Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ιταλία’

Χρόνια και χρόνια τώρα τριγυρνώ… Τι νομίζετε; Μπρίκια κολλάμε σε αυτό το blog? Ενίοτε δηλαδή κολλάμε αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν ταξιδεύουμε εντωμεταξύ. Είναι πολλά πράγματα που θέλω να γράψω εδώ και καταλήγω να γράφω ελάχιστα. Σήμερα που δεν πήγα στη δουλειά επειδή είμαι άρρωστος θα μιλήσω για τα ταξίδια του 2010. Λίγες κουβέντες για διάφορα μέρη που επισκέφθηκα πέρυσι μαζί με συνοδευτικές φωτογραφίες μου. Μπορείτε να διαβάσετε την αντίστοιχη περυσινή ανασκόπηση εδώ.

Τρένα, λεωφορεία, αεροπλάνα, αυτοκίνητα και πλοία χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά του γράφοντος στα εκάστοτε μέρη. Πιστεύω δε πως η διαδρομή είναι κομμάτι του ταξιδιού και μπορεί να είναι από κουραστική μέχρι απολαυστική. Οι πτήσεις είναι συνήθως οι πιο κουραστικές και το 2010 βρέθηκα σε 19 από αυτές. Πώς γίνεται να είναι μονός αυτός ο αριθμός; Όλες οι εξηγήσεις μετά το άλμα:

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Μαδρίτη λοιπόν. Έλληνες δεν είμαστε; Griegos, si! Πρέπει να πιούμε και καφέ. Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία. Γιατί; Γιατί ο Έλληνας θέλει να πιει το καφεδάκι του, θέλει να διαβάσει την εφημερίδα του, θέλει ακόμα ακόμα να πάει και στην τόσο υπέροχη παραλία του – που άφθονες τις έχουμε δόξα σε όποιον έφτιαξε τη γη – και να πιει το φραπέ του, φραπόγαλο αδερφέ, φραπόγαλο! Θέλει λοιπόν ο Έλληνας να πάει στην καφετέριά του, να δει τους φίλους του, να φλερτάρει και να παίξει, να ηρεμήσει και να σκεφτεί. Είναι μέσα στην κουλτούρα μας αυτό το πράγμα, μέσα σε αυτή την κουλτούρα που ορθώς ( ; ), μη ορθώς ( ; ), όπως θες δες το, έχει κατηγορηθεί από πολλούς. “Ρεμάλια της καφετέριας” λένε οι μεγάλοι τη γενιά μου, “αλήτες” μας ανεβάζουνε, “τεμπέληδες” μας κατεβάζουνε. Ποιοι μεγάλοι; Αυτοί που η δική τους η γενιά:

Είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου και αγαπάω τους νέους ανθρώπους. Εκείνους που η γενιά μου κατασπατάλησε τους πόρους της ευτυχίας τους. Χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς κοινωνική συνείδηση.

όπως λέει ένας άνθρωπος που πιστεύω (Θωμάς Σφηκόπουλος, πρόεδρος Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών). Πρέπει λοιπόν ο Έλληνας, αυτός που τόσο μοχθεί και τόσο τυραννιέται από όλους αυτούς που τον εκμεταλλεύονται τόσα χρόνια, αυτός που εδώ στο εξωτερικό βλέπει τους άλλους άλλοτε να τον περιγελούν, άλλοτε να λυπούνται με αυτά που – στρεβλά – ακούν για μας στις ειδήσεις, αυτός που έχει αποδείξει την αξία του, το μυαλό του, την ευστροφία και την πονηριά του μακριά από την πατρίδα, αυτός που έχει τα λαμόγια να τον κυβερνούν, αυτός που οδηγείται μοιραία στην πτώχευση, πρέπει λοιπόν αυτός ο Έλληνας να πληρώνει στην Ελλάδα 4 και 5 ευρώ για τον καφέ του. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Και σε ποιον να φωνάξω; Στον καφετζή; Και ο καφετζής θα πάει στον προμηθευτή του να φωνάξει, και ο προμηθευτής στον εισαγωγέα, και συνεχίζεται…

Η αντίθεση; Στη Μαδρίτη ο καφές κάνει 1.80. Ένα και ογδόντα. Ευρώ. Δηλαδή δίνεις ένα δίευρω (2€) και σου φέρνουν τον καφέ και σου φέρνουν και ρέστα. Και καλός καφές. Café con leche = καφές με γάλα. Και στο καλύτερο καφέ της Μαδρίτης, που έχουν κάτσει λέει συγγραφείς βιβλίων, πολιτικοί πετυχημένοι, μουσικάντηδες διάσημοι και ποιητές ξακουστοί, που έχει αυλή και βλέπεις τις τουλίπες, που κάθεσαι έξω και απολαμβάνεις το διάσημo στα μήκη και στα πλάτη μπλε ισπανικό ουρανό, το Café Gijón λέω – Más de 100 años albergando cultura (= περισσότερα από 100 χρόνια στεγάζει την κουλτούρα),  ο καφές κάνει 4 ευρώ. Τέσσερα ευρώ.

Και στη Ρώμη ήπια cappuccino με 1.50 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός. Και espresso με 0.80 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός.

Ο καφές λοιπόν. Του Έλληνα ο καφές. Πόσα σημαίνει, πόσα κρίνει και ποιος τον κρίνει.

Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία…

Στα ηχεία: “όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω κάτι απογέματα…” – Μίλτος Πασχαλίδης

Read Full Post »

milano-lago-di-como-tour2

Como
Bellagio
Varenna
Mandello del Lario
Lecco
Milano

Μετά από κάμποσα κρουασάν, δύο μεγάλα κομμάτια πίτα, ένα γιαούρτι και δυο αμαρέττι για το δρόμο, Ο Γιώργος παρέδωσε το δωμάτιο και βγήκε στο πρωινό, χειμωνιάτικο Como. Με ένα χάρτη της πόλης ανά χείρας και το πιστό του backpack στην πλάτη, έκανε μια βόλτα στους άδειους δρόμους και κατέβηκε στο λιμάνι. Εκεί έβγαλε εισητήριο και επιβιβάστηκε στο πλοίο για το Bellagio, το χωριό στον κεντρικό μυχό της λίμνης.

(Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους χάρτες της Google Maps που με βοηθούν στην αναπαράσταση των διαδρομών, αλλά και να τους επισημάνω την πρώτη τους ανακρίβεια που έτυχε να συναντήσω, όσον αφορά την Ευρώπη τουλάχιστον. Η διαδρομή Como – Bellagio δε γίνεται μονάχα οδικώς, αλλά και με πλοίο.)

Η λίμνη, γαλάζιος καθρέπτης στις όχθες των Άλπεων, είναι μαγευτική – το ίδιο και η διαδρομή. Το Bellagio, ωστόσο, ακόμα πιο έρημο από το Como, μοιάζει με νεκρή πόλη. Ίσως τα μέρη αυτά να είναι πιο ζωντανά την άνοιξη, σκέφτεται ο Γιώργος, και ξαναπαίρνει το καραβάκι με προορισμό τη Varenna αυτή τη φορά, στην αντίπερα όχθη.

hpim6029

Από εκεί και με το εισιτήριο του InterRail ανά χείρας, επιβιβάζεται στο τρένο και κατεβαίνει στο Mandello del Lario, όπου και αράζει για μερικές ώρες. Το πάρκο της πόλης είναι εκπληκτικό και συναγωνίζεται αντάξια την απερίγραπτη θέα. Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους – και ως συνήθως δεν καταφέρνουν να πουν ούτε τα μισά.

hpim60431

Κουρασμένος και ενώ το φως της μέρας έχει αρχίσει να χάνεται, ο Γιώργος επιστρέφει στο σταθμό και επιβιβάζεται στο τρένο για Lecco. Εκεί προλαβαίνει την ανταπόκριση για Μιλάνο και σε λίγες ώρες είναι και πάλι στην ιταλική μεγαλούπολη.

Η κατάρα όμως καλά κρατεί! Αφού έκανε 3-4 φορές τον κύκλο γύρω από τη διεύθυνση που αναζητούσε και την οποία κανένας περαστικός δε φάνηκε να γνωρίζει, βρέθηκε για άλλη μια φορά σε ένα hostel χωρίς ελεύθερα δωμάτια. Βρίζοντας την τύχη του και τα Χριστούγεννα (φάτνες κλπκλπ) και αποφασισμένος να κλείνει beforehand από δω και πέρα για την κάθε επόμενη πόλη, παρακάλεσε τον, ευτυχώς ευγενέστατο, υπάλληλο να του βρει κάπου αλλού να μείνει.

Έτσι, μετά από δύο ακόμη λεωφορεία και 20 λεπτά περπάτημα, η νύχτα τον βρίσκει στο Hotel Amerika, ένα ξενοδοχείο φτηνό, αλλά αρκετά μέτριο ώστε να μην το προτείνει σε κανέναν, όπου γνωρίζει τον αμερικανό Ean που σπουδάζει ηθοποιός στο Λονδίνο και τη γλυκιά  Ξένια από τη Λευκορωσία, που γυρίζει την Ευρώπη χωρίς φόβο και με κάθε πάθος  🙂

Η επόμενη μέρα ξημερώνει στο Μιλάνο και η συνέχεια στο επόμενο μας ποστ – μόλις βρω λίγο χρόνο..

Read Full Post »

Το τρένο από την Ancona ξεκινά και προορισμός είναι η πρωτεύουσα του ιταλικού βορρά, το βιομηχανικό Μιλάνο. Από κει στόχος δεν είναι μόνο το ίδιο το Μιλάνο, αλλά και η Lago di Como, η μεγάλη λίμνη με το περίεργο σχήμα στα βόρεια της πόλης.

ancona-milano-como

Η πρώτη minor φρίκη στο ταξίδι του Γιώργου έρχεται με τη συνειδητοποίηση ότι δε δουλεύει το κινητό του. Κακοί χειρισμοί με τον ελληνικό πάροχο δεν ενεργοποίησαν σωστά το roaming (ή ελληνιστί, την περιαγωγή, όπως δε χάνει ευκαιρία να μας θυμίζει ο φίλος spacedyevest), και έτσι η τηλεφωνική επικοινωνία με γονείς και λοιπούς αγχώδεις οικογενειακούς παράγοντες στάθηκε αδύνατη από την αποβίβαση και μετά. Έτσι, με την άφιξή του στο Μιλάνο, ο Γιώργος ερευνά το σταθμό και βρίσκει ένα μαγαζάκι που πουλάει τηλεκάρτες. Εντούτοις, η ευθύτατη απάντηση “Non parlo inglese” (..or something like that) δεν βοήθησε τα πράγματα να προοδεύσουν ποσώς..

Μα ο σωστός πληροφορικάριος δεν μασάει έτσι εύκολα 😛 Απτόητος ο Γιώργος επιστρέφει στο Info-Desk του σιδηροδρομικού σταθμού και δίνοντας στον υπάλληλο ένα χαρτάκι, του ζητά να του γράψει στα ιταλικά: “Θέλω μία κάρτα για να πάρω τηλ. στην Ελλάδα!” Λίγα λεπτά αργότερα το πολυπόθητο τηλεφώνημα πραγματοποιείται και οι γονείς του Γιώργου μπορούν επιτέλους να ανακουφιστούν που ο γιος τους δεν έχει πέσει ακόμα θύμα της Cosa Nostra και εξακολουθεί να φέρει αμφότερα τα νεφρά του.

hpim60191

Hop out – hop in, και ο Γιώργος βρίσκεται και πάλι στο τρένο, αυτή τη φορά με προορισμό την πανέμορφη κωμόπολη Como, στις όχθες της ομώνυμης λίμνης. Όταν φτάνει έχει πια νυχτώσει για τα καλά και η αρίθμηση των ιταλικών ΚΤΕΛ δε βοηθά καθόλου την κατάσταση. Δύο λεωφορεία με ίδιο αριθμό, ίδια διαδρομή και διαφορετικές στάσεις παγιδεύουν το φίλο μας σε περίεργες βόλτες στη σκοτεινή κωμόπολη, πριν καταφέρει να βρεθεί έξω από το Hostel “Villa Olmo” όπου προγραμμάτιζε να μείνει.

Μα η περιπέτεια δεν τελειώνει ποτέ! Το hostel είναι κλειστό και πρακτικά αόρατο στα σκοτάδια. Ο Γιώργος ψάχνει τριγύρω και σύντομα βρίσκει τον εαυτό του μέσα(!) στη Villa Olmo που έχει δώσει το όνομά της στο hostel. Μπάχαλο.

Εκνευρισμένος μπαίνει και ρωτάει όπου βρει. Τελικά, ένας σερβιτόρος ενός highclass εστιατορίου που φρικάρει τελείως μόλις τον βλέπει να σκάει μέσα με το backpack, τον στέλνει στο κλειστό hostel και το μυστήριο λύνεται. Αφήνοντας μερικές κατάρες για την τύχη του, ο Γιώργος ξαναρχίζει να ρωτάει, ώσπου βρίσκει τέλος ένα τοπικό ξενοδοχείο για να περάσει τη νύχτα. “60 ευρώ το δωμάτιο, αλλά δε γαμιέται“, σκέφτεται. “Θα τους ξεσκίσω το πρωινό!” Όπερ και εγένετο 😛

Καλή όρεξη μαν! Τα λέμε αύριο 😉

Read Full Post »

%d bloggers like this: