Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘life’s magic’ Category

The Road

Since nobody seemed to be paying any attention to my recent attempt at poetry (see last post), I will take that as a hint and retrace my steps back to prose. However, I will keep it in English – these last months of  Thesis-writing has me rewired into thinking more in Anglo-Saxon than ever before. If it bothers you, please make your discontent known in the comment section below. Thank you. (Αν σας χαλάνε τα Αγγλικά, παρακαλούμε θερμά, όπως κράξετε αναλόγως σε αντίστοιχο σχόλιο. Ευχαριστούμε.)


The Road.

The Road is a state of being. “Being on the road.” Being, neither here; nor there. Being nowhere; or everywhere. Anywhere. The Road diminishes the “where” and focuses on the “being”.

I always felt the significance of the Road handcrafted upon my soul since my early childhood. If it wasn’t for the yearly summer-trips to Lesbos, it was the Easter excursion to the greek mainland, or the weekends on Parnitha, where I saw my first deer, under the moonlight. Dear uncle, thank you for those times ❤

As a teenager, I would skip classes to catch the morning train to Nayploio or Halkida or, when feeling heavy-hearted, I would jump from an unknown bus to another and follow their winding routes until I was lost in the maze of the capital. Athens was so huge for me – it was like a world in a world, a ship in a bottle. I still manage to get lost in Athens, and I love it every time.

I guess being a little lost – or a little of schedule – is a part of the Road. Just so.

Whenever I travel, I always try to plan ahead, as best I can, so that nothing unexpected happens – especially when other people are involved. I always try to avoid past mistakes and common goofs. But I guess that, subconsciously, I always try to leave some room for surprises. That’s part of what the Road is all about.

Up until recently, I thought that this concept of the Road was a strange thing that very few people, if any, happen to share. I hadn’t met anybody who talked about it, hadn’t read any books about it, hadn’t come across it in any pop movies. However, it seems I was wrong. It has been many years now, that I hit the Road myself, bringing along friends and colleagues, traveling inside and across borders, and the experience has taught me that every man has the need of the Road inside him.

I should guess that it is something like the Sea. There are tons of books and stories about Man and his need of the Sea, but I failed to see the connection, you know? Well, we all stay way too much at home lately – that’s my opinion.

Whether it’s the Sea or the Road, man, we need to get ourselves out there. Depression doesn’t just happen, you know..

Love you all ❤

(the photos are from personal archive and may be used freely)

Advertisements

Read Full Post »

——

“Here, come,” says the girl. “Up here, on the Wall.”

“I’m trying,” pants the boy.

“Come, sit with me, look upon the stars!”

“I will look upon you.”

——

“Down here,” she cries. “Down, at the bottom of the Well.”

“I’m coming.” says the boy. “Don’t worry, I’ll be there soon.”

“Please stay, it’s cold.”

“I’ll stay.”

——

“Your turn.” says the girl.

“To the Moon, then,” says the boy.

“No. It’s too far. I’m scared.”

“You don’t need to fear. I’ll keep you safe. You can always trust me.”

“No, the moon is dangerous. People don’t go there.”

“Come. It will be beautiful.” says the boy.

“No.”

——

railduck

Read Full Post »

Στα ηχεία: Stay the night – James Blunt

Στην πρώτη δύσκολη στιγμή λες θα το παλέψω και θα περάσει, καλά είμαι εδώ. Τι γίνεται όμως στη δεύτερη δύσκολη στιγμή, στην τρίτη; Εκεί χρειάζεσαι ή προορισμό ή ανθρώπους να σου δίνουν θάρρος. Μίλησα πρόσφατα μετά από αρκετό καιρό με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Θέλει να φύγει. Έχει βρει και τον προορισμό, οι λεπτομέρειες μένουν. Έχει άγχος, αγωνία για το αν θα τα καταφέρει εκεί. Όλοι έχουν πάντα. Και φοβάται τη μοναξιά του καφέ. Όλοι φοβούνται πάντα.

Στο timetoleave λέμε ότι κάποιοι φεύγουν για να ξεφύγουν, κάποιοι φεύγουν για να πάνε, κάποιοι και για τα δύο.

Για να φύγεις χρειάζεται πάντα προσπάθεια. Και ψυχολογική και πρακτική. Κάποιες αιτήσεις – σε πανεπιστήμια ή εταιρίες – κάποια απαραίτητη γραφειοκρατεία, κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες στον τόπο του εδώ, κάποιες προετοιμασίες στον τόπο του εκεί. Και το άγχος κάποιες φορές κινδυνεύει να γίνει μη δημιουργικό – ή ακόμα χειρότερα αποτρεπτικό. Το πώς θα είναι εκεί είναι θέμα του εκεί όμως, όχι του εδώ. Αξίζει, λέει, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Περίεργο θέμα η φυγή. Αλλά ποτέ δεν είναι λάθος. Αν δεν σου λείψει τίποτα έχεις κερδίσει. Μία νέα ζωή. Με άλλους ανθρώπους γύρω, άλλες συνήθειες, άλλη ρουτίνα, άλλες χαρές, και άλλες λύπες. Ακόμα κι αν σου λείψει το εδώ, θα έχεις κερδίσει. Θα έχεις μάθει τι σου έλειψε, τι είχες εδώ, τι δεν έχεις εκεί, τι να ζήσεις καλύτερα και περισσότερο όταν γυρίσεις πίσω.

Τα προβλήματα σε μεγαλώνουν, σε δυναμώνουν, σε ωριμάζουν, σε ανεξαρτητοποιούν – πολλές λέξεις, ένα το νόημα.

Κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι. Πρέπει να πας στο σούπερ-μάρκετ γιατί αν δεν πας εσύ δεν θα πάει κανείς. Και ακόμα χειρότερα – πρέπει να πας σε ώρες που είναι ανοιχτό, όχι όταν το θυμηθείς και έχεις όρεξη για βόλτα  😛 Πρέπει να πλύνεις τα ρούχα, να τα στεγνώσεις και να τα σιδερώσεις – ή να βρεις τρόπους να φαίνονται σιδερωμένα αν δεν ξέρεις να σιδερώνεις! Πρέπει να μετράς τα χρήματα, να υπολογίζεις πού θα ξοδέψεις και πόσο.

Και επειδή κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι, μπορείς στο δρόμο να σταματήσεις να παίξεις με τις πάπιες, αν έχει πάπιες. Δεν βιάζεσαι, δεν λογοδοτείς, δεν ενημερώνεις. Μπορείς να κάνεις όποια τρέλα θες, όσες φορές θες, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Μπορείς να είσαι όσο μόνος ή μόνη θες, όποτε θες. Να κάνεις νέες παρέες, να δεθείς. Να πας εκδρομές, να δοκιμάσεις άλλα φρούτα και γλυκά, να καπνίσεις περίεργα τσιγάρα. Να πιεις σανγκρία στην Ισπανία, ουίσκι στη Σκωτία, σάκε στην Ιαπωνία.  Να φλερτάρεις ξανά και ξανά μέχρι να ερωτευτείς ξανά. Ή και να κάνεις one night stand χωρίς ονόματα όποτε θες. Και το άλλο πρωί να πάρεις την κάμερα και να γυρίσεις την πόλη ανέμελα, να τραβήξεις χαζά βίντεο με αγνώστους ή ψαγμένες φωτογραφίες με γέφυρες και θέατρα. Το Αμβούργο, λέει, είναι η πόλη με τις περισσότερες γέφυρες στον κόσμο – ίσως και τα περισσότερα θέατρα.

Και αν, ακόμα πιο ιδανικά, η δουλειά εκεί είναι το κίνητρο για να πας, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Κάνεις αυτό που πάντα ήθελες, no strings attached.

Όποιο κι αν είναι το εκεί, όπως κι αν ονομάζεται ο προορισμός, ό,τι κι αν έχει γεννήσει, έχει σίγουρα πολλά να δεις, πολλά να μάθεις, πολλά να ζήσεις, πολλά ν’ αναζητήσεις κι άλλα τόσα για να νοσταλγήσεις. Σε Μαδρίτη, Όσλο, Παρίσι, Βιέννη. Όποιο κι αν είναι το εκεί αξίζει σίγουρα την προσπάθεια! Και η μοναξιά του καφέ έχει τη γλύκα της. 😉

Τime to leave είναι time to live.

Από την αισιόδοξη όχθη απόψε, αφιερωμένο ποστ, για να δίνει δύναμη και να κυκλώνει όνειρα. Και για εδώ και για εκεί!

Δημήτρης

Hard Rock Cafe, Madrid, April 2010

Υ.Γ: Και πάντα μπορεί κανείς να θέτει στόχους τύπου: “Θα γυρίσω όλα τα Hard Rock Cafe του κόσμου” ή “Θα συλλέγω μαγνητάκια από όλες τις χώρες/πόλεις που έχω ζήσει, όχι απλώς επισκεφτεί”

Read Full Post »

Αλήτης είμαι ρε, αλήτης.

Ντροπή και αίσχος. Ψέμα – και ασυνέπεια, όλα όσα έχω γράψει σ’αυτό το blog, ψέματα. Βρίζει κι ο spacedyevest ψηλά απ’το νορβηγικό του δάσος, ότι τον αφήνω “μόνο του στα ξένα”, κι έχει ο άνθρωπος τόνους δίκια (και χιόνι) με το μέρος του. Βρίζει κι Ελίνα από το Bristol, κι ας πήγα να τη δω πριν λίγες μέρες για να την εξευμενίσω. Κι όμως, εγώ γυρνώ χαρούμενος.

Σπίτι γυρνώ, και απορώ συνάμα, τι άλλαξε αλήθεια πάνω μου τα δύο ετούτα χρόνια. Ουουού! σκέφτομαι. Έμαθα να ζω μόνος μου, γνώρισα τόσο κόσμο, έμαθα να μετακομίζω και να ταξιδεύω με 10 διαφορετικούς τρόπους, έμαθα να την παλεύω πιο μονάχος μου, να μαγειρεύω καλά – οπότε και να τρώω σωστά 😉 – να οδηγώ ανάποδα αυτοκίνητα στο αντίθετο ρεύμα, να βάζω πλυντήριο, να γίνομαι καλά χωρίς γιατρό όταν γριπιάζομαι, να ψωνίζω ρούχα και ένα σωρό άλλα χρήσιμα πραγματάκια, ενώ παράλληλα πολλαπλασίασα τις πρακτικές μου γνώσεις σε ό,τι αφορά την κεντρική Ευρώπη και τους κατοίκους της.

Ναι, εντάξει, αλλά όλα αυτά είναι γνώσεις. Τι άλλαξε “πάνω” μου? Χμμ.. Είμαι σίγουρα πιο έμπειρος, πράγματα που είδα και γνώρισα θα με κάνουν στο μέλλον πιο προσεκτικό και συνειδητοποιημένο, κουβέντες που έκανα με ανθρώπους από άλλα μέρη άνοιξαν τους ορίζοντές μου, φίλοι που απέκτησα πλούτισαν τον μικρόκοσμο μου (ο οποίος όλο και εξαπλώνεται στα μήκη και πλάτη της υδρογείου). Και σίγουρα άλλαξα πάνω από μια φορά άποψη για το πού νιώθω πως είναι το “σπίτι” μου!

Κι όμως, σαν χώνω τα χέρια στις τσέπες μου να μην τα πιάνει το κρύο και περπατώ, νιώθω πως στ’αυτιά μου παίζει ακόμα Loosing my Religion και Don’t Speak και πως στην ουσία μας, δεν αλλάζουμε ποτέ, τουλάχιστον όχι εκεί που έχει πραγματικά σημασία.. Άλλωστε, αν το σκεφτεί κανείς, όλες μας οι προσπάθειες, όσο διαφορετικές κι αν μοιάζουν, δεν είναι παρά στρατηγήματα με στόχο το ίδιο άπιαστο, ιδεατό όνειρο που μας ορίζει από μικρούς. Κι όλα τα κορίτσια που μας έκλεψαν την καρδιά, σκιές του ίδιου πλατωνικού ειδώλου που θα μείνει για πάντα κρυμμένο στη γνωστή σπηλιά.

Homeward Bound λοιπόν, αυτή τη φορά, where my thought’s escaping, and my music’s playing, για να δανειστώ τα λόγια του αγαπημένου Paul Simon, με πανούργα σχέδια και εξωτικά όνειρα όπως κάθε άλλη φορά πριν από κάθε ταξίδι!

Στο λινκ μπορείτε να δείτε τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε στο google maps. Feel free to join us at any point 🙂

Μου λείψατε ❤

Read Full Post »

Έχω να κάνω ποστ ένα χρόνο. Παραπάνω. Να πάω να δω ακριβώς? Τι σημασία έχει.

Κανονικά θα έπρεπε να πω κάτι σχετικά με το ότι δε γράφω πια. Δεν έχω να πω πια τίποτα.

Ή και πολλά.

(more…)

Read Full Post »

Ρώτα με τι είναι αυτό που διαφέρει από τόπο σε τόπο.

Οι γεύσεις θα σου πω. Δεν είναι μόνο αυτό, σίγουρα. Αλλά αυτό θα σου πω. Πάντα τις γεύσεις έψαχνα, πάντα οι γεύσεις με ένοιαζαν.

(more…)

Read Full Post »

Heath, Enrique, Nuria, Graham, Qinwen, Tomasz, Celia, Anders, Marie, Elvia, Qiankun, Vanessa, Victor, Jesus, Alberto, Etienne, Olga, Olga, Alvaro, Giuseppe, Jessica, Fran, Jaime and many others,

thank you all for this unforgettable experience. My internship period at Telefonica Research ended, the curtain has to slowly fall.

I arrived in Madrid three months ago. It was raining, the sky was dull and nothing seemed to indicate that I was in a mediterranean metropolis. Difficult first days – trying to find a flat and getting to know the whereabouts while complaining about the weather. Three months later I know this city. And guess what – I know that I absolutely love this city. I learned a lot here and I visited many magnificent places. I liked the spanish food, enjoyed the spanish night life (with countless cheap cañas) and loved hanging out with you in Huertas, La Latina, Puerta del Sol, Plaza Mayor and so many other neighbourhoods. We even got on the news on the spanish tv, within a week after we arrived 🙂

Telefonica is a great place to work. The working environment is very homelike and I learned many useful things regarding the research and development process. There’s still a lot to do and even more to learn. Would love to come back some day.

It has been a wonderful period. The Greek guy says goodbye, meeting each one of you was unique and invaluable. I hope we meet again in another place of this world – Qinwen you promised me Singapore 😉

Living always becomes leaving. Time to leave now.

¡Hasta la vista!
Dimitris

Listening to: Stairway to heaven – Led Zeppelin

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: