Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ζωή’

Το πρώτο μου ποστ, μέσα από το πληκτρολόγιο του Μανώλη:

“Γιατί θέλουμε να φύγουμε; Ποιος είναι ο λόγος να θέλει κάποιος να σηκωθεί να φύγει από εκεί που έχει τακτοποιήσει (;) τη ζωή του και να πάει να ξεκινήσει αλλού from scratch? Κυνηγάμε τα ονειρά μας και αν ναι πώς ξέρουμε ποια είναι τα ονειρά μας; Κυνηγάμε τα χρήματα; Για να τα κάνουμε τι; Μήπως προτιμούμε τα ταξίδια; Κι αν ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τις ανελέητες σπουδές για να ηρεμήσουμε λίγο ψυχικά και σωματικά. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε παραστάσεις; “Είμαστε οι αναμνήσεις μας” και τίποτα άλλο αφού το παρόν και το μέλλον είναι ήδη παρελθόν. Ξέρω πως οι άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπούν βρίσκονται εδώ και θα κανονίσουμε να βρεθούμε σύντομα, να τους πω τα του ταξιδίου, να τους δείξω φωτογραφίες και να τους δώσω μαγνητάκια, κάρτ-ποστάλ και λοιπά αναμνηστικά δώρα. Αντικρίζω τα μέρη που γνωρίζω, τα μέρη που μεγάλωσα, τα μέρη που θα βγούμε για να φάμε και να πιούμε (καφέ το μεσημέρι και μπύρα/ρακή/vodka/κρασί/ούζο το βράδυ), για να διασκεδάσουμε, να ερωτευθούμε, να πονέσουμε, να συζητήσουμε, να περπατήσουμε, να δούμε ένα έργο στο θέατρο ή το σινεμά, να ακούσουμε μουσική, να αγναντέψουμε τη θάλασσα ή την Αθήνα από ψηλά, από το βράχο της Ακρόπολης, το λόφο του Λυκαβηττού ή της Πετρούπολης… Οι μυρωδιές του καλοκαιριού στη χώρα αυτή, μας θυμίζουν πως η ζωή αξίζει κάτι παραπάνω από την ρουτίνα με την οποία την έχουμε πνίξει και πως υπάρχει κάτι πέρα από τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που νοηματοδοτεί τον πλούτο αλλά και τη ματαιότητα της ύπαρξής μας. My time to leave has come. Ως εκ τούτου, θα με διαβάζετε συχνότερα εδώ όπου φιλοδοξώ να σας γράφω για τη ζωή μου και τις περιπέτειές μου. Οι άνθρωποι γύρω μου, οι άνθρωποι που με εκτιμούν και με αγαπούν υπήρξαν ιδιαίτερα συγκινητικοί τις τελευταίες μέρες. Ευχαριστώ πολύ για όλα και εύχομαι να είστε καλά. Σας αγαπώ, εις το επανιδείν.”

Μέσα από το πληκτρολόγιο του Δημήτρη:

“Πρώτο ποστ λοιπόν. Θέλω να φύγω, αυτό είναι σίγουρο. Όχι, δεν είναι ότι δε μου αρέσει εδώ. Θέλω να δω και άλλα πράγματα. Και τώρα ρωτάμε, τι είναι αυτό που μας κρατάει πίσω? Όλοι φεύγουν σιγά σιγά, όλοι όσοι θέλουν να φύγουν φεύγουν. Εμείς θέλουμε να φύγουμε τελικά? Φοβάμαι να φύγω. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας. Πόσο περισσότερο “Ευρωπαίος” θα γίνω στη μία πόλη, και πόσο λιγότερο στην άλλη; Εξαρτάται από το πόσο θα μείνω θα πεις. Σαν άνθρωπος πόσο θα αλλάξω, όχι σαν επαγγελματίας. Οι συνήθειες θα αλλάξουν; Η κουλτούρα; Τα πράγματα δεν είναι όπως έχω συνηθίσει να είναι, και ναι, φοβάμαι να αλλάξω τις συνήθειές μου στα πράγματα. Το λέω. Δεν είναι τα τοπία τα καινούρια, αυτά που δεν έχω συνηθίσει και με ξενίζουν. Οι άνθρωποι είναι. Οι άνθρωποι οι δικοί μου που δεν έχω εδώ. Πάντα οι άνθρωποι είναι. Αν έχεις ανθρώπους κοντινούς, αγαπημένους, τα πράγματα φαίνονται ή γίνονται καλά λέω. Αλλά και πάλι, οι άνθρωποι είναι που με κάνουν να θέλω να φύγω. Σε προηγούμενο post έλεγα πόσο ωραία είναι η πόλη μας. Κι όμως θέλουμε να φύγουμε. Άρα δεν είναι η πόλη που ενοχλεί, οι άνθρωποι είναι που παίζουν ρόλους. Είναι ο λόγος για να χαίρεσαι, να γελάς, να γαληνεύεις και συνάμα ο λόγος για να λυπάσαι, να αγχώνεσαι, να τρομάζεις. Πάντα οι άνθρωποι είναι. Φοβάμαι να μην έχω τους ανθρώπους μου κοντά. Κουράστηκα να έχω τους ανθρώπους μου κοντά. Το νόημα στα πάντα είναι να τα απολαμβάνεις. Τέλος εποχής. Βαθιά κρίση προσωπικότητας, δεν είμαι καλά και μου το λένε όλοι γύρω όπως με κοιτούν είτε έτοιμοι να σκάσουν στα γέλια είτε έτοιμοι να με λυπηθούν. Ξέρεις τι γίνεται.. Κάποιες φορές οι τάσεις φυγής πνίγονται μέσα λόγω των καταστάσεων, κάποιες φορές δεν μπορείς να φύγεις και λες “δε γαμιέται, ας κάτσω εδώ για πάντα”. Σου μένει όμως το απωθημένο, σου μένει αυτή η απορία “κι αν είχα φύγει πώς θα ήταν η ζωή μου;”, “κι αν δεν είχα ριζώσει εδώ για πάντα τι άλλα θα είχα δει, τι από αυτά εδώ θα είχα πετάξει από πάνω μου;  Ξεκινάει μια τρίμηνη -αρχικά- περιπέτεια, internship το λένε αυτοί, prison break το λέω εγώ.”

Από το πληκτρολόγιο του Λεωνίδα:

“Νέος ταξιδιώτης στο blog? Καλώς σας βρήκα! Θέλω κι εγώ – να φύγω..Το νιώθεις σαν ανάγκη στην αρχή, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις από που ακριβώς προέρχεται, χωρίς να σε ενδιαφέρει να το εξηγήσεις. Τη δίψα σου την εξηγείς? Όχι, την ακούς και πίνεις μία sprite. Έτσι λοιπόν κι εγώ, την ανάγκη μου να φύγω την άκουγα πάντα χωρίς απορίες. Δεν έλεγα “θέλω να πάω κάπου”, έλεγα “θέλω να φύγω”. Και το πίστευα. Έπρεπε λοιπόν, να μου τύχει να θελήσω πραγματικά να ΦΥΓΩ, για να καταλάβω τη διαφορά. Γιατί άλλο να θες να πας κάπου, και άλλο να θες να φύγεις. Το πρώτο μπορεί να είναι ανάγκη, επιθυμία, απωθημένο, στόχος, χίλια δυο. Το δεύτερο έχει πόνο ψυχής – και από αυτό το διακρίνεις. Είναι όταν λες, δε με νοιάζει που θα πάω, θέλω να σηκωθώ να φύγω από τη ζωή μου, τώρα. Είναι οι στιγμές που ακόμα και ένα χαρτί που σε στέλνει στρατό, μοιάζει με διέξοδο. Όταν σε νοιάζει πού θα πας, δε θες να φύγεις. Θέλεις να πας. Και έχει διαφορά! Πιστεύω πως το ταξίδι είναι από μόνο του ανθρώπινη ανάγκη. Όχι βασική, όπως τις μαθαίναμε στη μελέτη του περιβάλλοντος. Επιβιώνεις και στάσιμος. Αλλά δε ζεις, αν δεν ταξιδεύεις. Δεν θέλεις να “φύγεις”, αλλά να “πας”. Να πας, να δεις, να μάθεις, και να γυρίσεις – για να πας κάποτε, κάπου αλλού. Στην τελική, όταν θέλεις να φύγεις δε θέλεις να γυρίσεις. Ενώ όταν θέλεις να ταξιδέψεις, δεν είναι για να φύγεις από “εδώ” και να είσαι “κάπου αλλού”. Είναι για να είσαι on the road. Με το τρένο, με το πλοίο, με τα πόδια. Να ζήσεις, έστω για λίγο, ως οδοιπόρος – να πάψεις να βλέπεις τον ίδιο ορίζοντα κάθε μέρα. Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό – φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ’εαυτή? Τώρα αρκεί η σκέψη μιας “τελευταίας” εξεταστικής για να σε κρατήσει έγκλειστο, διαβάζεις δε διαβάζεις.. Έτσι είναι. Μετά το άλμα, χρειάζεσαι λίγο χρόνο, να νιώσεις καλά στο νέο έδαφος. Πανικός. Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή λέξη. Well, easier said than done, I’m afraid..”

Οι προσωπικότητες που κρύβονται πίσω από τα παραπάνω πληκτρολόγια, παρόλο που τις βλέπω σπάνια, μοιράζομαι πολλά μαζί τους. Όνειρα. Αρχές. Μία ιδέα που δεν πέθανε ποτέ.

Το πρώτο μου ποστ, μέσα από το πληκτρολόγιό μου.

Πάντα ήθελα να καταφέρω να γράψω σε αυτή την γωνιά του Internet. Στην αρχή νόμιζα πως έπρεπε να μένεις ή να έχεις μείνει στο εξωτερικό, προκειμένου να πάρεις το εισιτήριο για να ξεκουράσεις εδώ τις σκέψεις σου.  Αργότερα, ο Λεωνίδας μου είπε πως “αρκεί να έχεις τάσεις φυγής”. Τάσεις φυγής είχα. Παρόλα αυτά, ακόμα δεν ένιωθα έτοιμος να συμμετέχω. Πλέον ήρθε η στιγμή που θα τις ικανοποιήσω. Φεύγω. 12 (+2) μήνες αρχικά, internship και η συνέχεια μου άγνωστη. Πάω να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Πάω να κάνω αυτό που με γεμίζει ζωή.  Τα μόνα που θα χρειαστώ είναι μία μισογεμάτη βαλίτσα και ένα γεμάτο backpack. Είμαι ενθουσιασμένος, αν και ναρκωμένος από το γεγονός ότι η τελευταία μου εξεταστική βρίσκεται στον αέρα. Όπως είπε και ο Λεωνίδας, το πτυχίο δεν είναι παρά μία έγνοια λιγότερη. Αυτά τα λόγια, είναι το παυσίπονο μου, όταν σκέφτομαι πως σε 18 ημέρες πετάω για Βρυξέλλες – Γενεύη και ακόμα δεν ξέρω πότε (και αν) θα εξεταστώ τα τελευταία μου μαθήματά. Θα τα πούμε σύντομα, μέχρι τότε γίνεται ο πρωταγωνιστής της ζωής σας και ζείτε την κάθε σας μέρα σα να ήταν η τελευταία σας, γιατί μπορεί να είναι. Ελβετία και Γαλλία, είμαι έτοιμος πνευματικά και σωματικά να σας γνωρίσω.

Στα ηχεία, όλη η δισκογραφία των Placebo (ναι, διάβασα όλο το blog) και το Τρένο στην Κορυφογραμμή από τον Φοίβο Δεληβοριά.

το παρόν γράφτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου

Advertisements

Read Full Post »

Έχω να κάνω ποστ ένα χρόνο. Παραπάνω. Να πάω να δω ακριβώς? Τι σημασία έχει.

Κανονικά θα έπρεπε να πω κάτι σχετικά με το ότι δε γράφω πια. Δεν έχω να πω πια τίποτα.

Ή και πολλά.

(more…)

Read Full Post »

“Σκατά είμαι..”

“Σταμάτα ό,τι κάνεις – ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο και διάβασε.”

Δε με παρατάει, έλεγα. Εδώ ο κόσμος καίγεται, της λέω, όλα είναι σκατά, κι αυτή μου λέει να τα παρατήσω όλα στο βρόντο, να μην το παλέψω καν(!), να τα αφήσω όλα στη μοίρα τους? Και, αντ’αυτού να κάνω τι?

Ένα βιβλίο. Να ξαπλώσω κάπου, όπου να’ναι – και να πιάσω ένα βιβλίο, όποιο να’ναι.

Δεν την άκουσα ποτέ, για χρόνια. Έβριζα, θύμωνα που δε με καταλάβαινε, που δε νοιαζότανε και προσπαθούσε με το άκυρο αυτό επιχείρημα να κάνει πως με βοήθησε – ακόμα χειρότερα, να με αποσπάσει από την προσπάθεια εύρεσης λύσης, και να πάψει να έχει να ανησυχεί, ως όφειλε.

“..ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο..”

Τόσο συχνά μου το έλεγε, που έπαψα καποια στιγμή να το απορρίπτω αυτόματα. Με ποιο άγνωστο, μαγικό τρόπο είναι δυνατόν κάτι τέτοιο να βοηθήσει στο πρόβλημά μου, αναρωτιόμουν από μέσα μου, και εξακολουθούσα να μην την ακούω. Και όταν καμιά φορά την έβλεπα, κουρασμένη, εξαντλημένη, θυμωμένη με κάτι, να ξαπλώνει στο μεγάλο κρεβάτι με τις ιστορίες του Τσιφόρου που γνώριζε απέξω χρόνια τώρα, αρνιόμουν να το πιστέψω και έλεγα πως αποκλείεται να έχει έστω και τα μισά από τα προβλήματα μου.

Όποτε το σκεφτόμουν σοβαρά, ήξερα πως είχα άδικο, πως προφανώς και περνούσε κι αυτή τα ζόρια της, μα ήμουν μικρός – ήμουν έφηβος. Και κάποιος κάποτε είπε, πως τα προβλήματα της εφηβείας είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο.

“Σταμάτα και άκουσέ με μια φορά. Ξάπλωσε και πάρε ένα βιβλίο – είναι καλό.”

Το έκανα. Και είδα, όπως τότε κι ο θεός, πως ήταν καλό. Πως τα προβλήματά μου μπορεί να μη λύθηκαν, μα απομακρύνθηκαν και επέστρεψαν και πάλι στις πραγματικές τους διαστάσεις. Το μυαλό μου καθάρισε, ηρέμησε, χαλάρωσε. Αδιάφορο το ποιο ήταν το βιβλίο, αδιάφορο το τι έλεγε. Καλύτερα να ήταν παλιό, ξαναδιαβασμένο, να μη σε μπερδεύει, να μη σε αγχώνει. Και γίνεται η ζωή πιο βατή, πιο εφικτή, πιο καλή.

Κι εσύ ξεφεύγεις, ταξιδεύεις. Ξαπλώνεις, κλείνεις τα μάτια και τα τρίβεις, τα ξανανοίγεις και ταξιδεύεις. Ταξιδεύεις μ’ ένα βιβλίο.

Read Full Post »

Κόπηκα Ανάλυση Ι. Story of my life.

Από το πρωί είμαι χάλια – αυτό το μάθημα μου έχει σημαδέψει τη ζωή. Ο διδακτορικός που διόρθωνε τα γραπτά με ρώτησε πόσες φορές το έχω δώσει – ούτε ξέρω πια! Πρώτου εξαμήνου μάθημα, κι εγώ στο 6ο έτος, βάλε με το νου σου.

Μουδιασμένος μπροστά στο pc σκέφτομαι ότι, πραγματικά, δεν θα πάρω πτυχίο ποτέ. Πως αυτό το μάθημα θα στοιχειώνει όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου, μέχρι να βρουν πια και για μένα μια θέση στο Άρκαμ και να ησυχάσω. Ό,τι να’ναι, δεν είμαι καλά..

Κόπηκα Ανάλυση Ι και έχω φρικάρει τελείως. Όχι με το ότι κόπηκα – σιγά την έκπληξη, πρώτη φορά είναι? – ούτε με το τι αυτό συνεπάγεται πλέον, τώρα που έχει φτάσει να είναι τελευταίο μάθημα για το πτυχίο. Έχω φρικάρει με τον εαυτό μου. Που κάθεται και φρικάρει. Με την Ανάλυση.

Εγώ δεν είμαι έτσι, αυτά τα πράγματα δε με αγγίζουν πραγματικά. Περνούν από δίπλα μου και με χαϊδεύουν αισθησιακά – ψιλοφτιάχνομαι, ψιλοχαλιέμαι, τέτοια πράγματα. Αναίσθητος χαρακτηρίζομαι συχνά, και άνιωθος. Μα εμένα μ’αρέσω – τουλάχιστον σε αυτό. Δεν είναι πράγματα αυτά για να σου αγγίζουν την ψυχή – δεν πα’ να γαμηθεί κι η Ανάλυση και το πτυχίο της? Αφού να κι αν το πάρω, να κι αν δεν το πάρω!

Δεν ισχύουν όμως όλα αυτά, το χρειάζομαι το πτυχίο μου. Για να φύγω το θέλω, να πάω έξω, σε μια άλλη πόλη, να πάρω ένα άλλο πτυχίο. Εισιτήρια για τα τρένα της ζωής και όλων αυτών που έχουν σημασία, τα πτυχία μου τα χρειάζομαι, όχι γι’αυτά που αντιπροσωπεύουν, μα για να τα αφήνω πίσω μου. Για να προχωρώ – και κάθε φορά να διεκδικώ ένα νέο πτυχίο, πάλι με σκοπό όλα αυτά που θα ζήσω παράλληλα, κι όχι αυτό το ίδιο.. Αυτά που έχουν σημασία.

Η ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όσο κυνηγάς πτυχία. Story of my life.

Spoiler: highlight -> (τελικά πέρασα! δείτε τα comments)

Read Full Post »

Είναι πάνω από δυο βδομάδες τώρα που τελείωσα με την εαρινή εξεταστική – την προτελευταία μου, όπως θέλω να πιστεύω – και όμως βρίσκομαι ακόμα στην Αθήνα. Και είναι ίσως η πρώτη φορά που δε μένω από υποχρέωση, αλλά από επιλογή. Χαλαρώνω. Όχι τόσο όσο θα ήθελα – είναι μια βδομάδα τώρα που χτύπησα και δεν μπορώ να πατήσω καλά το αριστερό μου πόδι, αλλά δε με πτοούν αυτά. Θα περάσει, μπορεί να κάνει κι αλλιώς? 🙂

Αράζω λοιπόν στην καλοκαιρινή Αθήνα, και απολαμβάνω το μπαλκόνι μου. Το πρωί κοιμάμαι, το μεσημέρι ξυπνώ, το απόγευμα τρώω κάτι, και το βράδυ μπαλκόνι. Μιας και δεν πολυβγαίνω μάλιστα λόγω χτυπημένης φτέρνας, δράττομαι της ευκαιρίας και καλώ τους φίλους μου και αράζουμε παρέα με μπυρίτσες και ξηροκάρπια – άλλο ένα παράδειγμα της μεγάλης αλήθειας που θέλει τα απλά πράγματα στη ζωή να είναι τα πιο όμορφα.

Συζητούμε τα πάντα. Με τις εξετάσεις πίσω μας, την περίοδο των διακοπών να έχει ξεκινήσει καιρό τώρα και τις σκέψεις μας αισθητά απεγκλωβισμένες, τίποτα δε μας φαίνεται αδιάφορο, τίποτα δε μοιάζει άσχετο – και οι καλοκαιρινές νύχτες είναι απλά μικρές.

Δυο-τρεις μέρες πριν ήταν, όταν πιάσαμε να κουβεντιάζουμε που θα είμαστε σε 10 χρόνια. Τι θα κάνουμε τις νύχτες, αν θα μας αρέσουν οι ίδιες γυναίκες, αν θα εξακολουθούμε να σηκώνουμε τηλέφωνα. Χτες αναρωτιόμασταν τι απ’όσα κάνουμε ή κάναμε θα αποδειχτεί κάποτε “τσάμπα”. Αν η αξιοπρέπεια πρέπει να μπαίνει πάνω από τη ζωή ή όχι, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο “έτερον εκάτερον” και το “περί ορέξεως κολοκυθόπιτα”. Μα οι πιο ωραίες στιγμές είναι πάντα οι ενδιάμεσες, εκείνες που κανείς δε μιλά, μα η σιωπή δεν είναι αμήχανη – γιατί όλοι κουρασμένοι, απολαμβάνουμε τη νύχτα.

Ιδέα δεν έχω που θα είμαι 26 Ιουλίου του 2018. Μα αν είμαι στην Αθήνα, θα είμαι στο μπαλκόνι μου, με καλή παρέα, με φεγγάρι, με ποτό και τσιγάρο. Γιατί ο Μιλτιάδης καλά τα έλεγε πάντα, μα ο καφές δε μ’αρέσει. Ιδέα δεν έχω αν η ζωή αξίζει χωρίς αξιοπρέπεια, όσο νιώθω πως είναι αμφότερα overrated. Και για την ελληνική ετυμολογία, πραγματικά, δεν έχω ιδέα..

Όσο για τα “τσάμπα” της ζωής μας, θα περιοριστώ στο σημερινό στριπάκι του Garfield που τα λέει όλα:

Ποια να είναι τελικά η μαγεία στα μπαλκόνια καλοκαιρινής νυκτός μας ? Τι είναι αυτό που κάνει το χώρο και το χρόνο να λιμνάζουν και να παύουν να μετρούν? Ποια είναι αυτή η μυστική συνταγή που μας μετατρέπει ξαφνικά όλους σε δυο παπούδες από το Muppet Show, που κάθονται και βλέπουν τη ζωή τους από ψηλά?

Ίσως το μπαλκόνι μου να είναι μαγικό. Ίσως, πάλι, να είναι κάτι που συμβαίνει σε κάθε μπαλκόνι το καλοκαίρι – ίσως μάλιστα στην ταράτσα να είναι ακόμα καλύτερα. Ίσως είναι η καλή παρέα, το ποτό και το τσιγάρο. Ίσως το βαθύ σκοτάδι, πριν την ανατολή.

Μα, εδώ που τα λέμε, δεν έχω ιδέα..

Read Full Post »

What came first? The music or the misery?

Με την πρόταση αυτή ανοίγει ο John Cusack το υπέροχο High Fidelity του Stephen Frears, και συνεχίζει:

People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music?

(more…)

Read Full Post »

\

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό – φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ’εαυτή?

Καλώ σε ανταπόκριση για τις παρακάτω αγωνίες, και η ελπίδα μου θα πεθάνει τελευταία – μετά από όλες τις άλλες.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: