Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘studies’ Category

Αλήτης είμαι ρε, αλήτης.

Ντροπή και αίσχος. Ψέμα – και ασυνέπεια, όλα όσα έχω γράψει σ’αυτό το blog, ψέματα. Βρίζει κι ο spacedyevest ψηλά απ’το νορβηγικό του δάσος, ότι τον αφήνω “μόνο του στα ξένα”, κι έχει ο άνθρωπος τόνους δίκια (και χιόνι) με το μέρος του. Βρίζει κι Ελίνα από το Bristol, κι ας πήγα να τη δω πριν λίγες μέρες για να την εξευμενίσω. Κι όμως, εγώ γυρνώ χαρούμενος.

Σπίτι γυρνώ, και απορώ συνάμα, τι άλλαξε αλήθεια πάνω μου τα δύο ετούτα χρόνια. Ουουού! σκέφτομαι. Έμαθα να ζω μόνος μου, γνώρισα τόσο κόσμο, έμαθα να μετακομίζω και να ταξιδεύω με 10 διαφορετικούς τρόπους, έμαθα να την παλεύω πιο μονάχος μου, να μαγειρεύω καλά – οπότε και να τρώω σωστά 😉 – να οδηγώ ανάποδα αυτοκίνητα στο αντίθετο ρεύμα, να βάζω πλυντήριο, να γίνομαι καλά χωρίς γιατρό όταν γριπιάζομαι, να ψωνίζω ρούχα και ένα σωρό άλλα χρήσιμα πραγματάκια, ενώ παράλληλα πολλαπλασίασα τις πρακτικές μου γνώσεις σε ό,τι αφορά την κεντρική Ευρώπη και τους κατοίκους της.

Ναι, εντάξει, αλλά όλα αυτά είναι γνώσεις. Τι άλλαξε “πάνω” μου? Χμμ.. Είμαι σίγουρα πιο έμπειρος, πράγματα που είδα και γνώρισα θα με κάνουν στο μέλλον πιο προσεκτικό και συνειδητοποιημένο, κουβέντες που έκανα με ανθρώπους από άλλα μέρη άνοιξαν τους ορίζοντές μου, φίλοι που απέκτησα πλούτισαν τον μικρόκοσμο μου (ο οποίος όλο και εξαπλώνεται στα μήκη και πλάτη της υδρογείου). Και σίγουρα άλλαξα πάνω από μια φορά άποψη για το πού νιώθω πως είναι το “σπίτι” μου!

Κι όμως, σαν χώνω τα χέρια στις τσέπες μου να μην τα πιάνει το κρύο και περπατώ, νιώθω πως στ’αυτιά μου παίζει ακόμα Loosing my Religion και Don’t Speak και πως στην ουσία μας, δεν αλλάζουμε ποτέ, τουλάχιστον όχι εκεί που έχει πραγματικά σημασία.. Άλλωστε, αν το σκεφτεί κανείς, όλες μας οι προσπάθειες, όσο διαφορετικές κι αν μοιάζουν, δεν είναι παρά στρατηγήματα με στόχο το ίδιο άπιαστο, ιδεατό όνειρο που μας ορίζει από μικρούς. Κι όλα τα κορίτσια που μας έκλεψαν την καρδιά, σκιές του ίδιου πλατωνικού ειδώλου που θα μείνει για πάντα κρυμμένο στη γνωστή σπηλιά.

Homeward Bound λοιπόν, αυτή τη φορά, where my thought’s escaping, and my music’s playing, για να δανειστώ τα λόγια του αγαπημένου Paul Simon, με πανούργα σχέδια και εξωτικά όνειρα όπως κάθε άλλη φορά πριν από κάθε ταξίδι!

Στο λινκ μπορείτε να δείτε τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε στο google maps. Feel free to join us at any point 🙂

Μου λείψατε ❤

Advertisements

Read Full Post »

Πρώτη μου ανάρτηση στο blog αυτό – ευχαριστώ πολύ τους φίλους Δημήτρη, Λεωνίδα και Μανόλη που με έκαναν μέλος του timetoleave. Θέλω να ελπίζω ότι οι εμπειρίες μου θα έρθουν να προσθέσουν μια ωραία νότα και θα εμπλουτίσουν ευχάριστα το περιεχόμενό του.

Θα ξεκινήσω με το να συστηθώ στους αναγνώστες του timetoleave. Είμαι ο Θοδωρής, φοίτησα και εγώ όπως οι υπόλοιποι συν-bloggers στο Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών Αθήνας (γνωστό ως di) και έχοντας το πτυχίο πλέον στο χέρι μου, έχει έρθει και η δική μου ώρα να φύγω! Προορισμός: Η πόλη Santa Barbara στη μαγευτική California των Ηνωμένων Πολιτειών όπου φιλοξενείται το τρίτο σε παλαιότητα από τα campuses του University of California (UC) και όπου πηγαίνω για σπουδές σε διδακτορικό επίπεδο.

Αεροφωτογραφία του campus. Κατά πολλούς το πιο όμορφο
στην California, αν όχι σε όλη την Αμερική

(more…)

Read Full Post »

Heath, Enrique, Nuria, Graham, Qinwen, Tomasz, Celia, Anders, Marie, Elvia, Qiankun, Vanessa, Victor, Jesus, Alberto, Etienne, Olga, Olga, Alvaro, Giuseppe, Jessica, Fran, Jaime and many others,

thank you all for this unforgettable experience. My internship period at Telefonica Research ended, the curtain has to slowly fall.

I arrived in Madrid three months ago. It was raining, the sky was dull and nothing seemed to indicate that I was in a mediterranean metropolis. Difficult first days – trying to find a flat and getting to know the whereabouts while complaining about the weather. Three months later I know this city. And guess what – I know that I absolutely love this city. I learned a lot here and I visited many magnificent places. I liked the spanish food, enjoyed the spanish night life (with countless cheap cañas) and loved hanging out with you in Huertas, La Latina, Puerta del Sol, Plaza Mayor and so many other neighbourhoods. We even got on the news on the spanish tv, within a week after we arrived 🙂

Telefonica is a great place to work. The working environment is very homelike and I learned many useful things regarding the research and development process. There’s still a lot to do and even more to learn. Would love to come back some day.

It has been a wonderful period. The Greek guy says goodbye, meeting each one of you was unique and invaluable. I hope we meet again in another place of this world – Qinwen you promised me Singapore 😉

Living always becomes leaving. Time to leave now.

¡Hasta la vista!
Dimitris

Listening to: Stairway to heaven – Led Zeppelin

Read Full Post »

Ξέρεις τι γίνεται.. Κάποιες φορές οι τάσεις φυγής πνίγονται μέσα λόγω των καταστάσεων, κάποιες φορές δεν μπορείς να φύγεις και λες “δε γαμιέται, ας κάτσω εδώ για πάντα”. Σου μένει όμως το απωθημένο, σου μένει αυτή η απορία “κι αν είχα φύγει πώς θα ήταν η ζωή μου;”, “κι αν δεν είχα ριζώσει εδώ για πάντα τι άλλα θα είχα δει, τι από αυτά εδώ θα είχα πετάξει από πάνω μου;”. Στις 15/2 φεύγει ο ένας φίλος μου, στις 20/2 φεύγει ο άλλος, και οι δύο για να πάνε κάπου στην Ευρώπη. Πλέον η θέληση να γίνουμε δραπέτες ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας, και η εδώ πίεση ξεπερνάει τα όρια της αντοχής. Τελευταίος, στις 23/2 φεύγω κι εγώ για τη Μαδρίτη. Ξεκινάει μια τρίμηνη -αρχικά- περιπέτεια, internship το λένε αυτοί, prison break το λέω εγώ. Θα είμαι στην Telefonica της Ισπανίας και το σχέδιο έχει ως εξής:

  • να γυρίσω όση από την Ισπανία μπορώ
  • να βελτιώσω τα ισπανικά μου όσο μπορώ
  • να φάω tapas, jamon, chorizos, paellas κτλ
  • να πιω πάλι black mojito στο Penthouse
  • να πάω πάλι στο Prado και στο Reina Sofia
  • να πάω μέρα αυτή τη φορά στην Plaza de Cibeles
  • να πάω στο Γιβραλτάρ για να δω Μαροκινούς απέναντι
  • να πάω στη Λισαβόνα για να δω αν τα νερά του Ατλαντικού είναι διαφορετικά από του Αιγαίου
  • να πάω στη Βαρκελώνη για να περπατήσω πάλι στην Barceloneta
  • να πάω με τρένο στο Παρίσι
  • να τα κρατήσω όλα αυτά με την D60
  • να προχωρήσω όσο γίνεται το διδακτορικό μου
  • να ζήσω λίγο αλλιώς, να αποφασίσω, να ξεχάσω, να θυμηθώ

Barceloneta beach, Barcelona, January 2009

Black mojitos

Black mojitos, Penthouse, Madrid, April 2009

Plaza Mayor

Plaza Mayor, Madrid, April 2009

Να είστε καλά, καλό μου ταξίδι

Στα ηχεία: Πού να σε βρω – Ενδελέχεια

Read Full Post »

Ένα από τα πιο underestimated aspects της ζωής με τη μαμά, μετά το φαγητό_που_ετοιμάζεται_από_μόνο_του και τα πάντα_καθαρά_ποτήρια_και_ μαχαιροπήρουνα, είναι αναμφισβήτητα τα αυτοκαθαριζόμενα ρούχα. Τα ποια?

Τα ρούχα, που λέτε, όταν βρωμίζουν και τα πετάμε στο καλάθι με τα άπλυτα, μένουν για πάντα εκεί. Ναι σοβαρά, δεν πάνε πουθενά – άμα δεν ασχοληθείς, δεν πρόκειται να τα ξαναδείς να εμφανίζονται και πάλι καθαρά στη ντουλάπα σου μετά απο μερικές μέρες, όπως γίνεται στην Ελλάδα. Δεν ξέρω τι φταίει, το κλίμα ίσως..

Εν πάση περιπτώσει, στη φοιτητική ζωή μακριά από το σπίτι ανακαλύπτεις σύντομα πως, αν δεν επιλέξεις μια μέρα κάθε δυο βδομάδες περίπου, γνωστή και ως Laundry Day, κάποιες ώρες της οποίας θα αφιερώσεις στωϊκά στο υπόγειο παρέα με τα πλυντήρια, ο πληθυσμός της ντουλάπας σου κινδυνεύει από βέβαιο αφανισμό. Μα καλά, εσύ θα’πρεπε να τα ξέρεις όλα αυτά, αφού έχεις ξαναμείνει μόνος σου σε εστία, δεν τα έμαθες τότε? Αααχ, τότε είχα το Γιάννη μου – sorry, I don’t wanna talk about it, makes me wanna cry..

(νταξ, δε μου έπλενε και τα ρούχα, αλλά με είχε βάλει σε μία τάξη η κουφάλα :-P)

blog11Στη φωτό βλέπετε το δωμάτιο με τα πλυντήρια και τα στεγνωτήρια. Τέσσερα συνολικά, καμία σχέση με την παλιά εστία που είχε γύρω στα 20 αλλά πάλι, εδώ μένουμε πολύ λιγότεροι. Το πρόβλημα είναι όταν ένα από αυτά χαλάει – τότε ο λόγος προσφοράς/ζήτησης εκτροχιάζεται, τα πράγματα ζορίζουν και υπερισχύει ο νόμος της ζούγκλας (σε συνδυασμό όμως με μία, ανεξήγητη σχετικά, ευγένεια απέναντι στο ωραίο φύλο – ο  (εσω)ρουχισμός  που μεταφέρουν στα καλάθια τους αποδεικνύεται ιδιαίτερα αφοπλιστικό οπτικό επιχείρημα).

Η πλυντηριακή υπηρεσία ενδυματικού εξαγνισμού προσφέρεται και αυτή, όπως και οι περισσότερες υπηρεσίες στις μέρες μας, έναντι κάποιας χρηματικής αμοιβής. Η διαδικασία πληρωμής, ωστόσο, ποικίλει: Στην παλιά μου εστία, όπως θα θυμάται ο Γιάννης, μας είχαν προμηθεύσει με ένα ειδικό πλαστικό κλειδάκι, αθώο στην όψη, μα φέρον ειδικόν τσιπάκιον, το οποίο φόρτωνες προπληρωμένες μονάδες, και χρησιμοποιούσες σε ειδικά προσαρμοσμένες υποδοχές πάνω από τα πλυντήρια, για να τα βάλεις μπρος. Took us time to figure THAT out then, didn’t it?

Η φάση εδώ δουλεύει αλλιώς. Στον τοίχο του δωματίου με τα πλυντήρια βρίσκεται μία ηλεκτρονική διάταξη αυτόματης χρέωσης, φέρουσα εμφανή σχισμή υποδοχής ηλεκτρονικής κάρτας.

blog2Το μηχάνημα βρίσκεται, όπως βλέπετε, πλάι στον πίνακα της ηλεκτρικής εγκατάστασης, ενώ το όλο σύμπλεγμα είναι στενά φυλασσόμενο εντός μεταλλικού κιγκλιδώματος, κεκαλυμένο μάλιστα μετά ξύλινης τάβλας. Προσοχή, τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι τυχαίο!

Την πρώτη φορά που αποφάσισα ότι τα ενδυματολικά μου αποθέματα είχα περιοριστεί επικίνδυνα – 2 weeks ago, that was – επισκέφτηκα το laundry room και βάλθηκα να καταλάβω πώς σκατά δουλεύει η όλη φάση. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω πως, εκ των πραγμάτων, το laundry room είναι το πιο κοινωνικό μέρος σε μία εστία, καθώς εκεί πέφτεις αναγκαστικά, πάνω σε ένα σωρό κόσμο. Παλεύοντας λοιπόν να θυμηθώ καταρχάς πως δουλεύει ένα πλυντήριο, γνώρισα τη Νάνσυ. Η Νάνσυ είναι από το Αμβούργο και μένει σε αυτή την εστία ενάμιση χρόνο τώρα. Τη ρώτησα λοιπόν και 3 λεπτά μετά τα ταλαιπωρημένα ρούχα μου αναπαύονταν ασφαλή στην αγκαλιά της Miele, μαζί με μια γερή δόση Ariel, ένα καπάκι no-name μαλακτικό που πήρα από τα Lidl με 1.34 ευρώ και προγραμματισμένα για “ειδική φροντίδα” με “πρόπλυση” στους “30”. Μμμ..

Όσο για μας, βρισκόμασταν πλέον μπροστά στο μυστήριο μηχάνημα πληρωμής, όπου η Νάνσυ με ρώτησε αν έχω κάρτα. Ναι, φυσικά, λέω εγώ και βγάζω την πιστωτική μου. Όχι, όχι μου λέει, θέλει Bankomatkarte. Η λέξη Bankomatkarte αντικατοπτρίζει περήφανα τη γερμανόφωνη λεξιπλαστική δεινότητα που φρικάρει κάθε ξένο γερμανομαθή – όπως θα έχετε αντιληφθεί, αποτελεί την υπερ-σύνθεση των λέξεων Bank(τράπεζα), Automat(αυτόματο μηχάνημα) και Karte(κάρτα) και αναφέρετε στις πασίγνωστες κάρτες αυτόματης ανάληψης.

Αυστριακή, ρωτάω? Δεν έχω λογαριασμό στην Αυστρία! Έχω μία ελληνική, Maestro, με την οποία μπορώ και κάνω αναλήψεις, λες να κάνει? Χλωμό, μου λέει, δοκίμασε όμως! Δοκίμασα. Δεν έκανε.

Τσαντίστηκα. Γαμημένες τράπεζες, ούτε ένα σώβρακο να μην μπορείς να πλύνεις χωρίς να χώσουν τη μύτη τους..

blog3Μην ανησυχείς, διέκοψε τη σκέψη μου η Νάνσυ, το είχαν κι άλλοι το πρόβλημα. Θα σου δείξω ένα κόλπο, αλλά πρέπει να μου υποσχεθείς ότι δεν θα το πεις πουθενά. Χμ? Οκ, μέσα. Λοιπόν, συνεχίζει η Νάνσυ, βλέπεις όλη αυτή τη σιδεριά? Τη βάλανε πριν δυο μήνες, γιατί πήρανε χαμπάρι το κόλπο. Ακόμα κι έτσι όμως, αν σύρεις την τάβλα άκρη-άκρη (μου δείχνει καθώς εξηγεί) και κρατήσεις ανοιχτό το πορτάκι του πίνακα όσο πάει (το τραβάει), μπορείς να χώσεις μέσα το χέρι σου (γκνννν…) και να φτάσεις τον τελευταίο διακόπτη. Τον κατεβάζεις (κλακ), το μηχάνημα σβήνει (πιουυυυυ……), τον ξανανεβάζεις (κλακ), η μλκία ξανανάβει (μπλιπ!) και τώρα (γκνννν…) πας πίσω στο πλυντήριό σου, πατάς start, και δουλεύει!

Ingenious! Τι secure payment systems και μλκίες μαθαίνουμε, παντού υπάρχει ένα bug! Σκάω στα γέλια με τη φάση και ευχαριστώ τη Νάνσυ. Να μην το πεις πουθενά όμως, μου ξανατονίζει. Ναι, φυσικά, της λέω με σοβαρό ύφος. Να μην ξεχάσω να κάνω ένα ποστ στο blog, σκέφτομαι από μέσα μου 😛

Από τότε, εγώ και οι συγκάτοικοί μου πλένουμε τα ρούχα μας τσάμπα.

Γκνννν!! Κλακ, α-χα! 😀

Read Full Post »

Bad day.

Δεν είμαι καλά, από χτες δεν είμαι. Χτες ήταν μια πολύ ζόρικη μέρα. Σήμερα επίσης. Και ο ορίζοντας των ημερών που έρχονται, δεν είναι γαλανός 😦

Με μισώ που τα γράφω αυτά. Είχα τρελές προσδοκίες για τη Βιέννη, για το μεταπτυχιακό, για όλα. Μεγάλες προσδοκίες, όλα φάνταζαν τέλεια στο μυαλό μου. Οι πρώτες μέρες, έλεγα, και ξέρω ακόμα πως έτσι είναι. Μα αυτό τον κόμπο στο στομάχι, τον περίμενα να φύγει γρηγορότερα.

Δυο χρόνια πριν, όταν είχα έρθει για Erasmus, όλα ήταν μαγικά. Η πόλη, το πανεπιστήμιο, οι βόλτες, τα τρένα, τα ταξίδια. Τι άλλαξε, αναρωτιόμουν την περασμένη βδομάδα, τι δεν είναι ίδιο? Τίποτα, θα μου πεις. Δεν κάνεις Erasmus (Erasmus, Tourismous, Orgasmus το λέγαμε τότε 😛 ), δεν είσαι εδώ για πλάκα. Κάνεις Master και είναι λογικό να ζορίζεσαι. Και όντως με παιδεύει το Master, όχι τόσο λόγω φόρτου, όσο λόγω ευθυνών. Δεν πλάθουμε κουλουράκια πλέον, δε βολτάρουμε στα καφέ και τα πάρκα, ούτε έχουμε στο πορτοφόλι λεφτά από το Υπουργείο Παιδείας. Κάνουμε Master, το πληρώνουμε μόνοι μας, έχουμε ευθύνες απέναντι στις καθημερινές μας επιλογές.

Τρίχες. Τρίχες είναι τα παραπάνω. Ούτε τα λεφτά με νοιάζουν που πληρώνω, τα δούλεψα τα πιο πολλά και ξέρω ότι πάνε για καλό, ούτε το πανεπιστήμιο είναι τόσο ζόρικο ώστε να μου χαλάει το στομάχι. Δε λέω, η γραφειοκρατία και η αβεβαιότητα αποθέτουν σεβαστό λιθαράκι στην κακή μου διάθεση, μα όλα κι όλα. Το πρόβλημα είναι αλλού.

Μοναξιές.

People are strange, when you’re a stranger. I’m a stranger. Δεν ήμουν πριν δυο χρόνια. Τότε είχα το Γιάννη και το Χρήστο, μέναμε κοντά, σπουδάζαμε μαζί, δουλεύαμε μαζί, γκρινιάζαμε μαζί και αντιμετωπίζαμε τα ζόρια μας μαζί. Με γέλιο, φυσικά, όπως αντιμετωπίζεις πάντα τα εικονικά σου ζόρια με τους φίλους σου.

Ο Μανόλης (spacedyevest) θα με βρίσει – δεν είναι όλα τα ζόρια εικονικά, θα πει. Δεν είναι, φυσικά δεν είναι, αλλά αυτά που περνώ εγώ εδώ, τώρα, είναι. Το ξέρω, γιατί τη στιγμή που θα σκεφτώ το μέλλον σε βάθος μερικών μονάχα χρόνων, όλα τους φαίνονται ασήμαντα.

Ήμουν ερωτευμένος με τη Βιέννη. Δεν ήμουν ερωτευμένος με τη Βιέννη. dimkots γελάει εδώ – μόνο αυτός γράφει έτσι. Ήμουν ερωτευμένος με τη ζωή μου στη Βιέννη, τότε, και τότε είχα φίλους εδώ. Τώρα γνωρίζω νέους και οι νέοι φίλοι δεν λέγονται ακόμα φίλοι, λέγονται γνωστοί. Έχω ανάγκη τους φίλους μου, όπως ήξερα ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι θα τους έχω, μα το αψήφησα. Την είδα μάγκας και ωραίος και άνετος και είπα “εγώ? εγώ δε μασάω ρε! εγώ θα βρω παρέα από την πρώτη βδομάδα!” Και βρήκα, φυσικά, και παρέα και συνεργάτες και διάφορο άλλο κόσμο, people from around the world – αλλά είναι strange. Κι εγώ stranger (pun intended).

Όλη μου η χαρά βγαίνει από το msn. Περιμένω πώς και πώς να γυρίσω σπίτι μου, όχι όπως στο Erasmus που κάθε μέρα χάζευα τα τρένα στους σταθμούς και τα κορίτσια στα πάρκα. Περιμένω πώς και πώς να γυρίσω και να δω πως οι φίλοι μου είναι και αυτοί σπίτι και να μη λυπηθώ που δεν είναι έξω, βόλτα, κάπου – μα να χαρώ, που είναι κοντά, έστω και διαδικτυακά.

Near is not here, μόλις άκουσα μια φωνή στο μυαλό μου και χαμογέλασα. Δε σκέφτομαι ελληνικά πλέον, σκέφτομαι γερμανικά και αγγλικά και μεταφράζω. 3 Απρίλη κατεβαίνω. Πώς και πώς την περιμένω, αυτή την επόμενη Παρασκευή. Ντρέπομαι που την περιμένω – είχα μεγαλύτερες απαιτήσεις από τις αντοχές μου. Όχι να θέλω να γυρίσω πριν περάσει ένας μήνας.

Near is not here – κάνει και ρίμα. Να το βάλουμε σε κανά τραγούδι, θα έλεγε ο Δημήτρης. Να προσέξουμε μη σκίσουμε κανένα καλσόν, θα προειδοποιούσε ο Μανόλης.

Read Full Post »

Είναι τρίτη εβδομάδα μαθημάτων στη Βιέννη και η ζωή μου έχει αρχίζει επιτέλους να μπαίνει σε μία σειρά. Έχω πλέον εγκατασταθεί πλήρως, έχω σταθερό και κινητό, έχω internet (αν και λίγο σάπιο) και έχω κάνει βασικά ψώνια. Έχω γνωρίσει τους καθηγητές μου και κάποιους από τους συμφοιτητές μου, έχω ξεκινήσει τα πρώτα ομαδικά projects και έχω βάλει σε μία τάξη τις γραφειοκρατικές μου εκκρεμότητες. Τρώω και κοιμάμαι σε λογικές ώρες και δεν θέλω πια να βάλω τα κλάμματα με το παραμικρό πρόβλημα που συναντάω.

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή μου μπορεί να έχει αρχίσει να μπαίνει σε μία σειρά, αλλά οι τελευταίες 10 μέρες στάθηκαν κολασμένες. Υπήρξαν στιγμές που φρίκαρα με αυτά που άκουγα, στιγμές που απλά δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά που άκουγα, στιγμές που αναρωτιόμουν how the fuck am I going to have this done by next week!, στιγμές που πραγματικά αναρωτιόμουν τι σκατά κάνω εγώ εδώ πέρα. Υπήρξαν στιγμές που θέλησα τη μαμά μου, στιγμές που ένιωσα τους φίλους μου πιο αναγκαίους από ποτέ. Στιγμές που έφτασα να κλάψω από τα νεύρα, την αγανάκτηση και την ταυτόχρονη μοναξιά μου.

“Μα τι λες? Εσύ έλεγες ότι τη λατρεύεις τη Βιέννη, ότι όλα είναι τέλεια εκεί, ότι περιμένεις πώς και πώς να φύγεις από τη ζωή σου και ν’ αρχίσεις μία άλλη.” Well, easier said than done, I’m afraid.. Όσοι με ξέρετε έστω και ελάχιστα, γνωρίζετε πολύ καλά πόσο ενθουσιώδης είμαι με κάθε τι καινούριο και περιπετειώδες, και πόσο θα γούσταρα να μπορώ να σας πω, πόσο άψογα μου ήρθαν όλα και πόσο γαμάτα περνάω – να σας γράψω να ξεκουνηθείτε από τη βολική ρουτίνα της ζωής σας και να κάνετε νέες αρχές, αλλού, γιατί μόνο οι αρχές μετράνε.

Δεν είναι αλήθεια βέβαια, δε μετράνε μόνο οι αρχές, όλα μετράνε. Και η φυγή και η επιστροφή το ίδιο – και το ταξίδι καθ’ εαυτό.

Μα το θέμα μου ήταν άλλο!

Στους δρόμους της Αθήνας ήμουν οδηγός μα στους δρόμους της Βιέννης είμαι επιβάτης, και οι ώρες στα λεωφορεία, τα τραμ και τα μετρό τις πρώτες μέρες του πανικού επέβαλαν μουσική. Επιστρατεύτηκε λοιπόν για άλλη μια φορά το ηρωικό μου mp3 player, ένα Zen Nomad της Creative, μοντέλο του 2001 με 60άρι σκληρό δίσκο – μία γκουμούτσα που κατέχω και λατρεύω τα τελευταία 7 χρόνια 🙂 . Το υπέροχο αυτό κειμήλιο – πλεόν – της σύγχρονης τεχνολογίας περιέχει όλη τη μουσική που αγαπώ και έχω ξεδιαλέξει με μεράκι τα τελευταία χρόνια (περί τα 16 Gb) και τα τελευταία χρόνια παίζει αιωνίως στο shuffle συνδεδεμένο στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου μου.

Συνδεδεμένο τώρα σε ένα ζευγάρι καινούρια ακουστικά, το Zen κλήθηκε για άλλη μία φορά να ανελκύσει τα βουλιαγμένα καράβια μου, μα η κατάσταση δεν ήταν συνηθισμένη – ούτε το all you need is love, ούτε “εκείνη” του foidel, είχαν φυσικά τα φόντα να ανατρέπουν την πρωτόγνωρη ψυχική μου κατάπτωση, και έτσι το shuffle μετά από τόσο καιρό σύντομα απορρίφθηκε ως απλά επικίνδυνο.

Ανέλαβα δράση και καθάρισα την playlist όταν έτυχε να ακούσω φυρόι – τα τραγούδια φίλων που χρειαζόμουν απεγνωσμένα, μα δεν ήταν κοντά μου έστειλαν τη διάθεσή μου στον πάτο της και έτσι η ανάγκη για επιλεγμένα ακούσματα ήταν πλέον ξεκάθαρη. Σκέφτηκα λοιπόν καλά ψάχνοντας τη βάση και έβαλα να ακούσω το what if god was one of us.

To what if god was one of us είναι ένα από τα soundtracks της ζωής μου. Ο όρος είναι ξεκάθαρα προσωπικός, οπότε εξηγώ: Ένα τραγούδι που ανακαλύπτεις, συνήθως για δεύτερη φορά ή τρίτη φορά, και πιάνεις τον εαυτό σου, όχι μόνο να αποζητά να το ακούει συνεχώς στο repeat χωρίς ίχνος κούρασης, μα να νιώθει σα να μην παίζει απλά από το ηχοσύστημά του, μα από τον ίδιο τον κόσμο γύρω του, όταν οδηγάει τη νύχτα ή όταν περπατάει μόνος σκεπτόμενος τα πάντα ή τίποτα, ένα τραγούδι που νιώθεις ότι παίζει στο background της ζωής σου σαν σε ταινία, όπως στην αγαπημένη σκηνή με τον Hugh Grant στο Notting Hill, είναι ένα soundtrack της ζωής σου.

Τα soundtrack της ζωής μας δεν είναι απαραίτητα τα αγαπημένα μας τραγούδια, ούτε φυσικά τα τραγούδια που θεωρούμε πιο “σπουδαία” κατά διάφορες έννοιες. Δεν είναι μονάχα ένα ή δύο, αλλά δεν είναι πολλά – σίγουρα θα χωρούσαν σε ένα audio cd, όπως όλα τα soundtrack άλλωστε. Αν και ίσως δεν ταιριάζουν καν μεταξύ τους.

Και όταν είμαστε χάλια, μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα εδώ.

Είμαι καλά σήμερα και σκοπεύω να είμαι καλύτερα αύριο, και σας ζητώ να μου πείτε για τα soundtracks της δικής σας ζωής 🙂

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: