Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2011

Συνέχεια εκ του προηγούμενου

Πέμπτη στάση: Πορτογαλία: BragaPorto – Aveiro. Τέλη Μαρτίου, το τέλος της δεύτερης εξεταστικής είναι πια γεγονός, έτσι αποφασίσαμε με τα πιο κοντινά μου άτομα από το πανεπιστήμιο να επισκεφτούμε την πατρίδα ενός καλού μας φίλου και συμφοιτητή. Το ταξίδι ήταν άψογα οργανωμένο από την πλευρά του: πρώτος προορισμός η ήσυχη πόλη Braga, γεμάτη με παλιά, καλοσυντηρισμένα κτίρια και πολύχρωμα λουλούδια στους δρόμους της.

Θέα της Braga από μία εκκλησία – μοναστήρι στην άκρη της πόλη

Θέα της Braga από μία εκκλησία – μοναστήρι στην άκρη της πόλης

Αξέχαστο θα μου μείνει το γεύμα που μας παρείχαν οι γονείς του την τελευταία μέρα: η ατμόσφαιρα πολύ ζεστή, όλη η οικογένεια χαμογελαστή και καλοσυνάτη. Έτσι γευτήκαμε την πορτογαλέζικη κουζίνα (το πιο σημαντικό για μένα: επιτέλους σπιτικό φαγητό φτιαγμένο από χέρια μαμάς, το είχα πεθυμήσει τόσο!), μπόλικος, πολύ καλής ποιότητας, καφές μετά και πολύ μουσική, τραγουδώντας, παίζοντας πιάνο και διάφορα άλλα “περίεργα” όργανα που είχαν στο σπίτι τους.

Ήρθε ο καιρός να πάμε έπειτα στη βροχερή Porto, μέσω τρένου. Δυστυχώς ο καιρός μας τα χάλασε λίγο εκεί, ειδικά την πρώτη μέρα, ήμασταν αρκετά περιορισμένοι. Η ξενάγηση από τον Πορτογάλο ήταν όμως πέρα από πλήρης, μιας και είχε ζήσει εκεί πέντε χρόνια, για σπουδές.

Τα πολύχρωμα σπίτια της Πόρτο, σε αντίθεση με τον μουντό καιρό

Τα πολύχρωμα σπίτια της Πόρτο, σε αντίθεση με τον μουντό καιρό

Λεπτομέρεια: Πλακάκια στις όψεις των κτιρίων! (by Tim)

Λεπτομέρεια: Πλακάκια στις όψεις των κτιρίων! (by Tim)

Έχω την επιθυμία να γράψω κι άλλα για την Πόρτο, αλλά δεν μου έρχεται στο μυαλό κάτι άλλο ξεχωριστό που να έζησα εκεί. Απλά η ίδια καλή παρέα που είμαστε στη Βαρκελώνη, σε ένα άλλο μέρος, με παρόμοιου είδους συζητήσεις και μουσικές αναζητήσεις.

Ο τόπος που γεννιέται το καταπληκτικό κρασί τους

Ο τόπος που γεννιέται το καταπληκτικό κρασί τους

Μια μέρα πριν γυρίσουμε Ισπανία είπαμε να κάνουμε μια παράκαμψη στο Aveiro: Μια μικρή πόλη που την γυρίσαμε όλη με τα πόδια μέσα σε δυο – τρεις μόλις ώρες. Συναντήσαμε κάτι γνωστούς της Κύπριας συμφοιτήτριάς μου, που είχαν πάει με εράσμους από τον Σεπτέμβρη και δε ήθελαν να ξεκολλήσουν από εκεί! Μας οδήγησαν σε ωραία μέρη, με αποκορύφωμα τη στάση για μια μπύρα σε ένα χωμένο μαγαζί – κανονικό μεγάλο διαμέρισμα, όπου κάθε δωμάτιο ήταν επιπλωμένο διαφορετικά. Η φαντασία του ιδιοκτήτη δεν είχε όρια!

Γόνδολες στο ποτάμι της πόλης Aveiro (by Lina)

Γόνδολες στο ποτάμι της πόλης Aveiro (by Lina)

Έκτη στάση: Νότια Ισπανία: Malaga  Ronda  Cordoba

Μιας και τα χρήματα που είχα κράτησει στην άκρη για ένα επιπλέον ταξίδι στην Αθήνα, τα ξόδεψα τον Φεβρουάριο που πήγα να ορκιστώ, αποφάσισα να μείνω Ισπανία για το Πάσχα. Έτσι έγινε και η κράτηση της πτήσης για Μάλαγα στην αρχή των διακοπών! Ο Ανδαλουσιανός συμφοιτητής μου μας προσκάλεσε στα μέρη του, για να νιώσουμε λίγο γνήσια Ισπανία! Στη Μάλαγα μας περίμεναν δύο φίλοι του που με τα αυτοκίνητά τους μας έκαναν μια μικρή ξενάγηση στη πόλη. Μύριζε τόσο Ελλάδα! Πολλές μονοκατοικίες με άσπρες και φούξια βοκαμβίλιες, ακρογιαλιές με κοφτερά βράχια και μερικές ψαροταβέρνες. Εκεί βρισκόταν και το σπίτι – μουσείο του Πικάσσο, αλλά έκανε τόση ζέστη που αντί να μπούμε μέσα, προτιμήσαμε να πάμε στη παραλία.

Θέα από το μπαλκόνι

Ο χρόνος κύλησε όμορφα, και όλα ήταν έτοιμα εκεί, για να γιορταστεί το Πάσχα. Η Semana Santa σε όλο της το μεγαλείο! Φυσικά δεν έλειπε και το στοιχείο του φλαμένκο στα νυχτερινά σοκάκια της πόλης, όπως και στην Cordoba επίσης, που πήγαμε πιο μετά. Ντόπιοι έτοιμοι να δημιουργήσουν μουσική, μόνο με τη φωνή και το χτύπημα των χεριών και των ποδιών τους… Αν είχαν και κιθάρα μαζί τους, ακόμα καλύτερα! Κι εμείς αφορμή ζητούσαμε, για να τους συνοδεύουμε.

Η μορφή των δρόμων της Ανδαλουσίας το Πάσχα (by Zack) – αποσπάσματα από Μάλαγα και Γρανάδα (μερικά από τα παιδιά πήγαν και εκεί)

Στο δρόμο μας προς Cordoba, σταματήσαμε για μισή μέρα περίπου στη Ronda: μια μικρή πόλη, χτισμένη στο χείλος του γκρεμού, με έντονο το στοιχείο των ταυρομαχιών. Εκεί έζησα και κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί στη Βαρκελώνη: 4 άτομα φάγαμε 20 πάμφθηνα και γευστικότατα πιάτα tapas! (spacedyevest: Πανέμορφη η Ronda, βρέθηκα εκεί τον Αύγουστο του 2006)

Η πόλη που κοιτά στο άπειρο (by Jan)

Η πόλη που κοιτά στο άπειρο (by Jan)

Η πολύ επιβλητική γέφυρά τους

Αργά τη νύχτα φτάσαμε στη Cordoba. Η πρώτη εντύπωση: μία μεγάλη πόλη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Στην αρχή νόμιζα πως δεν έχει να μου προσφέρει κάτι διαφορετικό, αλλά τις υπόλοιπες μέρες ευτυχώς κατάλαβα ότι είχα άδικο. Το αραβικό στοιχείο στο ιστορικό κέντρο της πόλης ήταν τόσο βαθύ! Δύο σταθμοί ήταν ιδιαίτεροι: πρώτος, ο μεγάλος καθεδρικός ναός τους, ένα μείγμα με ισλαμικά και καθολικά στοιχεία, παντρεμένα με τόσο περίεργο τρόπο. Πραγματικά ανατρίχιασα από το δέος που σου προκαλέι η τόση γεωμετρική απλότητα στο εσωτερικό του ισλαμικού μέρους.

Ο ορισμός της επιβλητικότητας στο ναό της Cordoba

Ο ορισμός της επιβλητικότητας στο ναό της Cordoba

Δεύτερος σταθμός, ένα χωμένο μαροκινό μαγαζάκι, μία όαση για ξεκούραση και καφέ με μουσική σε αραβικούς ρυθμούς.

Η παραγγελιά μας!

Η παραγγελιά μας!

Τώρα επιτέλους επιστροφή στην Βαρκελώνη, για λίγη ξεκούραση που είναι τόσο απαραίτητη. Το καλοκαίρι δυστυχώς έχει εγκατασταθεί για τα καλά εδώ, ενώ μας περιμένουν άλλοι δύο μήνες ακόμα πιο σκληρής δουλειάς. Αλλά με καλή θέληση, όλα γίνονται!

Πάντα φοβόμουν ότι όσο γλαφυρός – παραστατικός και να προσπαθείς να είναι ο τρόπος που καταγράφεις κάποια γεγονότα από το παρελθόν, ποτέ δε θα μπορέσεις να αποτυπώσεις αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν μέσα σου. Αυτό ένιωσα και τώρα. Ίσως αυτό το “απερίγραπτο” να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της “ζωής”.

υ.γ. 1: Ευχαριστώ όσους ανθρώπους με έχουν φιλοξενήσει στα μέρη που πηγαίνω, με αποτέλεσμα να ξοδέυω ελάχιστα για διαμονή. Προφανώς όλα είναι δανεικά, έρχεται το καλοκαίρι και η Ελλάδα…!

υ.γ 2: Ευχαριστώ τις πολύ φθηνές αεροπορικές εταιρίες (οι οποίες λείπουν από την Ελλάδα δυστυχώς), χωρίς αυτές δε θα μπορούσα να πάω πουθενά! :p

υ.γ 3: Ευχαριστώ τον Μανόλη που μου παραχώρησε λίγο από τον χώρο του σε αυτό το site και έτσι μπόρεσα να μοιραστώ τα παραπάνω μαζί σας! (Μανόλης: το timetoleave θα χαρεί να φιλοξενήσει και μελλοντικές σου ιστορίες 🙂)

Keep l(ea)iving !! 🙂

Advertisements

Read Full Post »

The Road

Since nobody seemed to be paying any attention to my recent attempt at poetry (see last post), I will take that as a hint and retrace my steps back to prose. However, I will keep it in English – these last months of  Thesis-writing has me rewired into thinking more in Anglo-Saxon than ever before. If it bothers you, please make your discontent known in the comment section below. Thank you. (Αν σας χαλάνε τα Αγγλικά, παρακαλούμε θερμά, όπως κράξετε αναλόγως σε αντίστοιχο σχόλιο. Ευχαριστούμε.)


The Road.

The Road is a state of being. “Being on the road.” Being, neither here; nor there. Being nowhere; or everywhere. Anywhere. The Road diminishes the “where” and focuses on the “being”.

I always felt the significance of the Road handcrafted upon my soul since my early childhood. If it wasn’t for the yearly summer-trips to Lesbos, it was the Easter excursion to the greek mainland, or the weekends on Parnitha, where I saw my first deer, under the moonlight. Dear uncle, thank you for those times ❤

As a teenager, I would skip classes to catch the morning train to Nayploio or Halkida or, when feeling heavy-hearted, I would jump from an unknown bus to another and follow their winding routes until I was lost in the maze of the capital. Athens was so huge for me – it was like a world in a world, a ship in a bottle. I still manage to get lost in Athens, and I love it every time.

I guess being a little lost – or a little of schedule – is a part of the Road. Just so.

Whenever I travel, I always try to plan ahead, as best I can, so that nothing unexpected happens – especially when other people are involved. I always try to avoid past mistakes and common goofs. But I guess that, subconsciously, I always try to leave some room for surprises. That’s part of what the Road is all about.

Up until recently, I thought that this concept of the Road was a strange thing that very few people, if any, happen to share. I hadn’t met anybody who talked about it, hadn’t read any books about it, hadn’t come across it in any pop movies. However, it seems I was wrong. It has been many years now, that I hit the Road myself, bringing along friends and colleagues, traveling inside and across borders, and the experience has taught me that every man has the need of the Road inside him.

I should guess that it is something like the Sea. There are tons of books and stories about Man and his need of the Sea, but I failed to see the connection, you know? Well, we all stay way too much at home lately – that’s my opinion.

Whether it’s the Sea or the Road, man, we need to get ourselves out there. Depression doesn’t just happen, you know..

Love you all ❤

(the photos are from personal archive and may be used freely)

Read Full Post »

——

“Here, come,” says the girl. “Up here, on the Wall.”

“I’m trying,” pants the boy.

“Come, sit with me, look upon the stars!”

“I will look upon you.”

——

“Down here,” she cries. “Down, at the bottom of the Well.”

“I’m coming.” says the boy. “Don’t worry, I’ll be there soon.”

“Please stay, it’s cold.”

“I’ll stay.”

——

“Your turn.” says the girl.

“To the Moon, then,” says the boy.

“No. It’s too far. I’m scared.”

“You don’t need to fear. I’ll keep you safe. You can always trust me.”

“No, the moon is dangerous. People don’t go there.”

“Come. It will be beautiful.” says the boy.

“No.”

——

railduck

Read Full Post »

Η φίλη του timetoleave Κατερίνα αποφάσισε να γράψει για τις εμπειρίες της από τη Βαρκελώνη όπου ζει με αφορμή το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο οποίο φοιτά αλλά και τα ταξίδια της που έγιναν με αφετηρία την πρωτεύουσα της Καταλονίας και προορισμούς διάφορες πόλεις της Ευρώπης.

Βαρκελώνη, ξημερώματα Μ. Τετάρτης, κοντεύει 4, μισάνοιχτο το παράθυρο του δωματίου, για να μπαίνει λίγο το γλυκό (μισο-καλοκαιρινό) αεράκι. Είναι η απόλυτη αίσθηση γαλήνης ύστερα από την περσινή χρονιά στην Ελλάδα γεμάτη με έντονα ευχάριστα αλλά και τραγικά γεγονότα, αρκετά, για να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να χρειάζεται και αυτό πού και πού.

Η χρονιά που διανύουμε είναι μία από τις πιο γεμάτες της ζωής μου: ταξίδια, εμπειρίες, μουσική, διάβασμα, αφοσίωση επιτέλους στον επιστημονικό κλάδο που με ενδιέφερε πραγματικά, μέσα από το μεταπτυχιακό που κάνω. Όλα τόσο φανταστικά αλληλένδετα μεταξύ τους. Το χρονικό ξεκινά από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε…

Στα ηχεία το τραγούδι “I can see clearly now” ερμηνευμένο με τον μοναδικό τρόπο τής, γνωστής μου για αρκετά χρόνια από το ωδείο, Μαρίνας – τώρα πρόσφατα έχει γίνει και πολύ δημοφιλής δημοφιλής στην Ελλάδα, λόγω της σειράς Steps!

Πρώτη στάση: Barcelona (και η αφετηρία των υπόλοιπων εξορμήσεών μου)! Η πόλη – ορισμός της πνευματικής κίνησης της Ισπανίας, και όχι μόνο: Φεστιβάλς κάθε είδους τέχνης, άνθρωποι που έχουν να πουν και να δώσουν, μουσική παντού, περίεργη αρχιτεκτονική, εναρμονισμένο δέσιμο του “παλιού” με το “μοντέρνο”…  Αρκετή υγρασία, πολλά στενά και βρώμικα σοκάκια στο ιστορικό κέντρο, πολλοί ντόπιοι που θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ξεκομμένους από την υπόλοιπη Ισπανία, πολλοί μετανάστες από νότια Αμερική κυρίως, που με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούν να ξετυλίγουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους.

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Περισσότερες φωτογραφίες και ιστορίες μετά το άλμα…

(more…)

Read Full Post »

%d bloggers like this: