Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘travelling’ Category

Ήρθε πάλι η ανάγκη να γράψω σε αυτό το μπλογκ (μετά από τρία χρόνια)! Τί να πρωτοπώ από όσα έχω μέσα στο κεφάλι μου… ένα απίστευτο flashback! Οι λόγοι; Η σκέψη του ολιγοήμερου (ημιεπαγγελματικόυ πλέον) ταξιδιού στην Βαρκελώνη που καραδοκεί σε μια εβδομάδα, η κακοκαιρία, η αγωνία του να στύψω το μυαλό μου να παράξει ιδέες δημοσιεύσιμες γρήγορα πάλι, η σκέψη των ευχάριστων προκλήσεων για το εργασιακό μέλλον που έρχεται…

Στα ηχεία: «Birchwood beaker – this is the kit» (youtube link – spotify link). Tί όμορφη στιγμή να τους ακούς live τυχαία στο Λονδίνο.

Κεφάλαιο «Λονδίνο»:

Μια πόλη που δεν την νιώθω, όσο και να προσπαθώ. Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι από όλες τις άκρες της γης, που κουβαλούν τόσο διαφορετικά βιώματα ο καθένας. Η κουλτούρα των ντόπιων να μου είναι τόσο άγνωστη και απρόσιτη, ακόμα και τώρα, ύστερα από 1.5 χρόνο παραμονής μου εδώ. Το βλέμμα τους συνήθως στεγνό, κρύβει την ψυχή τους. Η πόλη τεράστια, με πολλούς θορύβους, μου θύμησε το πώς δεν άντεχα το κέντρο της Αθήνας κάποτε. Το πόσες διαφορετικές περιγραφές υπάρχουν στο Ίντερνετ για αυτήν την πόλη, δείχνει το πόσο πολυεπίπεδη είναι.

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο.

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο.

 

Οι πρώτες δύο εβδομάδες μου εδώ πέρσυ ήταν μια δυνατή δοκιμασία. Αποκορύφωμα ήταν η μέρα που έπαψε να έιναι διαθέσιμο το δωμάτιο του hostel που έμενα και έπρεπε να φύγω γιατί ήταν πλήρες, ενώ έψαχνα για σπίτι εκείνον τον καιρό χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνο το βράδυ ήταν τόση η φόρτιση που μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ, πήγα με τη βαλίτσα στο σταθμό Paddington και κάθησα σε μια καρέκλα αναμονής, έχοντας κάποιες ώρες στη διάθεσή μου μέχρι το πρωί να σκεφτώ αν θα πάλευα την πρόκληση της πόλης ή αν θα έπαιρνα το τρένο πίσω για το αεροδρόμιο. Σκέψεις σκοτεινές γυρνοβολούσαν στο μυαλό μου. Αυτό που με κράτησε εδώ τελικά ήταν η ανάμνηση του ενθουσιασμού που είχα πριν έρθω στο Λονδίνο για το αντικείμενο της θέσης που μου είχαν προσφέρει. (Just for the records, μου απάντησαν θετικά για σπίτι αμέσως το επόμενο πρωινό).

Μετά από αυτό πολλά πράγματα μπήκαν στη σειρά ένα-ένα. Κάτι που με βοήθησε να εγκλιματιστώ (και να ξοδεύω τις ατέλειωτες ώρες πέρσυ στα βαγόνια του μετρό) είναι να κάθομαι και να γράφω ό,τι παρατηρώ και σκέφτομαι. Και κάπως έτσι μπήκε λίγο χρώμα στη μουντάδα της πόλης.

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s.

Street art στο δρόμο Brick Lane

Street art στο δρόμο Brick Lane.

 

Τα περισσότερα ταξίδια αυτό το διάστημα είναι πιο πολύ συσχετισμένα με την έρευνα/αντικείμενό μου, και ο χρόνος δεν είναι πάντα αρκετός για να εξερευνάς τον καινούργιο χώρο που επισκέπτεσαι, συνεπώς μένεις λίγο στα «τουριστικά»-προφανή σημεία (συνηθισμένες φωτογραφίες):

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

 

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

 

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013.

 

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013.

 

Το ότι ο χρόνος είναι γενικά περιορισμένος δε σημαίνει πως δεν μπορείς να ξεκλέψεις κάποια Σαββατοκύριακα και να ταξιδεύεις για να συναντάς κοντινά σου πρόσωπα είτε στο τόπο που μένουν είτε κάπου που μας βολεύει να συγκεντρωθούμε (το Λονδίνο καλώς ή κακώς προσφέρεται αρκετά λόγω εύκολης διασύνδεσης).

Μερικά τάπας και καλή παρέα στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013

Μερικά τάπας στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013.

 

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013.

 

Αξέχαστο θα μου μείνει επίσης το ολιγοήμερο roadtrip σε Σουηδία-Νορβηγία το καλοκαίρι που μας πέρασε. Όμορφα ηλιόλουστα μέρη.

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013.

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία.

 

Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος που είμαι εδώ, άκουσα αρκετές φορές φράσεις του τύπου «πόσο τυχερή είσαι» κλπ.: αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι λίγο-πολύ τη ζωή εσύ την οδηγείς, από τις επιλογές σου στα διάφορα σταυροδρόμια που έρχονται μπροστά σου. Και προφανώς το να ασχολείσαι με κάτι που λατρεύεις και να δίνεσαι, είναι πολύ σημαντικό. Οι κακοτοπιές είναι μέσα στο παιχνίδι πάντα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το πώς αντιδράς σε δύσκολες καταστάσεις.

Ύστερα από μερικούς δύσκολους ψυχολογικά μήνες της χρονιάς που πέρασε, αρχίζεις και σκέφτεσαι μερικές καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο. Όλη αυτή η αναζήτηση μάλλον φαίνεται ξεπερασμένη για άτομα που είναι πλέον κατασταλλαγμένα σε κάποια ρουτίνα. Το κατανοώ, αλλά και πάλι δε θέλω να εφησυχάσω ύστερα από τα διάφορα καλούπια στη ζωή. Αυτή είναι η φοβία μου. Μήπως ηρεμήσω και χάσω αυτό που με κάνει να θέλω να παίζω μουσική και να ερευνώ.

Οπότε ξάνα λοιπόν, keep l(ea)iving! 🙂

(Ευχαριστώ πάλι τον Μανόλη για το χώρο που μου παραχώρησε στο μπλογκ αυτό).

Advertisements

Read Full Post »

Πριν επισκεφθώ το Δουβλίνο είχα την ακόλουθη εντύπωση για την Ιρλανδία και την κουλτούρα της…

και επιστρέφοντας ήμουν πλέον σίγουρος!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η φίλη μου η Μαρία βρέθηκε το καλοκαίρι στο Δουβλίνο στα πλαίσια πρακτικής εργασίας (μπορείτε να διαβάσετε τη δική της αφήγηση για το σαββατοκύριακο αυτό αλλά και τις υπόλοιπες περιπέτειές της εδώ) και έτσι αποφάσισα να συνδυάσω το τερπνόν μετά του.. τερπνού και να την επισκεφθώ. Καθώς όμως είχα εξαντλήσει την καλοκαιρινή μου άδεια για να βρεθώ στα ελληνικά νησιά (Κύθνος, Λέσβος, Κρήτη) το ταξίδι έκλεισε για το ΣΚ 13-14 Αυγούστου. Τρίτη 9 Αυγούστου, αργά το βράδυ, προσγειωνόμουν στο βροχερό, με 9 βαθμούς Κελσίου θερμοκρασία, Όσλο. Τετάρτη πίσω στη δουλειά αλλά Σάββατο πρωί πετούσα – με Ryanair, τι άλλο – για Δουβλίνο (Baile Átha Cliath). Περισσότερα μετά το άλμα. (more…)

Read Full Post »

The Road

Since nobody seemed to be paying any attention to my recent attempt at poetry (see last post), I will take that as a hint and retrace my steps back to prose. However, I will keep it in English – these last months of  Thesis-writing has me rewired into thinking more in Anglo-Saxon than ever before. If it bothers you, please make your discontent known in the comment section below. Thank you. (Αν σας χαλάνε τα Αγγλικά, παρακαλούμε θερμά, όπως κράξετε αναλόγως σε αντίστοιχο σχόλιο. Ευχαριστούμε.)


The Road.

The Road is a state of being. “Being on the road.” Being, neither here; nor there. Being nowhere; or everywhere. Anywhere. The Road diminishes the “where” and focuses on the “being”.

I always felt the significance of the Road handcrafted upon my soul since my early childhood. If it wasn’t for the yearly summer-trips to Lesbos, it was the Easter excursion to the greek mainland, or the weekends on Parnitha, where I saw my first deer, under the moonlight. Dear uncle, thank you for those times ❤

As a teenager, I would skip classes to catch the morning train to Nayploio or Halkida or, when feeling heavy-hearted, I would jump from an unknown bus to another and follow their winding routes until I was lost in the maze of the capital. Athens was so huge for me – it was like a world in a world, a ship in a bottle. I still manage to get lost in Athens, and I love it every time.

I guess being a little lost – or a little of schedule – is a part of the Road. Just so.

Whenever I travel, I always try to plan ahead, as best I can, so that nothing unexpected happens – especially when other people are involved. I always try to avoid past mistakes and common goofs. But I guess that, subconsciously, I always try to leave some room for surprises. That’s part of what the Road is all about.

Up until recently, I thought that this concept of the Road was a strange thing that very few people, if any, happen to share. I hadn’t met anybody who talked about it, hadn’t read any books about it, hadn’t come across it in any pop movies. However, it seems I was wrong. It has been many years now, that I hit the Road myself, bringing along friends and colleagues, traveling inside and across borders, and the experience has taught me that every man has the need of the Road inside him.

I should guess that it is something like the Sea. There are tons of books and stories about Man and his need of the Sea, but I failed to see the connection, you know? Well, we all stay way too much at home lately – that’s my opinion.

Whether it’s the Sea or the Road, man, we need to get ourselves out there. Depression doesn’t just happen, you know..

Love you all ❤

(the photos are from personal archive and may be used freely)

Read Full Post »

Στα ηχεία: Stay the night – James Blunt

Στην πρώτη δύσκολη στιγμή λες θα το παλέψω και θα περάσει, καλά είμαι εδώ. Τι γίνεται όμως στη δεύτερη δύσκολη στιγμή, στην τρίτη; Εκεί χρειάζεσαι ή προορισμό ή ανθρώπους να σου δίνουν θάρρος. Μίλησα πρόσφατα μετά από αρκετό καιρό με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Θέλει να φύγει. Έχει βρει και τον προορισμό, οι λεπτομέρειες μένουν. Έχει άγχος, αγωνία για το αν θα τα καταφέρει εκεί. Όλοι έχουν πάντα. Και φοβάται τη μοναξιά του καφέ. Όλοι φοβούνται πάντα.

Στο timetoleave λέμε ότι κάποιοι φεύγουν για να ξεφύγουν, κάποιοι φεύγουν για να πάνε, κάποιοι και για τα δύο.

Για να φύγεις χρειάζεται πάντα προσπάθεια. Και ψυχολογική και πρακτική. Κάποιες αιτήσεις – σε πανεπιστήμια ή εταιρίες – κάποια απαραίτητη γραφειοκρατεία, κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες στον τόπο του εδώ, κάποιες προετοιμασίες στον τόπο του εκεί. Και το άγχος κάποιες φορές κινδυνεύει να γίνει μη δημιουργικό – ή ακόμα χειρότερα αποτρεπτικό. Το πώς θα είναι εκεί είναι θέμα του εκεί όμως, όχι του εδώ. Αξίζει, λέει, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Περίεργο θέμα η φυγή. Αλλά ποτέ δεν είναι λάθος. Αν δεν σου λείψει τίποτα έχεις κερδίσει. Μία νέα ζωή. Με άλλους ανθρώπους γύρω, άλλες συνήθειες, άλλη ρουτίνα, άλλες χαρές, και άλλες λύπες. Ακόμα κι αν σου λείψει το εδώ, θα έχεις κερδίσει. Θα έχεις μάθει τι σου έλειψε, τι είχες εδώ, τι δεν έχεις εκεί, τι να ζήσεις καλύτερα και περισσότερο όταν γυρίσεις πίσω.

Τα προβλήματα σε μεγαλώνουν, σε δυναμώνουν, σε ωριμάζουν, σε ανεξαρτητοποιούν – πολλές λέξεις, ένα το νόημα.

Κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι. Πρέπει να πας στο σούπερ-μάρκετ γιατί αν δεν πας εσύ δεν θα πάει κανείς. Και ακόμα χειρότερα – πρέπει να πας σε ώρες που είναι ανοιχτό, όχι όταν το θυμηθείς και έχεις όρεξη για βόλτα  😛 Πρέπει να πλύνεις τα ρούχα, να τα στεγνώσεις και να τα σιδερώσεις – ή να βρεις τρόπους να φαίνονται σιδερωμένα αν δεν ξέρεις να σιδερώνεις! Πρέπει να μετράς τα χρήματα, να υπολογίζεις πού θα ξοδέψεις και πόσο.

Και επειδή κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι, μπορείς στο δρόμο να σταματήσεις να παίξεις με τις πάπιες, αν έχει πάπιες. Δεν βιάζεσαι, δεν λογοδοτείς, δεν ενημερώνεις. Μπορείς να κάνεις όποια τρέλα θες, όσες φορές θες, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Μπορείς να είσαι όσο μόνος ή μόνη θες, όποτε θες. Να κάνεις νέες παρέες, να δεθείς. Να πας εκδρομές, να δοκιμάσεις άλλα φρούτα και γλυκά, να καπνίσεις περίεργα τσιγάρα. Να πιεις σανγκρία στην Ισπανία, ουίσκι στη Σκωτία, σάκε στην Ιαπωνία.  Να φλερτάρεις ξανά και ξανά μέχρι να ερωτευτείς ξανά. Ή και να κάνεις one night stand χωρίς ονόματα όποτε θες. Και το άλλο πρωί να πάρεις την κάμερα και να γυρίσεις την πόλη ανέμελα, να τραβήξεις χαζά βίντεο με αγνώστους ή ψαγμένες φωτογραφίες με γέφυρες και θέατρα. Το Αμβούργο, λέει, είναι η πόλη με τις περισσότερες γέφυρες στον κόσμο – ίσως και τα περισσότερα θέατρα.

Και αν, ακόμα πιο ιδανικά, η δουλειά εκεί είναι το κίνητρο για να πας, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Κάνεις αυτό που πάντα ήθελες, no strings attached.

Όποιο κι αν είναι το εκεί, όπως κι αν ονομάζεται ο προορισμός, ό,τι κι αν έχει γεννήσει, έχει σίγουρα πολλά να δεις, πολλά να μάθεις, πολλά να ζήσεις, πολλά ν’ αναζητήσεις κι άλλα τόσα για να νοσταλγήσεις. Σε Μαδρίτη, Όσλο, Παρίσι, Βιέννη. Όποιο κι αν είναι το εκεί αξίζει σίγουρα την προσπάθεια! Και η μοναξιά του καφέ έχει τη γλύκα της. 😉

Τime to leave είναι time to live.

Από την αισιόδοξη όχθη απόψε, αφιερωμένο ποστ, για να δίνει δύναμη και να κυκλώνει όνειρα. Και για εδώ και για εκεί!

Δημήτρης

Hard Rock Cafe, Madrid, April 2010

Υ.Γ: Και πάντα μπορεί κανείς να θέτει στόχους τύπου: “Θα γυρίσω όλα τα Hard Rock Cafe του κόσμου” ή “Θα συλλέγω μαγνητάκια από όλες τις χώρες/πόλεις που έχω ζήσει, όχι απλώς επισκεφτεί”

Read Full Post »

Railduck is repatriating as we speak (equalizing the ratio of the authors of this blog – 2 reside abroad, 2 travel around from Greece) so let’s take a moment to watch the following promo video of Greece, his current destination. I am writing these few words in English to appeal to my very good friends in Norway and being as honest as I always am I can state that what you see in the following video is what you really get ;-)! Without further ado…

I’ve traveled all around Europe but in fact I prefer Greece.

For me Greece is a little bit paradise on the Earth.

You know I’ve traveled before but I’ve never seen anything like this you know, it’s beautiful, it’s island, it’s crazy.

It’s one of the most beautiful places I’ve been in my entire life.

This is the best vacation spot you can ever dream of.

If you want to get a tan, you should come here (Norwegian girl).

There is nothing that compares to these beaches.

The beaches, the nightlife – everything is fantastic.

Nightlife in Greece makes New York City look like a sleeping town.

You guys definitely know how to enjoy yourselves.

For the money that we paid, we received everything and even more than expected.

The Greek food.. it’s yummy, it’s gorgeous.

I think there is a fine art to the eating in Greece.

The country is very beautiful and the people are very very friendly.

The Greek people are probably the friendliest in Europe.

We live the culture in Greece, we live the history.

This is the birth of Western civilization.

We haven’t missed our home at all (Norwegian girl).

I don’t wanna go home.

I’ll definitely come back.

I’ve had the time of my life in Greece.

…are just some of the quotes of people in the above video. Almost brings me to tears. I hope you enjoyed the video as much as I did whether you a Greek or international reader of this blog.

Read Full Post »

Αγαπώ τα αεροπλάνα. Δεν είναι το αγαπημένο μου μέσο μεταφοράς. Προτιμώ για παράδειγμα το τρένο ή το καράβι. Αλλά τα αεροπλάνα πετούν γρήγορα. Είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή τεχνολογία που εφευρέθηκε ποτέ από τον άνθρωπο και χρησιμοποιείται από το ευρύ κοινό σε συνεχή βάση. Μας επιτρέπουν να ταξιδέψουμε σε μακρινά μέρη που άλλες εποχές θα ήταν ενδεχομένως προσβάσιμα μετά από θαλασσοταραχή μηνών. Αν είναι και Airbus ακόμα καλύτερα. Θα έχω λίγο χώρο για τα γόνατά μου και δε θα στριφογυρίζω σε όλο το ταξίδι όπως μου συμβαίνει στα Boeing αεροσκάφη που πετούν στην Ευρώπη.

Αγαπώ και τα αεροδρόμια. Κοιτώντας ψηλά τις οθόνες βλέπεις όλα τα μέρη του κόσμου που σε περιμένουν να τα επισκεφθείς. Συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε έναν κόμβο που συντελείται μια πολυπολιτισμική πανδαισία. Δυστυχώς, τίποτα στη ζωή δεν είναι ρόδινο. Αν ταξιδεύεις θεωρείσαι τρομοκράτης εκτός αν αποδείξεις το αντίθετο μέσω ενός ταλαίπωρου τελετουργικού: να είσαι στο αεροδρόμιο δύο ώρες πριν, να δώσεις τη βαλίτσα σου περιμένοντας σε μια τεράστια ουρά (ακόμα και αν έχεις baggage drop off, σε μια ουρά θα περιμένεις), 45 λεπτά πριν από την πτήση σου να ξεφορτωθείς το μπουκάλι νερό γιατί είναι υγρό και ως γνωστόν (?) ουσίες σε υγρή μορφή είναι πρωτογενές υλικό για την κατασκευή βόμβας, να περάσεις από εξονυχιστικό και ενίοτε εξευτελιστικό έλεγχο, να βγάλεις το λάπτοπ από την τσάντα σου, να ανοίξεις το καπάκι μπροστά στους ανθρώπους ασφαλείας, να ξαναβάλεις τη ζώνη σου πριν σου πέσει το παντελόνι, να φυλάξεις όλα τα προσωπικά σου αντικείμενα που είναι σκορπισμένα σε 3 πλαστικές λεκάνες, να πάρεις τη χειραποσκευή σου και το μπουφάν σου και να κατευθυνθείς στην πύλη επιβίβασης (αφού σταματήσεις να αγοράσεις ένα μπουκάλι νερό). Όμως σήμερα δε θα σας μιλήσω άλλο γι αυτό. Η συνέχεια μετά το άλμα. (more…)

Read Full Post »

Ρώτα με τι είναι αυτό που διαφέρει από τόπο σε τόπο.

Οι γεύσεις θα σου πω. Δεν είναι μόνο αυτό, σίγουρα. Αλλά αυτό θα σου πω. Πάντα τις γεύσεις έψαχνα, πάντα οι γεύσεις με ένοιαζαν.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: