Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘έρωτας’

Στα ηχεία: Stay the night – James Blunt

Στην πρώτη δύσκολη στιγμή λες θα το παλέψω και θα περάσει, καλά είμαι εδώ. Τι γίνεται όμως στη δεύτερη δύσκολη στιγμή, στην τρίτη; Εκεί χρειάζεσαι ή προορισμό ή ανθρώπους να σου δίνουν θάρρος. Μίλησα πρόσφατα μετά από αρκετό καιρό με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Θέλει να φύγει. Έχει βρει και τον προορισμό, οι λεπτομέρειες μένουν. Έχει άγχος, αγωνία για το αν θα τα καταφέρει εκεί. Όλοι έχουν πάντα. Και φοβάται τη μοναξιά του καφέ. Όλοι φοβούνται πάντα.

Στο timetoleave λέμε ότι κάποιοι φεύγουν για να ξεφύγουν, κάποιοι φεύγουν για να πάνε, κάποιοι και για τα δύο.

Για να φύγεις χρειάζεται πάντα προσπάθεια. Και ψυχολογική και πρακτική. Κάποιες αιτήσεις – σε πανεπιστήμια ή εταιρίες – κάποια απαραίτητη γραφειοκρατεία, κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες στον τόπο του εδώ, κάποιες προετοιμασίες στον τόπο του εκεί. Και το άγχος κάποιες φορές κινδυνεύει να γίνει μη δημιουργικό – ή ακόμα χειρότερα αποτρεπτικό. Το πώς θα είναι εκεί είναι θέμα του εκεί όμως, όχι του εδώ. Αξίζει, λέει, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Περίεργο θέμα η φυγή. Αλλά ποτέ δεν είναι λάθος. Αν δεν σου λείψει τίποτα έχεις κερδίσει. Μία νέα ζωή. Με άλλους ανθρώπους γύρω, άλλες συνήθειες, άλλη ρουτίνα, άλλες χαρές, και άλλες λύπες. Ακόμα κι αν σου λείψει το εδώ, θα έχεις κερδίσει. Θα έχεις μάθει τι σου έλειψε, τι είχες εδώ, τι δεν έχεις εκεί, τι να ζήσεις καλύτερα και περισσότερο όταν γυρίσεις πίσω.

Τα προβλήματα σε μεγαλώνουν, σε δυναμώνουν, σε ωριμάζουν, σε ανεξαρτητοποιούν – πολλές λέξεις, ένα το νόημα.

Κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι. Πρέπει να πας στο σούπερ-μάρκετ γιατί αν δεν πας εσύ δεν θα πάει κανείς. Και ακόμα χειρότερα – πρέπει να πας σε ώρες που είναι ανοιχτό, όχι όταν το θυμηθείς και έχεις όρεξη για βόλτα  😛 Πρέπει να πλύνεις τα ρούχα, να τα στεγνώσεις και να τα σιδερώσεις – ή να βρεις τρόπους να φαίνονται σιδερωμένα αν δεν ξέρεις να σιδερώνεις! Πρέπει να μετράς τα χρήματα, να υπολογίζεις πού θα ξοδέψεις και πόσο.

Και επειδή κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι, μπορείς στο δρόμο να σταματήσεις να παίξεις με τις πάπιες, αν έχει πάπιες. Δεν βιάζεσαι, δεν λογοδοτείς, δεν ενημερώνεις. Μπορείς να κάνεις όποια τρέλα θες, όσες φορές θες, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Μπορείς να είσαι όσο μόνος ή μόνη θες, όποτε θες. Να κάνεις νέες παρέες, να δεθείς. Να πας εκδρομές, να δοκιμάσεις άλλα φρούτα και γλυκά, να καπνίσεις περίεργα τσιγάρα. Να πιεις σανγκρία στην Ισπανία, ουίσκι στη Σκωτία, σάκε στην Ιαπωνία.  Να φλερτάρεις ξανά και ξανά μέχρι να ερωτευτείς ξανά. Ή και να κάνεις one night stand χωρίς ονόματα όποτε θες. Και το άλλο πρωί να πάρεις την κάμερα και να γυρίσεις την πόλη ανέμελα, να τραβήξεις χαζά βίντεο με αγνώστους ή ψαγμένες φωτογραφίες με γέφυρες και θέατρα. Το Αμβούργο, λέει, είναι η πόλη με τις περισσότερες γέφυρες στον κόσμο – ίσως και τα περισσότερα θέατρα.

Και αν, ακόμα πιο ιδανικά, η δουλειά εκεί είναι το κίνητρο για να πας, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Κάνεις αυτό που πάντα ήθελες, no strings attached.

Όποιο κι αν είναι το εκεί, όπως κι αν ονομάζεται ο προορισμός, ό,τι κι αν έχει γεννήσει, έχει σίγουρα πολλά να δεις, πολλά να μάθεις, πολλά να ζήσεις, πολλά ν’ αναζητήσεις κι άλλα τόσα για να νοσταλγήσεις. Σε Μαδρίτη, Όσλο, Παρίσι, Βιέννη. Όποιο κι αν είναι το εκεί αξίζει σίγουρα την προσπάθεια! Και η μοναξιά του καφέ έχει τη γλύκα της. 😉

Τime to leave είναι time to live.

Από την αισιόδοξη όχθη απόψε, αφιερωμένο ποστ, για να δίνει δύναμη και να κυκλώνει όνειρα. Και για εδώ και για εκεί!

Δημήτρης

Hard Rock Cafe, Madrid, April 2010

Υ.Γ: Και πάντα μπορεί κανείς να θέτει στόχους τύπου: “Θα γυρίσω όλα τα Hard Rock Cafe του κόσμου” ή “Θα συλλέγω μαγνητάκια από όλες τις χώρες/πόλεις που έχω ζήσει, όχι απλώς επισκεφτεί”

Advertisements

Read Full Post »

Έχω να κάνω ποστ ένα χρόνο. Παραπάνω. Να πάω να δω ακριβώς? Τι σημασία έχει.

Κανονικά θα έπρεπε να πω κάτι σχετικά με το ότι δε γράφω πια. Δεν έχω να πω πια τίποτα.

Ή και πολλά.

(more…)

Read Full Post »

Τέλος εποχής? Μακάρι να ήταν μόνο ένα.

Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν – και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές.

Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου ημερολόγια. Δεν έγραφα όπως γράφω τώρα – ψιλοντρέπομαι. Έτσι θα ψιλοντρέπομαι στο μέλλον για το πώς έγραφα το 2008. Μα αντιγράφω πιστά. Τίμια.

(more…)

Read Full Post »

Έχω δύο φίλους. Όχι μόνο. Και άλλους δύο. Πολυ καλοί και οι τέσσερις. Οι δύο πρώτοι είναι πολύ καλοί και μεταξύ τους. Και οι δύο δεύτεροι. Θα μείνω στους πρώτους. Που λες, διαφέρουν. Μιλάμε για έρωτα. Και του Πλάτωνα και των ανθρώπων. Εκεί διαφέρουν πολύ αδερφέ μου.

Στα ηχεία: Ροζ γραβάτα – Άλκηστις Πρωτοψάλτη

(more…)

Read Full Post »

Καλησπέρα και πάλι. Τρίπολη εδώ. Είμαι στο σπίτι, και περιμένω την παρέα μου για να πάμε στην κορυφή του βουνού να ανάψουμε φωτιά. Απόψε, 16/8/2008 λένε έχει το πιο φωτεινό φεγγάρι του χρόνου, αυγουστιάτικη πανσέληνος. Και η ειρωνία; Έχει έκλειψη, για να μην το δούμε. Δεν πειράζει, δεν κολλάμε, θα πάμε στην κορυφή όπως κάθε χρόνο, θα βρούμε τα ξύλα που μαζεύαμε όλη μέρα (sorry παίδες που δε βοήθησα), θα παλέψουμε για αρκετή ώρα όπως φαίνεται με τον αέρα, γιατί έχει μπόλικο, και θα καταφέρουμε να ανάψουμε τη φωτιά μας. Πώς το ξέρω; Ε, κάθε χρόνο καταφέρνουμε. Φέτος είμαστε πιο πολλοί από τις άλλες φορές, παράδοξο αν σκεφτεί κανείς ότι μεγαλώνοντας σκορπίζουμε. Ίσως η περσινή επιτυχία να έφτασε στα πέρατα της γης, αν αναλογιστεί κανείς ότι φέτος έχουμε παιδιά από το χωριό μας που μένουν μόνιμα στην Αυστραλία ή στις Η.Π.Α. Ναι καλά, απλώς έτυχε να είναι εδώ απόψε.

(more…)

Read Full Post »

What came first? The music or the misery?

Με την πρόταση αυτή ανοίγει ο John Cusack το υπέροχο High Fidelity του Stephen Frears, και συνεχίζει:

People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

(more…)

Read Full Post »

Σαν τίτλος μονόπρακτου του Ευγένιου Τριβιζά ακούγεται. Γιατί όχι?

Πριν μια βδομάδα πάτησα τα 24. Ελάχιστα με απασχόλησε η αύξηση του counter – ανέκαθεν ήμουν ο τρελός της παρέας που δεν τον ένοιαζε που μεγαλώνει. Τα υπαρξιακά μου τα περνούσα πάντα σε ανύποπτες φάσεις, και ανεξάρτητα από ηλικιακές μεταβολές. Μα αυτή τη φορά συνέπεσαν χρονικά, και έτσι αυτή η καταχώρηση έχει μεταξύ άλλων στόχο να διαλύσει τις όποιες ανυπόστατες υποψίες, ξεκαθαρίζοντας πως συσχετίσεις ανάμεσα στην κακή μου διάθεση και την αύξηση του δηλωτικού της ηλικίας μου δεν είναι παρά εντελώς και ολοκληρωτικά συμπτωματικές.

Την Ελένη τη γνώρισα 3 μέρες πριν τα γενέθλιά μου. Ήταν Τετάρτη, τελευταία Τετάρτη πριν ξεκινήσουν οι διακοπές του πάσχα. Ήρθαμε σε επαφή εντελώς τυχαία για μια έρευνα που κάνει στα πλαίσια του μεταπτυχιακού της. Εθελοντές έψαχναν, και η έμφυτη τάση μου να χώνομαι όταν ψιλοβαριέμαι, με οδήγησε πιστά. Αν ήξερα..

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: