Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Ισπανία’

Συνέχεια εκ του προηγούμενου

Πέμπτη στάση: Πορτογαλία: BragaPorto – Aveiro. Τέλη Μαρτίου, το τέλος της δεύτερης εξεταστικής είναι πια γεγονός, έτσι αποφασίσαμε με τα πιο κοντινά μου άτομα από το πανεπιστήμιο να επισκεφτούμε την πατρίδα ενός καλού μας φίλου και συμφοιτητή. Το ταξίδι ήταν άψογα οργανωμένο από την πλευρά του: πρώτος προορισμός η ήσυχη πόλη Braga, γεμάτη με παλιά, καλοσυντηρισμένα κτίρια και πολύχρωμα λουλούδια στους δρόμους της.

Θέα της Braga από μία εκκλησία – μοναστήρι στην άκρη της πόλη

Θέα της Braga από μία εκκλησία – μοναστήρι στην άκρη της πόλης

Αξέχαστο θα μου μείνει το γεύμα που μας παρείχαν οι γονείς του την τελευταία μέρα: η ατμόσφαιρα πολύ ζεστή, όλη η οικογένεια χαμογελαστή και καλοσυνάτη. Έτσι γευτήκαμε την πορτογαλέζικη κουζίνα (το πιο σημαντικό για μένα: επιτέλους σπιτικό φαγητό φτιαγμένο από χέρια μαμάς, το είχα πεθυμήσει τόσο!), μπόλικος, πολύ καλής ποιότητας, καφές μετά και πολύ μουσική, τραγουδώντας, παίζοντας πιάνο και διάφορα άλλα “περίεργα” όργανα που είχαν στο σπίτι τους.

Ήρθε ο καιρός να πάμε έπειτα στη βροχερή Porto, μέσω τρένου. Δυστυχώς ο καιρός μας τα χάλασε λίγο εκεί, ειδικά την πρώτη μέρα, ήμασταν αρκετά περιορισμένοι. Η ξενάγηση από τον Πορτογάλο ήταν όμως πέρα από πλήρης, μιας και είχε ζήσει εκεί πέντε χρόνια, για σπουδές.

Τα πολύχρωμα σπίτια της Πόρτο, σε αντίθεση με τον μουντό καιρό

Τα πολύχρωμα σπίτια της Πόρτο, σε αντίθεση με τον μουντό καιρό

Λεπτομέρεια: Πλακάκια στις όψεις των κτιρίων! (by Tim)

Λεπτομέρεια: Πλακάκια στις όψεις των κτιρίων! (by Tim)

Έχω την επιθυμία να γράψω κι άλλα για την Πόρτο, αλλά δεν μου έρχεται στο μυαλό κάτι άλλο ξεχωριστό που να έζησα εκεί. Απλά η ίδια καλή παρέα που είμαστε στη Βαρκελώνη, σε ένα άλλο μέρος, με παρόμοιου είδους συζητήσεις και μουσικές αναζητήσεις.

Ο τόπος που γεννιέται το καταπληκτικό κρασί τους

Ο τόπος που γεννιέται το καταπληκτικό κρασί τους

Μια μέρα πριν γυρίσουμε Ισπανία είπαμε να κάνουμε μια παράκαμψη στο Aveiro: Μια μικρή πόλη που την γυρίσαμε όλη με τα πόδια μέσα σε δυο – τρεις μόλις ώρες. Συναντήσαμε κάτι γνωστούς της Κύπριας συμφοιτήτριάς μου, που είχαν πάει με εράσμους από τον Σεπτέμβρη και δε ήθελαν να ξεκολλήσουν από εκεί! Μας οδήγησαν σε ωραία μέρη, με αποκορύφωμα τη στάση για μια μπύρα σε ένα χωμένο μαγαζί – κανονικό μεγάλο διαμέρισμα, όπου κάθε δωμάτιο ήταν επιπλωμένο διαφορετικά. Η φαντασία του ιδιοκτήτη δεν είχε όρια!

Γόνδολες στο ποτάμι της πόλης Aveiro (by Lina)

Γόνδολες στο ποτάμι της πόλης Aveiro (by Lina)

Έκτη στάση: Νότια Ισπανία: Malaga  Ronda  Cordoba

Μιας και τα χρήματα που είχα κράτησει στην άκρη για ένα επιπλέον ταξίδι στην Αθήνα, τα ξόδεψα τον Φεβρουάριο που πήγα να ορκιστώ, αποφάσισα να μείνω Ισπανία για το Πάσχα. Έτσι έγινε και η κράτηση της πτήσης για Μάλαγα στην αρχή των διακοπών! Ο Ανδαλουσιανός συμφοιτητής μου μας προσκάλεσε στα μέρη του, για να νιώσουμε λίγο γνήσια Ισπανία! Στη Μάλαγα μας περίμεναν δύο φίλοι του που με τα αυτοκίνητά τους μας έκαναν μια μικρή ξενάγηση στη πόλη. Μύριζε τόσο Ελλάδα! Πολλές μονοκατοικίες με άσπρες και φούξια βοκαμβίλιες, ακρογιαλιές με κοφτερά βράχια και μερικές ψαροταβέρνες. Εκεί βρισκόταν και το σπίτι – μουσείο του Πικάσσο, αλλά έκανε τόση ζέστη που αντί να μπούμε μέσα, προτιμήσαμε να πάμε στη παραλία.

Θέα από το μπαλκόνι

Ο χρόνος κύλησε όμορφα, και όλα ήταν έτοιμα εκεί, για να γιορταστεί το Πάσχα. Η Semana Santa σε όλο της το μεγαλείο! Φυσικά δεν έλειπε και το στοιχείο του φλαμένκο στα νυχτερινά σοκάκια της πόλης, όπως και στην Cordoba επίσης, που πήγαμε πιο μετά. Ντόπιοι έτοιμοι να δημιουργήσουν μουσική, μόνο με τη φωνή και το χτύπημα των χεριών και των ποδιών τους… Αν είχαν και κιθάρα μαζί τους, ακόμα καλύτερα! Κι εμείς αφορμή ζητούσαμε, για να τους συνοδεύουμε.

Η μορφή των δρόμων της Ανδαλουσίας το Πάσχα (by Zack) – αποσπάσματα από Μάλαγα και Γρανάδα (μερικά από τα παιδιά πήγαν και εκεί)

Στο δρόμο μας προς Cordoba, σταματήσαμε για μισή μέρα περίπου στη Ronda: μια μικρή πόλη, χτισμένη στο χείλος του γκρεμού, με έντονο το στοιχείο των ταυρομαχιών. Εκεί έζησα και κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί στη Βαρκελώνη: 4 άτομα φάγαμε 20 πάμφθηνα και γευστικότατα πιάτα tapas! (spacedyevest: Πανέμορφη η Ronda, βρέθηκα εκεί τον Αύγουστο του 2006)

Η πόλη που κοιτά στο άπειρο (by Jan)

Η πόλη που κοιτά στο άπειρο (by Jan)

Η πολύ επιβλητική γέφυρά τους

Αργά τη νύχτα φτάσαμε στη Cordoba. Η πρώτη εντύπωση: μία μεγάλη πόλη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Στην αρχή νόμιζα πως δεν έχει να μου προσφέρει κάτι διαφορετικό, αλλά τις υπόλοιπες μέρες ευτυχώς κατάλαβα ότι είχα άδικο. Το αραβικό στοιχείο στο ιστορικό κέντρο της πόλης ήταν τόσο βαθύ! Δύο σταθμοί ήταν ιδιαίτεροι: πρώτος, ο μεγάλος καθεδρικός ναός τους, ένα μείγμα με ισλαμικά και καθολικά στοιχεία, παντρεμένα με τόσο περίεργο τρόπο. Πραγματικά ανατρίχιασα από το δέος που σου προκαλέι η τόση γεωμετρική απλότητα στο εσωτερικό του ισλαμικού μέρους.

Ο ορισμός της επιβλητικότητας στο ναό της Cordoba

Ο ορισμός της επιβλητικότητας στο ναό της Cordoba

Δεύτερος σταθμός, ένα χωμένο μαροκινό μαγαζάκι, μία όαση για ξεκούραση και καφέ με μουσική σε αραβικούς ρυθμούς.

Η παραγγελιά μας!

Η παραγγελιά μας!

Τώρα επιτέλους επιστροφή στην Βαρκελώνη, για λίγη ξεκούραση που είναι τόσο απαραίτητη. Το καλοκαίρι δυστυχώς έχει εγκατασταθεί για τα καλά εδώ, ενώ μας περιμένουν άλλοι δύο μήνες ακόμα πιο σκληρής δουλειάς. Αλλά με καλή θέληση, όλα γίνονται!

Πάντα φοβόμουν ότι όσο γλαφυρός – παραστατικός και να προσπαθείς να είναι ο τρόπος που καταγράφεις κάποια γεγονότα από το παρελθόν, ποτέ δε θα μπορέσεις να αποτυπώσεις αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύουν μέσα σου. Αυτό ένιωσα και τώρα. Ίσως αυτό το “απερίγραπτο” να είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της “ζωής”.

υ.γ. 1: Ευχαριστώ όσους ανθρώπους με έχουν φιλοξενήσει στα μέρη που πηγαίνω, με αποτέλεσμα να ξοδέυω ελάχιστα για διαμονή. Προφανώς όλα είναι δανεικά, έρχεται το καλοκαίρι και η Ελλάδα…!

υ.γ 2: Ευχαριστώ τις πολύ φθηνές αεροπορικές εταιρίες (οι οποίες λείπουν από την Ελλάδα δυστυχώς), χωρίς αυτές δε θα μπορούσα να πάω πουθενά! :p

υ.γ 3: Ευχαριστώ τον Μανόλη που μου παραχώρησε λίγο από τον χώρο του σε αυτό το site και έτσι μπόρεσα να μοιραστώ τα παραπάνω μαζί σας! (Μανόλης: το timetoleave θα χαρεί να φιλοξενήσει και μελλοντικές σου ιστορίες 🙂)

Keep l(ea)iving !! 🙂

Advertisements

Read Full Post »

Η φίλη του timetoleave Κατερίνα αποφάσισε να γράψει για τις εμπειρίες της από τη Βαρκελώνη όπου ζει με αφορμή το μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο οποίο φοιτά αλλά και τα ταξίδια της που έγιναν με αφετηρία την πρωτεύουσα της Καταλονίας και προορισμούς διάφορες πόλεις της Ευρώπης.

Βαρκελώνη, ξημερώματα Μ. Τετάρτης, κοντεύει 4, μισάνοιχτο το παράθυρο του δωματίου, για να μπαίνει λίγο το γλυκό (μισο-καλοκαιρινό) αεράκι. Είναι η απόλυτη αίσθηση γαλήνης ύστερα από την περσινή χρονιά στην Ελλάδα γεμάτη με έντονα ευχάριστα αλλά και τραγικά γεγονότα, αρκετά, για να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα. Ίσως τελικά να χρειάζεται και αυτό πού και πού.

Η χρονιά που διανύουμε είναι μία από τις πιο γεμάτες της ζωής μου: ταξίδια, εμπειρίες, μουσική, διάβασμα, αφοσίωση επιτέλους στον επιστημονικό κλάδο που με ενδιέφερε πραγματικά, μέσα από το μεταπτυχιακό που κάνω. Όλα τόσο φανταστικά αλληλένδετα μεταξύ τους. Το χρονικό ξεκινά από τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε…

Στα ηχεία το τραγούδι “I can see clearly now” ερμηνευμένο με τον μοναδικό τρόπο τής, γνωστής μου για αρκετά χρόνια από το ωδείο, Μαρίνας – τώρα πρόσφατα έχει γίνει και πολύ δημοφιλής δημοφιλής στην Ελλάδα, λόγω της σειράς Steps!

Πρώτη στάση: Barcelona (και η αφετηρία των υπόλοιπων εξορμήσεών μου)! Η πόλη – ορισμός της πνευματικής κίνησης της Ισπανίας, και όχι μόνο: Φεστιβάλς κάθε είδους τέχνης, άνθρωποι που έχουν να πουν και να δώσουν, μουσική παντού, περίεργη αρχιτεκτονική, εναρμονισμένο δέσιμο του “παλιού” με το “μοντέρνο”…  Αρκετή υγρασία, πολλά στενά και βρώμικα σοκάκια στο ιστορικό κέντρο, πολλοί ντόπιοι που θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ξεκομμένους από την υπόλοιπη Ισπανία, πολλοί μετανάστες από νότια Αμερική κυρίως, που με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούν να ξετυλίγουν την κουλτούρα και τον πολιτισμό τους.

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Θέα της πόλης από το όρος Τibidabo

Περισσότερες φωτογραφίες και ιστορίες μετά το άλμα…

(more…)

Read Full Post »

Χρόνια και χρόνια τώρα τριγυρνώ… Τι νομίζετε; Μπρίκια κολλάμε σε αυτό το blog? Ενίοτε δηλαδή κολλάμε αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν ταξιδεύουμε εντωμεταξύ. Είναι πολλά πράγματα που θέλω να γράψω εδώ και καταλήγω να γράφω ελάχιστα. Σήμερα που δεν πήγα στη δουλειά επειδή είμαι άρρωστος θα μιλήσω για τα ταξίδια του 2010. Λίγες κουβέντες για διάφορα μέρη που επισκέφθηκα πέρυσι μαζί με συνοδευτικές φωτογραφίες μου. Μπορείτε να διαβάσετε την αντίστοιχη περυσινή ανασκόπηση εδώ.

Τρένα, λεωφορεία, αεροπλάνα, αυτοκίνητα και πλοία χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά του γράφοντος στα εκάστοτε μέρη. Πιστεύω δε πως η διαδρομή είναι κομμάτι του ταξιδιού και μπορεί να είναι από κουραστική μέχρι απολαυστική. Οι πτήσεις είναι συνήθως οι πιο κουραστικές και το 2010 βρέθηκα σε 19 από αυτές. Πώς γίνεται να είναι μονός αυτός ο αριθμός; Όλες οι εξηγήσεις μετά το άλμα:

(more…)

Read Full Post »

Ρώτα με τι είναι αυτό που διαφέρει από τόπο σε τόπο.

Οι γεύσεις θα σου πω. Δεν είναι μόνο αυτό, σίγουρα. Αλλά αυτό θα σου πω. Πάντα τις γεύσεις έψαχνα, πάντα οι γεύσεις με ένοιαζαν.

(more…)

Read Full Post »

Μαδρίτη λοιπόν. Έλληνες δεν είμαστε; Griegos, si! Πρέπει να πιούμε και καφέ. Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία. Γιατί; Γιατί ο Έλληνας θέλει να πιει το καφεδάκι του, θέλει να διαβάσει την εφημερίδα του, θέλει ακόμα ακόμα να πάει και στην τόσο υπέροχη παραλία του – που άφθονες τις έχουμε δόξα σε όποιον έφτιαξε τη γη – και να πιει το φραπέ του, φραπόγαλο αδερφέ, φραπόγαλο! Θέλει λοιπόν ο Έλληνας να πάει στην καφετέριά του, να δει τους φίλους του, να φλερτάρει και να παίξει, να ηρεμήσει και να σκεφτεί. Είναι μέσα στην κουλτούρα μας αυτό το πράγμα, μέσα σε αυτή την κουλτούρα που ορθώς ( ; ), μη ορθώς ( ; ), όπως θες δες το, έχει κατηγορηθεί από πολλούς. “Ρεμάλια της καφετέριας” λένε οι μεγάλοι τη γενιά μου, “αλήτες” μας ανεβάζουνε, “τεμπέληδες” μας κατεβάζουνε. Ποιοι μεγάλοι; Αυτοί που η δική τους η γενιά:

Είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου και αγαπάω τους νέους ανθρώπους. Εκείνους που η γενιά μου κατασπατάλησε τους πόρους της ευτυχίας τους. Χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς κοινωνική συνείδηση.

όπως λέει ένας άνθρωπος που πιστεύω (Θωμάς Σφηκόπουλος, πρόεδρος Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών). Πρέπει λοιπόν ο Έλληνας, αυτός που τόσο μοχθεί και τόσο τυραννιέται από όλους αυτούς που τον εκμεταλλεύονται τόσα χρόνια, αυτός που εδώ στο εξωτερικό βλέπει τους άλλους άλλοτε να τον περιγελούν, άλλοτε να λυπούνται με αυτά που – στρεβλά – ακούν για μας στις ειδήσεις, αυτός που έχει αποδείξει την αξία του, το μυαλό του, την ευστροφία και την πονηριά του μακριά από την πατρίδα, αυτός που έχει τα λαμόγια να τον κυβερνούν, αυτός που οδηγείται μοιραία στην πτώχευση, πρέπει λοιπόν αυτός ο Έλληνας να πληρώνει στην Ελλάδα 4 και 5 ευρώ για τον καφέ του. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Και σε ποιον να φωνάξω; Στον καφετζή; Και ο καφετζής θα πάει στον προμηθευτή του να φωνάξει, και ο προμηθευτής στον εισαγωγέα, και συνεχίζεται…

Η αντίθεση; Στη Μαδρίτη ο καφές κάνει 1.80. Ένα και ογδόντα. Ευρώ. Δηλαδή δίνεις ένα δίευρω (2€) και σου φέρνουν τον καφέ και σου φέρνουν και ρέστα. Και καλός καφές. Café con leche = καφές με γάλα. Και στο καλύτερο καφέ της Μαδρίτης, που έχουν κάτσει λέει συγγραφείς βιβλίων, πολιτικοί πετυχημένοι, μουσικάντηδες διάσημοι και ποιητές ξακουστοί, που έχει αυλή και βλέπεις τις τουλίπες, που κάθεσαι έξω και απολαμβάνεις το διάσημo στα μήκη και στα πλάτη μπλε ισπανικό ουρανό, το Café Gijón λέω – Más de 100 años albergando cultura (= περισσότερα από 100 χρόνια στεγάζει την κουλτούρα),  ο καφές κάνει 4 ευρώ. Τέσσερα ευρώ.

Και στη Ρώμη ήπια cappuccino με 1.50 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός. Και espresso με 0.80 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός.

Ο καφές λοιπόν. Του Έλληνα ο καφές. Πόσα σημαίνει, πόσα κρίνει και ποιος τον κρίνει.

Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία…

Στα ηχεία: “όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω κάτι απογέματα…” – Μίλτος Πασχαλίδης

Read Full Post »

Να ‘μαστε λοιπόν, στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, δύο μήνες μετά. Πάντα έλεγα στους φίλους μου ότι σημασία έχει να ζεις, όχι μόνο να υπάρχεις. Και εδώ είμαι για να το αποδείξω.

Gran Via Madrid

Gran Via, Μαδρίτη

(more…)

Read Full Post »

Ξέρεις τι γίνεται.. Κάποιες φορές οι τάσεις φυγής πνίγονται μέσα λόγω των καταστάσεων, κάποιες φορές δεν μπορείς να φύγεις και λες “δε γαμιέται, ας κάτσω εδώ για πάντα”. Σου μένει όμως το απωθημένο, σου μένει αυτή η απορία “κι αν είχα φύγει πώς θα ήταν η ζωή μου;”, “κι αν δεν είχα ριζώσει εδώ για πάντα τι άλλα θα είχα δει, τι από αυτά εδώ θα είχα πετάξει από πάνω μου;”. Στις 15/2 φεύγει ο ένας φίλος μου, στις 20/2 φεύγει ο άλλος, και οι δύο για να πάνε κάπου στην Ευρώπη. Πλέον η θέληση να γίνουμε δραπέτες ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας, και η εδώ πίεση ξεπερνάει τα όρια της αντοχής. Τελευταίος, στις 23/2 φεύγω κι εγώ για τη Μαδρίτη. Ξεκινάει μια τρίμηνη -αρχικά- περιπέτεια, internship το λένε αυτοί, prison break το λέω εγώ. Θα είμαι στην Telefonica της Ισπανίας και το σχέδιο έχει ως εξής:

  • να γυρίσω όση από την Ισπανία μπορώ
  • να βελτιώσω τα ισπανικά μου όσο μπορώ
  • να φάω tapas, jamon, chorizos, paellas κτλ
  • να πιω πάλι black mojito στο Penthouse
  • να πάω πάλι στο Prado και στο Reina Sofia
  • να πάω μέρα αυτή τη φορά στην Plaza de Cibeles
  • να πάω στο Γιβραλτάρ για να δω Μαροκινούς απέναντι
  • να πάω στη Λισαβόνα για να δω αν τα νερά του Ατλαντικού είναι διαφορετικά από του Αιγαίου
  • να πάω στη Βαρκελώνη για να περπατήσω πάλι στην Barceloneta
  • να πάω με τρένο στο Παρίσι
  • να τα κρατήσω όλα αυτά με την D60
  • να προχωρήσω όσο γίνεται το διδακτορικό μου
  • να ζήσω λίγο αλλιώς, να αποφασίσω, να ξεχάσω, να θυμηθώ

Barceloneta beach, Barcelona, January 2009

Black mojitos

Black mojitos, Penthouse, Madrid, April 2009

Plaza Mayor

Plaza Mayor, Madrid, April 2009

Να είστε καλά, καλό μου ταξίδι

Στα ηχεία: Πού να σε βρω – Ενδελέχεια

Read Full Post »

%d bloggers like this: