για να μπορούμε να συνεχίσουμε κι εμείς το καθημερινό ritual του καφέ_και_τσιγάρο. Thank almighty λοιπόν, and don’t fret fellow smokers. Vienna resists!

Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω δύο πινακίδες σε δύο διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες που υιοθέτησαν τους νόμους περί απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους.

untitled3

no-smoking-jpg

Αμφότερες πινακίδες αναφέρονται στον ίδιο νόμο και επιβάλλουν την ίδια συμπεριφορά. Και για να μη θεωρήσετε το παράδειγμα μου φτωχό και ίσως ανάξιο της συγκριτικής πολιτισμικής μελέτης που επιχειρώ, να σας ενημερώσω ότι οι πινακίδες απαντώνται σήμερα στους σταθμούς του μετρό της Βιέννης και του Λονδίνου, αντίστοιχα.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Read Full Post »

Πανικός.

Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή λέξη. Είναι βράδυ Τρίτης, είμαι εδώ από την Κυριακή το μεσημέρι, και τα πάντα γύρω μου τρέχουν. Ήθελα να έχω γράψει ένα ποστ για την κάθε μέρα που είμαι εδώ, μα στάθηκε αδύνατο. Και τώρα, άμα κάτσω να αραδιάσω όλα όσα έχουν γίνει από προχτές, θα γράφω μέχρι αύριο.

Λακωνικά λοιπόν. Στη Βιέννη προσγειωθήκαμε το απόγευμα της Κυριακής, μετά από καθυστέρηση πτήσης μιάμισης ώρας, την πρώτη που βίωσα μέχρι τώρα από την skyeurope airlines – την οποία κατά τα άλλα εκτιμώ βαθύτατα. Είχα μαζί μου την ξαδέρφη μου, την Κυβέλη, η οποία αποδεικνύεται ακόμη πολύτιμη σύντροφος στο δύσκολο τρέξιμο του νέου ξεκινήματος. Το δωμάτιό μου στην εστία δεν ήταν προσβάσιμο πριν τη Δευτέρα και έτσι την πρώτη νύχτα τη βγάλαμε στο Wombats, The Lounge, το καλύτερο hostel στη Βιέννη (από όσα έχω δοκιμάσει) και το οποίο άλλωστε φιγουράρει στο blogroll μας από το Δεκέμβρη που το πρωτοεπισκεύτηκα.

Το πρωί της Δευτέρας και μετά από ένα εξαιρετικό πρωινό στο hostel φορτωθήκαμε για άλλη μια φορά τα άπειρα μπαγκάζια που κουβαλάει μαζί του κάθε φοιτητής του εξωτερικού που σέβεται τον εαυτό του και μεταφερθήκαμε στην εστία. Η διαδικασία απεδείχθη πολυπλοκότερη απ’ όσο ακούγεται και έτσι δεν ήταν παρά νωρίς το απόγευμα, όταν καταφέραμε να ξεκλειδώσουμε χαρούμενοι το περιβόητο flat που φιλοδοξεί να γίνει το σπίτι μου για τους επόμενους μήνες.

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: