Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘πανεπιστήμια’

Συστατικά:

  • Αναλυτική βαθμολογία πτυχίου, μεταφρασμένη από τη μεταφραστική υπηρεσία του ΥΠ.ΕΞ.
  • Αναλυτική βαθμολογία πτυχίου, πρωτότυπη
  • Βιογραφικό σημείωμα, αγγλικά
  • Αίτηση μεταπτυχιακού του Πανεπιστημίου της Βιέννης, συμπληρωμένη
  • Δίπλωμα γερμανικής γλώσσας, αντίγραφο
  • Δίπλωμα αγγλικής γλώσσας, αντίγραφο
  • Συστατικές επιστολές, σφραγισμένες

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Κόπηκα Ανάλυση Ι. Story of my life.

Από το πρωί είμαι χάλια – αυτό το μάθημα μου έχει σημαδέψει τη ζωή. Ο διδακτορικός που διόρθωνε τα γραπτά με ρώτησε πόσες φορές το έχω δώσει – ούτε ξέρω πια! Πρώτου εξαμήνου μάθημα, κι εγώ στο 6ο έτος, βάλε με το νου σου.

Μουδιασμένος μπροστά στο pc σκέφτομαι ότι, πραγματικά, δεν θα πάρω πτυχίο ποτέ. Πως αυτό το μάθημα θα στοιχειώνει όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου, μέχρι να βρουν πια και για μένα μια θέση στο Άρκαμ και να ησυχάσω. Ό,τι να’ναι, δεν είμαι καλά..

Κόπηκα Ανάλυση Ι και έχω φρικάρει τελείως. Όχι με το ότι κόπηκα – σιγά την έκπληξη, πρώτη φορά είναι? – ούτε με το τι αυτό συνεπάγεται πλέον, τώρα που έχει φτάσει να είναι τελευταίο μάθημα για το πτυχίο. Έχω φρικάρει με τον εαυτό μου. Που κάθεται και φρικάρει. Με την Ανάλυση.

Εγώ δεν είμαι έτσι, αυτά τα πράγματα δε με αγγίζουν πραγματικά. Περνούν από δίπλα μου και με χαϊδεύουν αισθησιακά – ψιλοφτιάχνομαι, ψιλοχαλιέμαι, τέτοια πράγματα. Αναίσθητος χαρακτηρίζομαι συχνά, και άνιωθος. Μα εμένα μ’αρέσω – τουλάχιστον σε αυτό. Δεν είναι πράγματα αυτά για να σου αγγίζουν την ψυχή – δεν πα’ να γαμηθεί κι η Ανάλυση και το πτυχίο της? Αφού να κι αν το πάρω, να κι αν δεν το πάρω!

Δεν ισχύουν όμως όλα αυτά, το χρειάζομαι το πτυχίο μου. Για να φύγω το θέλω, να πάω έξω, σε μια άλλη πόλη, να πάρω ένα άλλο πτυχίο. Εισιτήρια για τα τρένα της ζωής και όλων αυτών που έχουν σημασία, τα πτυχία μου τα χρειάζομαι, όχι γι’αυτά που αντιπροσωπεύουν, μα για να τα αφήνω πίσω μου. Για να προχωρώ – και κάθε φορά να διεκδικώ ένα νέο πτυχίο, πάλι με σκοπό όλα αυτά που θα ζήσω παράλληλα, κι όχι αυτό το ίδιο.. Αυτά που έχουν σημασία.

Η ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όσο κυνηγάς πτυχία. Story of my life.

Spoiler: highlight -> (τελικά πέρασα! δείτε τα comments)

Read Full Post »

\

Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό – φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ’εαυτή?

Καλώ σε ανταπόκριση για τις παρακάτω αγωνίες, και η ελπίδα μου θα πεθάνει τελευταία – μετά από όλες τις άλλες.

(more…)

Read Full Post »

Λοιπόν, είμαστε σε περίοδο εξεταστικής. Πρέπει να διαβάζουμε. Δίνουμε το Σάββατο (είναι Τετάρτη), ένα μάθημα με άπειρα papers τα οποία δεν έχουμε ανοίξει καν, και δεν έχουμε περάσει κανένα μάθημα στην εξεταστική ως τώρα. Την ίδια στιγμή σκάει μήνυμα στο αγαπημένο μας επικοινωνιακό μέσο (λέγεμε msn) και λέει: “Ε, τα ‘μαθες? Πήραν το Γιώργο στο UCLA!!”. “Ωραία”, λέμε, “καλά να περνάει εκεί!”, και η σκέψη έχει πολλή πολλή πολλή ζήλεια, από την καλή όμως! Καλά ως εδώ! Αρχίζουμε να διαβάζουμε λίγο, μπας και μας πάρουν κι εμάς στο Stanford, χωρίς φυσικά να κάνουμε άιτηση. Μετά από πέντε λεπτά σταματάμε, για να δούμε τηλεόραση. Μετά από πέντε λεπτά σταματάμε, για να ψάξουμε κανένα καινούργιο δίσκο τον οποίο θα παραγγείλουμε (όντας και συλλέκτες δίσκων τρομάρα μας), για να δώσει λίγο ακόμα νόημα στον περίεργο αυτό χειμώνα. Μπα, δεν έχει τίποτα καλό. Μετά από πέντε λεπτά σκάει κι άλλο μήνυμα στο αγαπημένο μας επικοινωνιακό μέσο και λέει: “Ε, τα ‘μαθες? Πήραν τη Μαρίκα στο Cambridge, για phd! Με υποτροφία 24.000 λίρες το χρόνο! Για τρία χρόνια ε!”. “Ωραία”, λέμε, “καλά να περνάει εκεί και η Μαρίκα!”. Τότε αρχίζουμε να αναζητούμε τις αγαπημένες μας επαφές στο αγαπημένο μας επικοινωνιακό μέσο, αυτές που μας κρατούν συντροφιά τα βράδια. Τους μιλάμε ψιθυριστά, και δεν απαντούν ούτε αυτές. Μια χαρά πάμε απόψε ε!

Και τώρα ρωτάμε, τι είναι αυτό που μας κρατάει πίσω? Όλοι φεύγουν σιγά σιγά, όλοι όσοι θέλουν να φύγουν φεύγουν. Εμείς θέλουμε να φύγουμε τελικά? Σκέψη: Εδώ τα βράδια έχουν γίνει ίδια, ίσως φταίει η εξεταστική, ο χειμώνας, η δουλειά. Εκεί πώς θα είναι? Θα είναι καλύτερα? Χμμ, δύσκολο! Μάλλον δε θα είναι η ζωή ακριβώς όπως την ονειρευόμαστε εκεί, για τον απλό λόγο ότι δε θα πάμε εκεί για διακοπές και για την ανάπτυξη της κοινωνικότητάς μας. Θα πάμε (??) για δουλειά. Οπότε η ερώτηση σχετικά με το πώς θα είναι εκεί οι νύχτες ανάγεται στο αν όντως θέλουμε να κάνουμε τόση ακόμα δουλειά, έστω και σε άλλα μέρη… Να απαντήσει ο επόμενος παρακαλώ..

Στα ηχεία: God Is An Astronaut – When Everything Dies

p.s: btw msn sucks

Read Full Post »

%d bloggers like this: