Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Μαδρίτη’

Χρόνια και χρόνια τώρα τριγυρνώ… Τι νομίζετε; Μπρίκια κολλάμε σε αυτό το blog? Ενίοτε δηλαδή κολλάμε αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν ταξιδεύουμε εντωμεταξύ. Είναι πολλά πράγματα που θέλω να γράψω εδώ και καταλήγω να γράφω ελάχιστα. Σήμερα που δεν πήγα στη δουλειά επειδή είμαι άρρωστος θα μιλήσω για τα ταξίδια του 2010. Λίγες κουβέντες για διάφορα μέρη που επισκέφθηκα πέρυσι μαζί με συνοδευτικές φωτογραφίες μου. Μπορείτε να διαβάσετε την αντίστοιχη περυσινή ανασκόπηση εδώ.

Τρένα, λεωφορεία, αεροπλάνα, αυτοκίνητα και πλοία χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά του γράφοντος στα εκάστοτε μέρη. Πιστεύω δε πως η διαδρομή είναι κομμάτι του ταξιδιού και μπορεί να είναι από κουραστική μέχρι απολαυστική. Οι πτήσεις είναι συνήθως οι πιο κουραστικές και το 2010 βρέθηκα σε 19 από αυτές. Πώς γίνεται να είναι μονός αυτός ο αριθμός; Όλες οι εξηγήσεις μετά το άλμα:

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Στα ηχεία: Stay the night – James Blunt

Στην πρώτη δύσκολη στιγμή λες θα το παλέψω και θα περάσει, καλά είμαι εδώ. Τι γίνεται όμως στη δεύτερη δύσκολη στιγμή, στην τρίτη; Εκεί χρειάζεσαι ή προορισμό ή ανθρώπους να σου δίνουν θάρρος. Μίλησα πρόσφατα μετά από αρκετό καιρό με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Θέλει να φύγει. Έχει βρει και τον προορισμό, οι λεπτομέρειες μένουν. Έχει άγχος, αγωνία για το αν θα τα καταφέρει εκεί. Όλοι έχουν πάντα. Και φοβάται τη μοναξιά του καφέ. Όλοι φοβούνται πάντα.

Στο timetoleave λέμε ότι κάποιοι φεύγουν για να ξεφύγουν, κάποιοι φεύγουν για να πάνε, κάποιοι και για τα δύο.

Για να φύγεις χρειάζεται πάντα προσπάθεια. Και ψυχολογική και πρακτική. Κάποιες αιτήσεις – σε πανεπιστήμια ή εταιρίες – κάποια απαραίτητη γραφειοκρατεία, κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες στον τόπο του εδώ, κάποιες προετοιμασίες στον τόπο του εκεί. Και το άγχος κάποιες φορές κινδυνεύει να γίνει μη δημιουργικό – ή ακόμα χειρότερα αποτρεπτικό. Το πώς θα είναι εκεί είναι θέμα του εκεί όμως, όχι του εδώ. Αξίζει, λέει, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Περίεργο θέμα η φυγή. Αλλά ποτέ δεν είναι λάθος. Αν δεν σου λείψει τίποτα έχεις κερδίσει. Μία νέα ζωή. Με άλλους ανθρώπους γύρω, άλλες συνήθειες, άλλη ρουτίνα, άλλες χαρές, και άλλες λύπες. Ακόμα κι αν σου λείψει το εδώ, θα έχεις κερδίσει. Θα έχεις μάθει τι σου έλειψε, τι είχες εδώ, τι δεν έχεις εκεί, τι να ζήσεις καλύτερα και περισσότερο όταν γυρίσεις πίσω.

Τα προβλήματα σε μεγαλώνουν, σε δυναμώνουν, σε ωριμάζουν, σε ανεξαρτητοποιούν – πολλές λέξεις, ένα το νόημα.

Κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι. Πρέπει να πας στο σούπερ-μάρκετ γιατί αν δεν πας εσύ δεν θα πάει κανείς. Και ακόμα χειρότερα – πρέπει να πας σε ώρες που είναι ανοιχτό, όχι όταν το θυμηθείς και έχεις όρεξη για βόλτα  😛 Πρέπει να πλύνεις τα ρούχα, να τα στεγνώσεις και να τα σιδερώσεις – ή να βρεις τρόπους να φαίνονται σιδερωμένα αν δεν ξέρεις να σιδερώνεις! Πρέπει να μετράς τα χρήματα, να υπολογίζεις πού θα ξοδέψεις και πόσο.

Και επειδή κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι, μπορείς στο δρόμο να σταματήσεις να παίξεις με τις πάπιες, αν έχει πάπιες. Δεν βιάζεσαι, δεν λογοδοτείς, δεν ενημερώνεις. Μπορείς να κάνεις όποια τρέλα θες, όσες φορές θες, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Μπορείς να είσαι όσο μόνος ή μόνη θες, όποτε θες. Να κάνεις νέες παρέες, να δεθείς. Να πας εκδρομές, να δοκιμάσεις άλλα φρούτα και γλυκά, να καπνίσεις περίεργα τσιγάρα. Να πιεις σανγκρία στην Ισπανία, ουίσκι στη Σκωτία, σάκε στην Ιαπωνία.  Να φλερτάρεις ξανά και ξανά μέχρι να ερωτευτείς ξανά. Ή και να κάνεις one night stand χωρίς ονόματα όποτε θες. Και το άλλο πρωί να πάρεις την κάμερα και να γυρίσεις την πόλη ανέμελα, να τραβήξεις χαζά βίντεο με αγνώστους ή ψαγμένες φωτογραφίες με γέφυρες και θέατρα. Το Αμβούργο, λέει, είναι η πόλη με τις περισσότερες γέφυρες στον κόσμο – ίσως και τα περισσότερα θέατρα.

Και αν, ακόμα πιο ιδανικά, η δουλειά εκεί είναι το κίνητρο για να πας, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Κάνεις αυτό που πάντα ήθελες, no strings attached.

Όποιο κι αν είναι το εκεί, όπως κι αν ονομάζεται ο προορισμός, ό,τι κι αν έχει γεννήσει, έχει σίγουρα πολλά να δεις, πολλά να μάθεις, πολλά να ζήσεις, πολλά ν’ αναζητήσεις κι άλλα τόσα για να νοσταλγήσεις. Σε Μαδρίτη, Όσλο, Παρίσι, Βιέννη. Όποιο κι αν είναι το εκεί αξίζει σίγουρα την προσπάθεια! Και η μοναξιά του καφέ έχει τη γλύκα της. 😉

Τime to leave είναι time to live.

Από την αισιόδοξη όχθη απόψε, αφιερωμένο ποστ, για να δίνει δύναμη και να κυκλώνει όνειρα. Και για εδώ και για εκεί!

Δημήτρης

Hard Rock Cafe, Madrid, April 2010

Υ.Γ: Και πάντα μπορεί κανείς να θέτει στόχους τύπου: “Θα γυρίσω όλα τα Hard Rock Cafe του κόσμου” ή “Θα συλλέγω μαγνητάκια από όλες τις χώρες/πόλεις που έχω ζήσει, όχι απλώς επισκεφτεί”

Read Full Post »

Ρώτα με τι είναι αυτό που διαφέρει από τόπο σε τόπο.

Οι γεύσεις θα σου πω. Δεν είναι μόνο αυτό, σίγουρα. Αλλά αυτό θα σου πω. Πάντα τις γεύσεις έψαχνα, πάντα οι γεύσεις με ένοιαζαν.

(more…)

Read Full Post »

Μαδρίτη λοιπόν. Έλληνες δεν είμαστε; Griegos, si! Πρέπει να πιούμε και καφέ. Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία. Γιατί; Γιατί ο Έλληνας θέλει να πιει το καφεδάκι του, θέλει να διαβάσει την εφημερίδα του, θέλει ακόμα ακόμα να πάει και στην τόσο υπέροχη παραλία του – που άφθονες τις έχουμε δόξα σε όποιον έφτιαξε τη γη – και να πιει το φραπέ του, φραπόγαλο αδερφέ, φραπόγαλο! Θέλει λοιπόν ο Έλληνας να πάει στην καφετέριά του, να δει τους φίλους του, να φλερτάρει και να παίξει, να ηρεμήσει και να σκεφτεί. Είναι μέσα στην κουλτούρα μας αυτό το πράγμα, μέσα σε αυτή την κουλτούρα που ορθώς ( ; ), μη ορθώς ( ; ), όπως θες δες το, έχει κατηγορηθεί από πολλούς. “Ρεμάλια της καφετέριας” λένε οι μεγάλοι τη γενιά μου, “αλήτες” μας ανεβάζουνε, “τεμπέληδες” μας κατεβάζουνε. Ποιοι μεγάλοι; Αυτοί που η δική τους η γενιά:

Είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου και αγαπάω τους νέους ανθρώπους. Εκείνους που η γενιά μου κατασπατάλησε τους πόρους της ευτυχίας τους. Χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς κοινωνική συνείδηση.

όπως λέει ένας άνθρωπος που πιστεύω (Θωμάς Σφηκόπουλος, πρόεδρος Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών). Πρέπει λοιπόν ο Έλληνας, αυτός που τόσο μοχθεί και τόσο τυραννιέται από όλους αυτούς που τον εκμεταλλεύονται τόσα χρόνια, αυτός που εδώ στο εξωτερικό βλέπει τους άλλους άλλοτε να τον περιγελούν, άλλοτε να λυπούνται με αυτά που – στρεβλά – ακούν για μας στις ειδήσεις, αυτός που έχει αποδείξει την αξία του, το μυαλό του, την ευστροφία και την πονηριά του μακριά από την πατρίδα, αυτός που έχει τα λαμόγια να τον κυβερνούν, αυτός που οδηγείται μοιραία στην πτώχευση, πρέπει λοιπόν αυτός ο Έλληνας να πληρώνει στην Ελλάδα 4 και 5 ευρώ για τον καφέ του. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Τέσσερα και πέντε ευρώ. Για τον καφέ. Και σε ποιον να φωνάξω; Στον καφετζή; Και ο καφετζής θα πάει στον προμηθευτή του να φωνάξει, και ο προμηθευτής στον εισαγωγέα, και συνεχίζεται…

Η αντίθεση; Στη Μαδρίτη ο καφές κάνει 1.80. Ένα και ογδόντα. Ευρώ. Δηλαδή δίνεις ένα δίευρω (2€) και σου φέρνουν τον καφέ και σου φέρνουν και ρέστα. Και καλός καφές. Café con leche = καφές με γάλα. Και στο καλύτερο καφέ της Μαδρίτης, που έχουν κάτσει λέει συγγραφείς βιβλίων, πολιτικοί πετυχημένοι, μουσικάντηδες διάσημοι και ποιητές ξακουστοί, που έχει αυλή και βλέπεις τις τουλίπες, που κάθεσαι έξω και απολαμβάνεις το διάσημo στα μήκη και στα πλάτη μπλε ισπανικό ουρανό, το Café Gijón λέω – Más de 100 años albergando cultura (= περισσότερα από 100 χρόνια στεγάζει την κουλτούρα),  ο καφές κάνει 4 ευρώ. Τέσσερα ευρώ.

Και στη Ρώμη ήπια cappuccino με 1.50 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός. Και espresso με 0.80 ευρώ. Και ήταν απολαυστικός.

Ο καφές λοιπόν. Του Έλληνα ο καφές. Πόσα σημαίνει, πόσα κρίνει και ποιος τον κρίνει.

Αχ αυτός ο καφές, μεγάλη και πονεμένη ιστορία…

Στα ηχεία: “όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω κάτι απογέματα…” – Μίλτος Πασχαλίδης

Read Full Post »

Να ‘μαστε λοιπόν, στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, δύο μήνες μετά. Πάντα έλεγα στους φίλους μου ότι σημασία έχει να ζεις, όχι μόνο να υπάρχεις. Και εδώ είμαι για να το αποδείξω.

Gran Via Madrid

Gran Via, Μαδρίτη

(more…)

Read Full Post »

Ξέρεις τι γίνεται.. Κάποιες φορές οι τάσεις φυγής πνίγονται μέσα λόγω των καταστάσεων, κάποιες φορές δεν μπορείς να φύγεις και λες “δε γαμιέται, ας κάτσω εδώ για πάντα”. Σου μένει όμως το απωθημένο, σου μένει αυτή η απορία “κι αν είχα φύγει πώς θα ήταν η ζωή μου;”, “κι αν δεν είχα ριζώσει εδώ για πάντα τι άλλα θα είχα δει, τι από αυτά εδώ θα είχα πετάξει από πάνω μου;”. Στις 15/2 φεύγει ο ένας φίλος μου, στις 20/2 φεύγει ο άλλος, και οι δύο για να πάνε κάπου στην Ευρώπη. Πλέον η θέληση να γίνουμε δραπέτες ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας, και η εδώ πίεση ξεπερνάει τα όρια της αντοχής. Τελευταίος, στις 23/2 φεύγω κι εγώ για τη Μαδρίτη. Ξεκινάει μια τρίμηνη -αρχικά- περιπέτεια, internship το λένε αυτοί, prison break το λέω εγώ. Θα είμαι στην Telefonica της Ισπανίας και το σχέδιο έχει ως εξής:

  • να γυρίσω όση από την Ισπανία μπορώ
  • να βελτιώσω τα ισπανικά μου όσο μπορώ
  • να φάω tapas, jamon, chorizos, paellas κτλ
  • να πιω πάλι black mojito στο Penthouse
  • να πάω πάλι στο Prado και στο Reina Sofia
  • να πάω μέρα αυτή τη φορά στην Plaza de Cibeles
  • να πάω στο Γιβραλτάρ για να δω Μαροκινούς απέναντι
  • να πάω στη Λισαβόνα για να δω αν τα νερά του Ατλαντικού είναι διαφορετικά από του Αιγαίου
  • να πάω στη Βαρκελώνη για να περπατήσω πάλι στην Barceloneta
  • να πάω με τρένο στο Παρίσι
  • να τα κρατήσω όλα αυτά με την D60
  • να προχωρήσω όσο γίνεται το διδακτορικό μου
  • να ζήσω λίγο αλλιώς, να αποφασίσω, να ξεχάσω, να θυμηθώ

Barceloneta beach, Barcelona, January 2009

Black mojitos

Black mojitos, Penthouse, Madrid, April 2009

Plaza Mayor

Plaza Mayor, Madrid, April 2009

Να είστε καλά, καλό μου ταξίδι

Στα ηχεία: Πού να σε βρω – Ενδελέχεια

Read Full Post »

%d bloggers like this: