Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Αθήνα’

Η φίλη του timetoleave Κατερίνα αποφάσισε να γράψει για τις εμπειρίες της από τη Βαρκελώνη όπου ζει με αφορμή το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο οποίο φοιτά αλλά και τα ταξίδια της που έγιναν με αφετηρία την πρωτεύουσα της Καταλονίας και προορισμούς διάφορες πόλεις της Ευρώπης.

Βαρκελώνη, ξημερώματα Μ. Τετάρτης, κοντεύει 4, μισάνοιχτο το παράθυρο του δωματίου, για να μπαίνει λίγο το γλυκό (μισο-καλοκαιρινό) αεράκι. Είναι η απόλυτη αίσθηση γαλήνης ύστερα από την περσινή χρονιά στην Ελλάδα γεμάτη με έντονα ευχάριστα αλλά και τραγικά γεγονότα, αρκετά, για να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να χρειάζεται και αυτό πού και πού.

Η χρονιά που διανύουμε είναι μία από τις πιο γεμάτες της ζωής μου: ταξίδια, εμπειρίες, μουσική, διάβασμα, αφοσίωση επιτέλους στον επιστημονικό κλάδο που με ενδιέφερε πραγματικά, μέσα από το μεταπτυχιακό που κάνω. Όλα τόσο φανταστικά αλληλένδετα μεταξύ τους. Το χρονικό ξεκινά από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε…

Στα ηχεία το τραγούδι “I can see clearly now” ερμηνευμένο με τον μοναδικό τρόπο τής, γνωστής μου για αρκετά χρόνια από το ωδείο, Μαρίνας – τώρα πρόσφατα έχει γίνει και πολύ δημοφιλής δημοφιλής στην Ελλάδα, λόγω της σειράς Steps!

Πρώτη στάση: Barcelona (και η αφετηρία των υπόλοιπων εξορμήσεών μου)! Η πόλη – ορισμός της πνευματικής κίνησης της Ισπανίας, και όχι μόνο: Φεστιβάλς κάθε είδους τέχνης, άνθρωποι που έχουν να πουν και να δώσουν, μουσική παντού, περίεργη αρχιτεκτονική, εναρμονισμένο δέσιμο του “παλιού” με το “μοντέρνο”…  Αρκετή υγρασία, πολλά στενά και βρώμικα σοκάκια στο ιστορικό κέντρο, πολλοί ντόπιοι που θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ξεκομμένους από την υπόλοιπη Ισπανία, πολλοί μετανάστες από νότια Αμερική κυρίως, που με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούν να ξετυλίγουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους.

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Περισσότερες φωτογραφίες και ιστορίες μετά το άλμα…

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Αγαπώ τα αεροπλάνα. Δεν είναι το αγαπημένο μου μέσο μεταφοράς. Προτιμώ για παράδειγμα το τρένο ή το καράβι. Αλλά τα αεροπλάνα πετούν γρήγορα. Είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή τεχνολογία που εφευρέθηκε ποτέ από τον άνθρωπο και χρησιμοποιείται από το ευρύ κοινό σε συνεχή βάση. Μας επιτρέπουν να ταξιδέψουμε σε μακρινά μέρη που άλλες εποχές θα ήταν ενδεχομένως προσβάσιμα μετά από θαλασσοταραχή μηνών. Αν είναι και Airbus ακόμα καλύτερα. Θα έχω λίγο χώρο για τα γόνατά μου και δε θα στριφογυρίζω σε όλο το ταξίδι όπως μου συμβαίνει στα Boeing αεροσκάφη που πετούν στην Ευρώπη.

Αγαπώ και τα αεροδρόμια. Κοιτώντας ψηλά τις οθόνες βλέπεις όλα τα μέρη του κόσμου που σε περιμένουν να τα επισκεφθείς. Συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε έναν κόμβο που συντελείται μια πολυπολιτισμική πανδαισία. Δυστυχώς, τίποτα στη ζωή δεν είναι ρόδινο. Αν ταξιδεύεις θεωρείσαι τρομοκράτης εκτός αν αποδείξεις το αντίθετο μέσω ενός ταλαίπωρου τελετουργικού: να είσαι στο αεροδρόμιο δύο ώρες πριν, να δώσεις τη βαλίτσα σου περιμένοντας σε μια τεράστια ουρά (ακόμα και αν έχεις baggage drop off, σε μια ουρά θα περιμένεις), 45 λεπτά πριν από την πτήση σου να ξεφορτωθείς το μπουκάλι νερό γιατί είναι υγρό και ως γνωστόν (?) ουσίες σε υγρή μορφή είναι πρωτογενές υλικό για την κατασκευή βόμβας, να περάσεις από εξονυχιστικό και ενίοτε εξευτελιστικό έλεγχο, να βγάλεις το λάπτοπ από την τσάντα σου, να ανοίξεις το καπάκι μπροστά στους ανθρώπους ασφαλείας, να ξαναβάλεις τη ζώνη σου πριν σου πέσει το παντελόνι, να φυλάξεις όλα τα προσωπικά σου αντικείμενα που είναι σκορπισμένα σε 3 πλαστικές λεκάνες, να πάρεις τη χειραποσκευή σου και το μπουφάν σου και να κατευθυνθείς στην πύλη επιβίβασης (αφού σταματήσεις να αγοράσεις ένα μπουκάλι νερό). Όμως σήμερα δε θα σας μιλήσω άλλο γι αυτό. Η συνέχεια μετά το άλμα. (more…)

Read Full Post »

Μαδρίτη λοιπόν. Έλληνες δεν είμαστε; Griegos, si! Πρέπει να πιούμε και καφέ. Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία. Γιατί; Γιατί ο Έλληνας θέλει να πιει το καφεδάκι του, θέλει να διαβάσει την εφημερίδα του, θέλει ακόμα ακόμα να πάει και στην τόσο υπέροχη παραλία του – που άφθονες τις έχουμε δόξα σε όποιον έφτιαξε τη γη – και να πιει το φραπέ του, φραπόγαλο αδερφέ, φραπόγαλο! Θέλει λοιπόν ο Έλληνας να πάει στην καφετέριά του, να δει τους φίλους του, να φλερτάρει και να παίξει, να ηρεμήσει και να σκεφτεί. Είναι μέσα στην κουλτούρα μας αυτό το πράγμα, μέσα σε αυτή την κουλτούρα που ορθώς ( ; ), μη ορθώς ( ; ), όπως θες δες το, έχει κατηγορηθεί από πολλούς. “Ρεμάλια της καφετέριας” λένε οι μεγάλοι τη γενιά μου, “αλήτες” μας ανεβάζουνε, “τεμπέληδες” μας κατεβάζουνε. Ποιοι μεγάλοι; Αυτοί που η δική τους η γενιά:

Είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου και αγαπάω τους νέους ανθρώπους. Εκείνους που η γενιά μου κατασπατάλησε τους πόρους της ευτυχίας τους. Χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς κοινωνική συνείδηση.

όπως λέει ένας άνθρωπος που πιστεύω (Θωμάς Σφηκόπουλος, πρόεδρος Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών). Πρέπει λοιπόν ο Έλληνας, αυτός που τόσο μοχθεί και τόσο τυραννιέται από όλους αυτούς που τον εκμεταλλεύονται τόσα χρόνια, αυτός που εδώ στο εξωτερικό βλέπει τους άλλους άλλοτε να τον περιγελούν, άλλοτε να λυπούνται με αυτά που – στρεβλά – ακούν για μας στις ειδήσεις, αυτός που έχει αποδείξει την αξία του, το μυαλό του, την ευστροφία και την πονηριά του μακριά από την πατρίδα, αυτός που έχει τα λαμόγια να τον κυβερνούν, αυτός που οδηγείται μοιραία στην πτώχευση, πρέπει λοιπόν αυτός ο Έλληνας να πληρώνει στην Ελλάδα 4 και 5 ευρώ για τον καφέ του. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Και σε ποιον να φωνάξω; Στον καφετζή; Και ο καφετζής θα πάει στον προμηθευτή του να φωνάξει, και ο προμηθευτής στον εισαγωγέα, και συνεχίζεται…

Η αντίθεση; Στη Μαδρίτη ο καφές κάνει 1.80. Ένα και ογδόντα. Ευρώ. Δηλαδή δίνεις ένα δίευρω (2€) και σου φέρνουν τον καφέ και σου φέρνουν και ρέστα. Και καλός καφές. Café con leche = καφές με γάλα. Και στο καλύτερο καφέ της Μαδρίτης, που έχουν κάτσει λέει συγγραφείς βιβλίων, πολιτικοί πετυχημένοι, μουσικάντηδες διάσημοι και ποιητές ξακουστοί, που έχει αυλή και βλέπεις τις τουλίπες, που κάθεσαι έξω και απολαμβάνεις το διάσημo στα μήκη και στα πλάτη μπλε ισπανικό ουρανό, το Café Gijón λέω – Más de 100 años albergando cultura (= περισσότερα από 100 χρόνια στεγάζει την κουλτούρα),  ο καφές κάνει 4 ευρώ. Τέσσερα ευρώ.

Και στη Ρώμη ήπια cappuccino με 1.50 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός. Και espresso με 0.80 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός.

Ο καφές λοιπόν. Του Έλληνα ο καφές. Πόσα σημαίνει, πόσα κρίνει και ποιος τον κρίνει.

Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία…

Στα ηχεία: “όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω κάτι απογέματα…” – Μίλτος Πασχαλίδης

Read Full Post »

Στα ηχεία: Eric Clapton and Dire Straits – Wonderful tonight

Καλημέρα παντού. Είναι νύχτα Δευτέρας προς Τρίτη, είμαι στην άδεια Αθήνα και πίνω το ποτό μου σπίτι μόνος μου. Και ακούω μουσική. “Και τι μας νοιάζει εμάς;” θα μου πείτε. Σας νοιάζει, επειδή διαβάζετε ένα ταξιδιάρικο (και όχι ταξιδιωτικό) blog, στο οποίο σιγά σιγά λέμε να αρχίσουμε να γράφουμε για μέρη που πήγαμε, για μέρη που θέλουμε να πάμε, για μέρη ωραία, για μέρη άσχημα. Και απόψε πάμε Αθήνα. Η Αθήνα για μένα είναι από τις πιο ωραίες πόλεις στον κόσμο. Όχι, δεν είναι. Αλλά μέσα στην κίνηση και τη ρουτίνα του κάθε μέρα δε γνωρίζουμε την Αθήνα. Και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που σχεδόν κάθε Αύγουστο τα τελευταία 4-5 χρόνια ήμουν στην άδεια Αθήνα, και τη γνώρισα λίγο καλύτερα.

Μια πόλη χωρίς ανθρώπους, θα πει κανείς, δεν έχει ενδιαφέρον. Αυτό ήταν κάτι που με ενοχλούσε λίγο από κάποιες απόψεις κάθε χρονιά. Ότι όλοι μου οι φίλοι και οι παρέες τον Αύγουστο έφευγαν, και δεν είχα την ευκαιρία να χαρώ μαζί τους τους άδειους δρόμους. Τι μπορείς να κάνεις λοιπόν τον Αύγουστο στην άδεια πρωτεύουσα;

Αθήνα τη νύχτα

(more…)

Read Full Post »

Μέσα Ιούνη, κι εμείς στις επάλξεις. Τι διάολο κάνουν αυτοί ένα μήνα τώρα και δε γράφουν, θ’ αναρωτιέστε – αναρωτιέται άραγε κανείς? Ρε, μπας και “το ‘παν και το ‘καναν” τελικά? Μπας και ..φύγαν?

Μπα, εδώ είμαστε. Εντός των αθηναϊκών, εξεταστικών τειχών. Πόσο εύκολα εγκλωβιζόμαστε συναισθηματικά.. Κάποτε αρκούσε ένα γεμάτο ντεπόζιτο και μια καλή παρέα για να μην ξέρεις που θα κοιμηθείς το βράδυ. Λίγο κέφι was all that was needed για να βρεθούμε από την Αττική στην Εθνική, κι από κει στο Μαραθώνα ή τις Λιβανάτες. Τα εισιτήρια για το δελφίνι αρκούσαν για να μετατραπεί μια πρωινή βόλτα στον Πειραιά σε μεσημεριανό ψαράκι στην Αίγινα ή την Ύδρα. Τώρα αρκεί η σκέψη μιας “τελευταίας” εξεταστικής για να σε κρατήσει έγκλειστο, διαβάζεις δε διαβάζεις..

(είναι η τελευταία ρε βλάκα, δε χαίρεσαι? μωρέ χαίρομαι, αλλά τη δαμόκλειο σπάθη μιας ενδεχόμενος ατυχίας πάνω απ’ το κεφάλι μου, μόνο εγώ τη βλέπω?)

It’s a dangerous business, Frodo, going out your door. You step onto the road, and if you don’t keep your feet, there’s no knowing where you might be swept off to.” Lord of the Rings, J.R.R. Tolkien

Πάντα λάτρευα αυτό το απόσπασμα – είναι η επιτομή μιας διαφορετικής ζωής, εντελώς χαμένης πια στις μέρες μας. Διέσχισα την εφηβεία μου μαθαίνοντας για τον κόσμο, ελπίζοντας κρυφά να ανακαλύψω έναν νέο, ανεξερεύνητο, πέρα από αυτόν. Αποστήθιζα την γεωγραφία της υφηλίου ονειρευόμενος, σα νέος Ιντιάνα Τζόουνς, να ανακαλύψω μια νέα. Μα μεγάλωσα, και τα όνειρά μου μίκρυναν. Και τώρα η μεγαλύτερη απόδραση που ονειρεύομαι οδηγεί σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, και όχι σε αχαρτογράφητα νησάκια του νοτίου Ινδικού.

Κι όσο ονειρεύομαι πίσω από τα κάγκελα της εξεταστικής μου, όσο περιμένω τη θέλησή μου να σπάσει τα δεσμά της αδράνειας,  το επόμενο ταξίδι μου να γεμίσει τ’ αμπάρια των εμπειριών μου, τι κάνω? Αρμενίζω την Αθήνα μέσα στο μεγάλο μου αυτοκίνητο, τη νύχτα που δεν έχει κίνηση, γυρίζοντας με το πρώτο φως της μέρας στο κρεβάτι μου, για να ξυπνήσω το απόγευμα και να κάνω πως διαβάζω. Μέχρι να πέσει και πάλι η νύχτα.

Κι αρμενίζω την Αθήνα..

Read Full Post »

%d bloggers like this: