Feeds:
Posts
Comments

Archive for April, 2009

Ένα από τα πιο underestimated aspects της ζωής με τη μαμά, μετά το φαγητό_που_ετοιμάζεται_από_μόνο_του και τα πάντα_καθαρά_ποτήρια_και_ μαχαιροπήρουνα, είναι αναμφισβήτητα τα αυτοκαθαριζόμενα ρούχα. Τα ποια?

Τα ρούχα, που λέτε, όταν βρωμίζουν και τα πετάμε στο καλάθι με τα άπλυτα, μένουν για πάντα εκεί. Ναι σοβαρά, δεν πάνε πουθενά – άμα δεν ασχοληθείς, δεν πρόκειται να τα ξαναδείς να εμφανίζονται και πάλι καθαρά στη ντουλάπα σου μετά απο μερικές μέρες, όπως γίνεται στην Ελλάδα. Δεν ξέρω τι φταίει, το κλίμα ίσως..

Εν πάση περιπτώσει, στη φοιτητική ζωή μακριά από το σπίτι ανακαλύπτεις σύντομα πως, αν δεν επιλέξεις μια μέρα κάθε δυο βδομάδες περίπου, γνωστή και ως Laundry Day, κάποιες ώρες της οποίας θα αφιερώσεις στωϊκά στο υπόγειο παρέα με τα πλυντήρια, ο πληθυσμός της ντουλάπας σου κινδυνεύει από βέβαιο αφανισμό. Μα καλά, εσύ θα’πρεπε να τα ξέρεις όλα αυτά, αφού έχεις ξαναμείνει μόνος σου σε εστία, δεν τα έμαθες τότε? Αααχ, τότε είχα το Γιάννη μου – sorry, I don’t wanna talk about it, makes me wanna cry..

(νταξ, δε μου έπλενε και τα ρούχα, αλλά με είχε βάλει σε μία τάξη η κουφάλα :-P)

blog11Στη φωτό βλέπετε το δωμάτιο με τα πλυντήρια και τα στεγνωτήρια. Τέσσερα συνολικά, καμία σχέση με την παλιά εστία που είχε γύρω στα 20 αλλά πάλι, εδώ μένουμε πολύ λιγότεροι. Το πρόβλημα είναι όταν ένα από αυτά χαλάει – τότε ο λόγος προσφοράς/ζήτησης εκτροχιάζεται, τα πράγματα ζορίζουν και υπερισχύει ο νόμος της ζούγκλας (σε συνδυασμό όμως με μία, ανεξήγητη σχετικά, ευγένεια απέναντι στο ωραίο φύλο – ο  (εσω)ρουχισμός  που μεταφέρουν στα καλάθια τους αποδεικνύεται ιδιαίτερα αφοπλιστικό οπτικό επιχείρημα).

Η πλυντηριακή υπηρεσία ενδυματικού εξαγνισμού προσφέρεται και αυτή, όπως και οι περισσότερες υπηρεσίες στις μέρες μας, έναντι κάποιας χρηματικής αμοιβής. Η διαδικασία πληρωμής, ωστόσο, ποικίλει: Στην παλιά μου εστία, όπως θα θυμάται ο Γιάννης, μας είχαν προμηθεύσει με ένα ειδικό πλαστικό κλειδάκι, αθώο στην όψη, μα φέρον ειδικόν τσιπάκιον, το οποίο φόρτωνες προπληρωμένες μονάδες, και χρησιμοποιούσες σε ειδικά προσαρμοσμένες υποδοχές πάνω από τα πλυντήρια, για να τα βάλεις μπρος. Took us time to figure THAT out then, didn’t it?

Η φάση εδώ δουλεύει αλλιώς. Στον τοίχο του δωματίου με τα πλυντήρια βρίσκεται μία ηλεκτρονική διάταξη αυτόματης χρέωσης, φέρουσα εμφανή σχισμή υποδοχής ηλεκτρονικής κάρτας.

blog2Το μηχάνημα βρίσκεται, όπως βλέπετε, πλάι στον πίνακα της ηλεκτρικής εγκατάστασης, ενώ το όλο σύμπλεγμα είναι στενά φυλασσόμενο εντός μεταλλικού κιγκλιδώματος, κεκαλυμένο μάλιστα μετά ξύλινης τάβλας. Προσοχή, τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι τυχαίο!

Την πρώτη φορά που αποφάσισα ότι τα ενδυματολικά μου αποθέματα είχα περιοριστεί επικίνδυνα – 2 weeks ago, that was – επισκέφτηκα το laundry room και βάλθηκα να καταλάβω πώς σκατά δουλεύει η όλη φάση. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως, εκ των πραγμάτων, το laundry room είναι το πιο κοινωνικό μέρος σε μία εστία, καθώς εκεί πέφτεις αναγκαστικά, πάνω σε ένα σωρό κόσμο. Παλεύοντας λοιπόν να θυμηθώ καταρχάς πως δουλεύει ένα πλυντήριο, γνώρισα τη Νάνσυ. Η Νάνσυ είναι από το Αμβούργο και μένει σε αυτή την εστία ενάμιση χρόνο τώρα. Τη ρώτησα λοιπόν και 3 λεπτά μετά τα ταλαιπωρημένα ρούχα μου αναπαύονταν ασφαλή στην αγκαλιά της Miele, μαζί με μια γερή δόση Ariel, ένα καπάκι no-name μαλακτικό που πήρα από τα Lidl με 1.34 ευρώ και προγραμματισμένα για “ειδική φροντίδα” με “πρόπλυση” στους “30”. Μμμ..

Όσο για μας, βρισκόμασταν πλέον μπροστά στο μυστήριο μηχάνημα πληρωμής, όπου η Νάνσυ με ρώτησε αν έχω κάρτα. Ναι, φυσικά, λέω εγώ και βγάζω την πιστωτική μου. Όχι, όχι μου λέει, θέλει Bankomatkarte. Η λέξη Bankomatkarte αντικατοπτρίζει περήφανα τη γερμανόφωνη λεξιπλαστική δεινότητα που φρικάρει κάθε ξένο γερμανομαθή – όπως θα έχετε αντιληφθεί, αποτελεί την υπερ-σύνθεση των λέξεων Bank(τράπεζα), Automat(αυτόματο μηχάνημα) και Karte(κάρτα) και αναφέρετε στις πασίγνωστες κάρτες αυτόματης ανάληψης.

Αυστριακή, ρωτάω? Δεν έχω λογαριασμό στην Αυστρία! Έχω μία ελληνική, Maestro, με την οποία μπορώ και κάνω αναλήψεις, λες να κάνει? Χλωμό, μου λέει, δοκίμασε όμως! Δοκίμασα. Δεν έκανε.

Τσαντίστηκα. Γαμημένες τράπεζες, ούτε ένα σώβρακο να μην μπορείς να πλύνεις χωρίς να χώσουν τη μύτη τους..

blog3Μην ανησυχείς, διέκοψε τη σκέψη μου η Νάνσυ, το είχαν κι άλλοι το πρόβλημα. Θα σου δείξω ένα κόλπο, αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς ότι δεν θα το πεις πουθενά. Χμ? Οκ, μέσα. Λοιπόν, συνεχίζει η Νάνσυ, βλέπεις όλη αυτή τη σιδεριά? Τη βάλανε πριν δυο μήνες, γιατί πήρανε χαμπάρι το κόλπο. Ακόμα κι έτσι όμως, αν σύρεις την τάβλα άκρη-άκρη (μου δείχνει καθώς εξηγεί) και κρατήσεις ανοιχτό το πορτάκι του πίνακα όσο πάει (το τραβάει), μπορείς να χώσεις μέσα το χέρι σου (γκνννν…) και να φτάσεις τον τελευταίο διακόπτη. Τον κατεβάζεις (κλακ), το μηχάνημα σβήνει (πιουυυυυ……), τον ξανανεβάζεις (κλακ), η μλκία ξανανάβει (μπλιπ!) και τώρα (γκνννν…) πας πίσω στο πλυντήριό σου, πατάς start, και δουλεύει!

Ingenious! Τι secure payment systems και μλκίες μαθαίνουμε, παντού υπάρχει ένα bug! Σκάω στα γέλια με τη φάση και ευχαριστώ τη Νάνσυ. Να μην το πεις πουθενά όμως, μου ξανατονίζει. Ναι, φυσικά, της λέω με σοβαρό ύφος. Να μην ξεχάσω να κάνω ένα ποστ στο blog, σκέφτομαι από μέσα μου 😛

Από τότε, εγώ και οι συγκάτοικοί μου πλένουμε τα ρούχα μας τσάμπα.

Γκνννν!! Κλακ, α-χα! 😀

Advertisements

Read Full Post »

%d bloggers like this: