Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘ταξίδι’

Το πρώτο μου ποστ, μέσα από το πληκτρολόγιο του Μανώλη:

“Γιατί θέλουμε να φύγουμε; Ποιος είναι ο λόγος να θέλει κάποιος να σηκωθεί να φύγει από εκεί που έχει τακτοποιήσει (;) τη ζωή του και να πάει να ξεκινήσει αλλού from scratch? Κυνηγάμε τα ονειρά μας και αν ναι πώς ξέρουμε ποια είναι τα ονειρά μας; Κυνηγάμε τα χρήματα; Για να τα κάνουμε τι; Μήπως προτιμούμε τα ταξίδια; Κι αν ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τις ανελέητες σπουδές για να ηρεμήσουμε λίγο ψυχικά και σωματικά. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε παραστάσεις; “Είμαστε οι αναμνήσεις μας” και τίποτα άλλο αφού το παρόν και το μέλλον είναι ήδη παρελθόν. Ξέρω πως οι άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπούν βρίσκονται εδώ και θα κανονίσουμε να βρεθούμε σύντομα, να τους πω τα του ταξιδίου, να τους δείξω φωτογραφίες και να τους δώσω μαγνητάκια, κάρτ-ποστάλ και λοιπά αναμνηστικά δώρα. Αντικρίζω τα μέρη που γνωρίζω, τα μέρη που μεγάλωσα, τα μέρη που θα βγούμε για να φάμε και να πιούμε (καφέ το μεσημέρι και μπύρα/ρακή/vodka/κρασί/ούζο το βράδυ), για να διασκεδάσουμε, να ερωτευθούμε, να πονέσουμε, να συζητήσουμε, να περπατήσουμε, να δούμε ένα έργο στο θέατρο ή το σινεμά, να ακούσουμε μουσική, να αγναντέψουμε τη θάλασσα ή την Αθήνα από ψηλά, από το βράχο της Ακρόπολης, το λόφο του Λυκαβηττού ή της Πετρούπολης… Οι μυρωδιές του καλοκαιριού στη χώρα αυτή, μας θυμίζουν πως η ζωή αξίζει κάτι παραπάνω από την ρουτίνα με την οποία την έχουμε πνίξει και πως υπάρχει κάτι πέρα από τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που νοηματοδοτεί τον πλούτο αλλά και τη ματαιότητα της ύπαρξής μας. My time to leave has come. Ως εκ τούτου, θα με διαβάζετε συχνότερα εδώ όπου φιλοδοξώ να σας γράφω για τη ζωή μου και τις περιπέτειές μου. Οι άνθρωποι γύρω μου, οι άνθρωποι που με εκτιμούν και με αγαπούν υπήρξαν ιδιαίτερα συγκινητικοί τις τελευταίες μέρες. Ευχαριστώ πολύ για όλα και εύχομαι να είστε καλά. Σας αγαπώ, εις το επανιδείν.”

Μέσα από το πληκτρολόγιο του Δημήτρη:

“Πρώτο ποστ λοιπόν. Θέλω να φύγω, αυτό είναι σίγουρο. Όχι, δεν είναι ότι δε μου αρέσει εδώ. Θέλω να δω και άλλα πράγματα. Και τώρα ρωτάμε, τι είναι αυτό που μας κρατάει πίσω? Όλοι φεύγουν σιγά σιγά, όλοι όσοι θέλουν να φύγουν φεύγουν. Εμείς θέλουμε να φύγουμε τελικά? Φοβάμαι να φύγω. Όποιος φεύγει όταν το θέλει είναι μάγκας. Πόσο περισσότερο “Ευρωπαίος” θα γίνω στη μία πόλη, και πόσο λιγότερο στην άλλη; Εξαρτάται από το πόσο θα μείνω θα πεις. Σαν άνθρωπος πόσο θα αλλάξω, όχι σαν επαγγελματίας. Οι συνήθειες θα αλλάξουν; Η κουλτούρα; Τα πράγματα δεν είναι όπως έχω συνηθίσει να είναι, και ναι, φοβάμαι να αλλάξω τις συνήθειές μου στα πράγματα. Το λέω. Δεν είναι τα τοπία τα καινούρια, αυτά που δεν έχω συνηθίσει και με ξενίζουν. Οι άνθρωποι είναι. Οι άνθρωποι οι δικοί μου που δεν έχω εδώ. Πάντα οι άνθρωποι είναι. Αν έχεις ανθρώπους κοντινούς, αγαπημένους, τα πράγματα φαίνονται ή γίνονται καλά λέω. Αλλά και πάλι, οι άνθρωποι είναι που με κάνουν να θέλω να φύγω. Σε προηγούμενο post έλεγα πόσο ωραία είναι η πόλη μας. Κι όμως θέλουμε να φύγουμε. Άρα δεν είναι η πόλη που ενοχλεί, οι άνθρωποι είναι που παίζουν ρόλους. Είναι ο λόγος για να χαίρεσαι, να γελάς, να γαληνεύεις και συνάμα ο λόγος για να λυπάσαι, να αγχώνεσαι, να τρομάζεις. Πάντα οι άνθρωποι είναι. Φοβάμαι να μην έχω τους ανθρώπους μου κοντά. Κουράστηκα να έχω τους ανθρώπους μου κοντά. Το νόημα στα πάντα είναι να τα απολαμβάνεις. Τέλος εποχής. Βαθιά κρίση προσωπικότητας, δεν είμαι καλά και μου το λένε όλοι γύρω όπως με κοιτούν είτε έτοιμοι να σκάσουν στα γέλια είτε έτοιμοι να με λυπηθούν. Ξέρεις τι γίνεται.. Κάποιες φορές οι τάσεις φυγής πνίγονται μέσα λόγω των καταστάσεων, κάποιες φορές δεν μπορείς να φύγεις και λες “δε γαμιέται, ας κάτσω εδώ για πάντα”. Σου μένει όμως το απωθημένο, σου μένει αυτή η απορία “κι αν είχα φύγει πώς θα ήταν η ζωή μου;”, “κι αν δεν είχα ριζώσει εδώ για πάντα τι άλλα θα είχα δει, τι από αυτά εδώ θα είχα πετάξει από πάνω μου;  Ξεκινάει μια τρίμηνη -αρχικά- περιπέτεια, internship το λένε αυτοί, prison break το λέω εγώ.”

Από το πληκτρολόγιο του Λεωνίδα:

“Νέος ταξιδιώτης στο blog? Καλώς σας βρήκα! Θέλω κι εγώ – να φύγω..Το νιώθεις σαν ανάγκη στην αρχή, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις από που ακριβώς προέρχεται, χωρίς να σε ενδιαφέρει να το εξηγήσεις. Τη δίψα σου την εξηγείς? Όχι, την ακούς και πίνεις μία sprite. Έτσι λοιπόν κι εγώ, την ανάγκη μου να φύγω την άκουγα πάντα χωρίς απορίες. Δεν έλεγα “θέλω να πάω κάπου”, έλεγα “θέλω να φύγω”. Και το πίστευα. Έπρεπε λοιπόν, να μου τύχει να θελήσω πραγματικά να ΦΥΓΩ, για να καταλάβω τη διαφορά. Γιατί άλλο να θες να πας κάπου, και άλλο να θες να φύγεις. Το πρώτο μπορεί να είναι ανάγκη, επιθυμία, απωθημένο, στόχος, χίλια δυο. Το δεύτερο έχει πόνο ψυχής – και από αυτό το διακρίνεις. Είναι όταν λες, δε με νοιάζει που θα πάω, θέλω να σηκωθώ να φύγω από τη ζωή μου, τώρα. Είναι οι στιγμές που ακόμα και ένα χαρτί που σε στέλνει στρατό, μοιάζει με διέξοδο. Όταν σε νοιάζει πού θα πας, δε θες να φύγεις. Θέλεις να πας. Και έχει διαφορά! Πιστεύω πως το ταξίδι είναι από μόνο του ανθρώπινη ανάγκη. Όχι βασική, όπως τις μαθαίναμε στη μελέτη του περιβάλλοντος. Επιβιώνεις και στάσιμος. Αλλά δε ζεις, αν δεν ταξιδεύεις. Δεν θέλεις να “φύγεις”, αλλά να “πας”. Να πας, να δεις, να μάθεις, και να γυρίσεις – για να πας κάποτε, κάπου αλλού. Στην τελική, όταν θέλεις να φύγεις δε θέλεις να γυρίσεις. Ενώ όταν θέλεις να ταξιδέψεις, δεν είναι για να φύγεις από “εδώ” και να είσαι “κάπου αλλού”. Είναι για να είσαι on the road. Με το τρένο, με το πλοίο, με τα πόδια. Να ζήσεις, έστω για λίγο, ως οδοιπόρος – να πάψεις να βλέπεις τον ίδιο ορίζοντα κάθε μέρα. Οι προπτυχιακές σπουδές τελειώνουν, το πτυχίο πλησιάζει απειλητικά, και η ανάγκη να συλλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με φρικάρει αναζητά διεξόδους. Είναι η επιλογή του σωστού μεταπτυχιακού? Ελλάδας ή εξωτερικού? Ή μήπως, η επιλογή ανάμεσα σε δουλειά, μεταπτυχιακό, στρατό – φυγή? Ή μήπως, είναι απλά η ..επιλογή, αυτή καθ’εαυτή? Τώρα αρκεί η σκέψη μιας “τελευταίας” εξεταστικής για να σε κρατήσει έγκλειστο, διαβάζεις δε διαβάζεις.. Έτσι είναι. Μετά το άλμα, χρειάζεσαι λίγο χρόνο, να νιώσεις καλά στο νέο έδαφος. Πανικός. Δεν υπάρχει πιο ταιριαστή λέξη. Well, easier said than done, I’m afraid..”

Οι προσωπικότητες που κρύβονται πίσω από τα παραπάνω πληκτρολόγια, παρόλο που τις βλέπω σπάνια, μοιράζομαι πολλά μαζί τους. Όνειρα. Αρχές. Μία ιδέα που δεν πέθανε ποτέ.

Το πρώτο μου ποστ, μέσα από το πληκτρολόγιό μου.

Πάντα ήθελα να καταφέρω να γράψω σε αυτή την γωνιά του Internet. Στην αρχή νόμιζα πως έπρεπε να μένεις ή να έχεις μείνει στο εξωτερικό, προκειμένου να πάρεις το εισιτήριο για να ξεκουράσεις εδώ τις σκέψεις σου.  Αργότερα, ο Λεωνίδας μου είπε πως “αρκεί να έχεις τάσεις φυγής”. Τάσεις φυγής είχα. Παρόλα αυτά, ακόμα δεν ένιωθα έτοιμος να συμμετέχω. Πλέον ήρθε η στιγμή που θα τις ικανοποιήσω. Φεύγω. 12 (+2) μήνες αρχικά, internship και η συνέχεια μου άγνωστη. Πάω να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Πάω να κάνω αυτό που με γεμίζει ζωή.  Τα μόνα που θα χρειαστώ είναι μία μισογεμάτη βαλίτσα και ένα γεμάτο backpack. Είμαι ενθουσιασμένος, αν και ναρκωμένος από το γεγονός ότι η τελευταία μου εξεταστική βρίσκεται στον αέρα. Όπως είπε και ο Λεωνίδας, το πτυχίο δεν είναι παρά μία έγνοια λιγότερη. Αυτά τα λόγια, είναι το παυσίπονο μου, όταν σκέφτομαι πως σε 18 ημέρες πετάω για Βρυξέλλες – Γενεύη και ακόμα δεν ξέρω πότε (και αν) θα εξεταστώ τα τελευταία μου μαθήματά. Θα τα πούμε σύντομα, μέχρι τότε γίνεται ο πρωταγωνιστής της ζωής σας και ζείτε την κάθε σας μέρα σα να ήταν η τελευταία σας, γιατί μπορεί να είναι. Ελβετία και Γαλλία, είμαι έτοιμος πνευματικά και σωματικά να σας γνωρίσω.

Στα ηχεία, όλη η δισκογραφία των Placebo (ναι, διάβασα όλο το blog) και το Τρένο στην Κορυφογραμμή από τον Φοίβο Δεληβοριά.

το παρόν γράφτηκε στις 11 Σεπτεμβρίου

Read Full Post »

Συνέχεια εκ του προηγουμένου

20 – 25 Μάη | Αεροπλάνο – Λεωφορείο | Λεμεσός

Αν και κατά το ήμισυ Κύπριος είχα πολλά -περίπου 12- χρόνια να επισκεφθώ τη δεύτερη πατρίδα μου, το νησί της Αφροδίτης. Λίγο πριν μετακομίσω στη Νορβηγία αποφάσισα με αφορμή το γάμο ενός ξάδερφού μου να ανανέωσω τους δεσμούς με τις ρίζες μου. Προσγειώθηκα λοιπόν ένα μεσημέρι στο ηλιόλουστο τεμπέλικο αεροδρόμιο της Λάρνακας και πήρα το λεωφορείο για Λεμεσό. Η πρώτη πινακίδα στην εθνική οδό ενημερώνει τον αναγνώστη για την παράνομη τουρκική κατοχή στο βόρειο τμήμα τους νησιού. Οι πληγές είναι ακόμα νωπές για τους ντόπιους 😦 Η δεύτερη πινακίδα αφυπνίζει τον ξένο οδηγό. “Οδηγείτε στα αριστερά / Drive on the left”. Καθώς με παραλαμβάνει ο θείος μου με το αμάξι στο σταθμό της Λεμεσού συνειδητοποιώ ότι καταλαβαίνω τα μισά από όσα μου λέει και καθώς προσπαθώ να φορτίσω το κινητό μου αρχίζω να ανακατεύω τα συρτάρια ψάχνοντας μετατροπέα από διπολικό σε τριπολικό. Σίγουρα δεν είναι Ελλάδα σκέφτομαι. Εδώ οδηγούν ανάποδα, μιλούν άλλη γλώσσα και έχουν άλλο ρεύμα :-)!

Αν και με τους φίλους μου στην Αγία Ζώνη της Λεμεσού χαθήκαμε από χρόνια υπήρχαν πολλοί συγγενείς που με κράτησαν στα ώπα ώπα κατά τη διαμονή μου εκεί με πρώτη και καλύτερη τη γιαγιά μου που με φιλοξένησε. Χάρηκα πολύ που τους είδα όλους, ο γάμος ήταν πολύ ωραίος και το μέρος μαγευτικό (όχι τυχαία άλλωστε δημοφιλής τουριστικός προορισμός διεθνώς). Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα.

Limassol Avenue

2 – 4 Ιούνη | Αεροπλάνο – Αυτοκίνητο | Χερσόνησος

Λίγες εβδομάδες μετά προσγειωνόμαστε στο Ηράκλειο της μητέρας Κρήτης και από εκεί με το αυτοκίνητο θα φτάσουμε στο εντυπωσιακό ξενοδοχειακό συγκρότημα Aldemar Royal Mare Village της Χερσονήσου. Εκεί θα καταλύσουμε γιατί το επόμενο πρωί θα ξεκινήσει συνάντηση για το Papyrus. Είναι η τελευταία που θα είμαι παρών και έτσι εισπράττω συγκινημένος τις ευχές των συνεργατών μου από όλη την Ευρώπη. Ανάμεικτα συναισθήματα. Αυτό που όμως είναι ξεκάθαρο είναι πως κάνουμε τα πρώτα μας μπάνια για το 2010 στην πανέμορφη παραλία της Χερσονήσου. Επιδιδόμαστε σε εξαντλητικό πινκ πονκ με το φίλο Μπάμπη και έτσι κυλά το τελευταίο απόγευμα. Παρασκευή βράδυ είμαστε πίσω στο διεθνές αεροδρόμιο “Νίκος Καζαντζάκης” και σε λιγότερο από μια ώρα είμαστε πίσω στην Αθήνα. Ο χρόνος κυλά αμείλικτος αλλά για ένα ταξίδι στην Κρήτη είσαι πάντα ευγνώμων όσο γεμάτο δουλειά και σύντομο κι αν είναι.

Sun is setting on Hersonissos horizon

1 – 8 Αυγούστου | Πλοίο – Λεωφορείο | Σητεία

Με το που παρουσιάζω τη διπλωματική μου εργασία και ολοκληρώνω και τυπικά τις υποχρεώσεις μου για το μεταπτυχιακό δραπετεύω για λίγες μέρες στην όμορφη Σητεία, για την οποία τα έχω ξαναπεί. Στα ευχάριστα πως για πρώτη φορά θα με επισκεφθούν οι φίλοι μου και συ-συγγραφείς αυτού του blog Δημήτρης και Λεωνίδας. Μεταξύ άλλων θα δοκιμάσω για πρώτη φορά cart και θα το χαρώ απροσδόκητα πολύ! Οι βόλτες με το αμάξι στην ανατολική Κρήτη δεν έχουν τέλος όπως και οι νυχτιές στα ρακάδικα ή σε σπίτια φίλων. Το τελευταίο βράδυ στη Σητεία σφραγίζεται με τη συναυλία των Locomondo στην Καζάρμα. Κυριακή 8 Αυγούστου παίρνουμε τα μπογαλάκια μας, το ΚΤΕΛ για Ηράκλειο και το καράβι για Αθήνα ούτως ώστε από Δευτέρα να τακτοποιήσουμε τα της μετακόμισης στο Όσλο.

Ermoupoli Beach

17 Αυγούστου – Σήμερα | Αεροπλάνο | Oslo

Με αυτά και με αυτά φτάνει η ώρα να μετακομίσω στο Όσλο. Εισιτήριο μέσω Μονάχου (για μια ακόμη φορά) για την πρωτεύουσα της Νορβηγίας. Η έδρα των επόμενων ταξιδιών αλλάζει. Στο εξής η αφετηρία μου είναι το Όσλο και όχι η Αθήνα. Το ταξίδι όμως συνεχίζεται και παραμένω τουρίστας στην πόλη που ζω…

Sunbathing outside of Oslo Opera

17 – 18 Σεπτέμβρη | Αυτοκίνητο | Hvasser

Με την εξαιρετική ελληνονορβηγική παρέα εδώ και τη φίλη Ματίνα να έχει έρθει στο Όσλο να με επισκεφθεί αποφασίζουμε να εκδράμουμε μια Παρασκευή για καλοκαιρινό hyttetur στο Vestfold, δυτικό τμήμα του Oslofjord. Hyttetur είναι μια νορβηγική παράδοση να εγκαταλείπουν τις μεγαλουπόλεις τους (εδώ γελάμε… :-)) και να ταξιδεύουν (tur) στην καλύβα τους (hytte). Η καλύβα δεν είναι παράγκα. Είναι μια καλοφτιαγμένη συνήθως ξύλινη κατοικία άλλοτε χωρίς ηλεκτρισμό, μπάνιο και νερό και άλλοτε με όλες τις απαραίτητες ανέσεις. Περιττές πολυτέλειες δε θα συναντήσεις παρά μια τηλεόραση με πολλά DVD γύρω της. Η Camilla μου εξηγεί σε άπταιστα ελληνικά: “μπορεί να βρέχει για μέρες…”. Η καλύβα δε στερείται και βιβλιών αλλά είναι κυρίως φτιαγμένη για να χωρά πολλούς ανθρώπους. Αξία ανεκτίμητη. Ο καιρός είναι καλός και έτσι θα κάτσουμε έξω και θα ψήσουμε μπριζόλες και λουκάνικα στο engangsgrill (μπάρμπεκιου μιας χρήσης πολύ δημοφιλές στη Νορβηγία), συζητώντας, πίνοντας μπίρα και ακούγοντας μουσική μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Όλα αυτά δίπλα στη φύση. Η ομορφιά του μέρους θα μας αποκαλυφθεί το επόμενο πρωί κάτω από έναν καλοκαιρινό ήλιο. Η καταπληκτική βόλτα μας θα διασχίσει μια παραλία -ο Κώστας θα τολμήσει και μια βουτιά!- , όμορφους λουλουδάτους αγρούς, γραφικά δρομάκια πλάι στη θάλασσα και θα τελειώσει στο λιμάνι σε ένα χαριτωμένο εστιατόριο. Θα πιάσει βροχή την ώρα που θα πίνουμε τον καφέ μας αλλά ο ήλιος θα εμφανιστεί και πάλι μόλις τελειώσουμε. Πίσω στο σπίτι, αυτοκίνητο και πίσω στο Όσλο. Η Αναστασία θα ονομάσει το σπίτι που βλέπετε πιο κάτω το σπίτι των ονείρων της.

Hvasser, Vestfold

6 – 7 Νοέμβρη | Τρένο – Αεροπλάνο| Stockholm

Λίγο πριν πέσει ο βαρύς χειμώνας στη Σκανδιναβία πηγαίνουμε με τρένο στην πρωτεύουσα της Σουηδίας, Στοκχόλη. Γνωστή και ως Βενετία του βορρά μας υποδέχεται με κρύο και ζωντάνια. Επιστρέφουμε με αεροπλάνο Κυριακή βράδυ. Περισσότερα για το ταξίδι αυτό μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

17 Δεκέμβρη – 2 Γενάρη | Αεροπλάνο | Αθήνα

Με αφορμή την επικείμενη ορκωμοσία μου για το μεταπτυχιακό κατηφορίζω στα πάτρια εδάφη μέσω Ζυρίχης για χριστουγεννιάτικες διακοπές. Όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα είναι εκεί. Γήπεδο, γενέθλια, καφέδες, οινόμελα, ρακόμελα, φαγητό. Βόλτες σε Μοναστηράκι, Θησείο, Ψυρρή, Κεφαλάρι, Βύρωνα, Ιλίσια, Χαλάνδρι, Ελευσίνα, Κολωνάκι, Εξάρχεια, Πατήσια, Κυψέλη και δε συμμαζεύεται.. Παρά την αρρώστια και τα τρεξίματα για δουλειές περνώ καλά και λίγο αφότου αποκοιμιέται το 2010 επιστρέφω στο σπίτι μου (μέσω Φρανκφούρτης). Η συνέχεια στο timetoleave της γειτονιάς σας…

Olympic Athletic Center of Athens

Read Full Post »

Χρόνια και χρόνια τώρα τριγυρνώ… Τι νομίζετε; Μπρίκια κολλάμε σε αυτό το blog? Ενίοτε δηλαδή κολλάμε αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν ταξιδεύουμε εντωμεταξύ. Είναι πολλά πράγματα που θέλω να γράψω εδώ και καταλήγω να γράφω ελάχιστα. Σήμερα που δεν πήγα στη δουλειά επειδή είμαι άρρωστος θα μιλήσω για τα ταξίδια του 2010. Λίγες κουβέντες για διάφορα μέρη που επισκέφθηκα πέρυσι μαζί με συνοδευτικές φωτογραφίες μου. Μπορείτε να διαβάσετε την αντίστοιχη περυσινή ανασκόπηση εδώ.

Τρένα, λεωφορεία, αεροπλάνα, αυτοκίνητα και πλοία χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά του γράφοντος στα εκάστοτε μέρη. Πιστεύω δε πως η διαδρομή είναι κομμάτι του ταξιδιού και μπορεί να είναι από κουραστική μέχρι απολαυστική. Οι πτήσεις είναι συνήθως οι πιο κουραστικές και το 2010 βρέθηκα σε 19 από αυτές. Πώς γίνεται να είναι μονός αυτός ο αριθμός; Όλες οι εξηγήσεις μετά το άλμα:

(more…)

Read Full Post »

Στα ηχεία: Stay the night – James Blunt

Στην πρώτη δύσκολη στιγμή λες θα το παλέψω και θα περάσει, καλά είμαι εδώ. Τι γίνεται όμως στη δεύτερη δύσκολη στιγμή, στην τρίτη; Εκεί χρειάζεσαι ή προορισμό ή ανθρώπους να σου δίνουν θάρρος. Μίλησα πρόσφατα μετά από αρκετό καιρό με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Θέλει να φύγει. Έχει βρει και τον προορισμό, οι λεπτομέρειες μένουν. Έχει άγχος, αγωνία για το αν θα τα καταφέρει εκεί. Όλοι έχουν πάντα. Και φοβάται τη μοναξιά του καφέ. Όλοι φοβούνται πάντα.

Στο timetoleave λέμε ότι κάποιοι φεύγουν για να ξεφύγουν, κάποιοι φεύγουν για να πάνε, κάποιοι και για τα δύο.

Για να φύγεις χρειάζεται πάντα προσπάθεια. Και ψυχολογική και πρακτική. Κάποιες αιτήσεις – σε πανεπιστήμια ή εταιρίες – κάποια απαραίτητη γραφειοκρατεία, κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες στον τόπο του εδώ, κάποιες προετοιμασίες στον τόπο του εκεί. Και το άγχος κάποιες φορές κινδυνεύει να γίνει μη δημιουργικό – ή ακόμα χειρότερα αποτρεπτικό. Το πώς θα είναι εκεί είναι θέμα του εκεί όμως, όχι του εδώ. Αξίζει, λέει, να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Περίεργο θέμα η φυγή. Αλλά ποτέ δεν είναι λάθος. Αν δεν σου λείψει τίποτα έχεις κερδίσει. Μία νέα ζωή. Με άλλους ανθρώπους γύρω, άλλες συνήθειες, άλλη ρουτίνα, άλλες χαρές, και άλλες λύπες. Ακόμα κι αν σου λείψει το εδώ, θα έχεις κερδίσει. Θα έχεις μάθει τι σου έλειψε, τι είχες εδώ, τι δεν έχεις εκεί, τι να ζήσεις καλύτερα και περισσότερο όταν γυρίσεις πίσω.

Τα προβλήματα σε μεγαλώνουν, σε δυναμώνουν, σε ωριμάζουν, σε ανεξαρτητοποιούν – πολλές λέξεις, ένα το νόημα.

Κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι. Πρέπει να πας στο σούπερ-μάρκετ γιατί αν δεν πας εσύ δεν θα πάει κανείς. Και ακόμα χειρότερα – πρέπει να πας σε ώρες που είναι ανοιχτό, όχι όταν το θυμηθείς και έχεις όρεξη για βόλτα  😛 Πρέπει να πλύνεις τα ρούχα, να τα στεγνώσεις και να τα σιδερώσεις – ή να βρεις τρόπους να φαίνονται σιδερωμένα αν δεν ξέρεις να σιδερώνεις! Πρέπει να μετράς τα χρήματα, να υπολογίζεις πού θα ξοδέψεις και πόσο.

Και επειδή κανείς δεν σε περιμένει όταν γυρνάς το βράδυ σπίτι, μπορείς στο δρόμο να σταματήσεις να παίξεις με τις πάπιες, αν έχει πάπιες. Δεν βιάζεσαι, δεν λογοδοτείς, δεν ενημερώνεις. Μπορείς να κάνεις όποια τρέλα θες, όσες φορές θες, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. Μπορείς να είσαι όσο μόνος ή μόνη θες, όποτε θες. Να κάνεις νέες παρέες, να δεθείς. Να πας εκδρομές, να δοκιμάσεις άλλα φρούτα και γλυκά, να καπνίσεις περίεργα τσιγάρα. Να πιεις σανγκρία στην Ισπανία, ουίσκι στη Σκωτία, σάκε στην Ιαπωνία.  Να φλερτάρεις ξανά και ξανά μέχρι να ερωτευτείς ξανά. Ή και να κάνεις one night stand χωρίς ονόματα όποτε θες. Και το άλλο πρωί να πάρεις την κάμερα και να γυρίσεις την πόλη ανέμελα, να τραβήξεις χαζά βίντεο με αγνώστους ή ψαγμένες φωτογραφίες με γέφυρες και θέατρα. Το Αμβούργο, λέει, είναι η πόλη με τις περισσότερες γέφυρες στον κόσμο – ίσως και τα περισσότερα θέατρα.

Και αν, ακόμα πιο ιδανικά, η δουλειά εκεί είναι το κίνητρο για να πας, τότε όλα είναι πιο εύκολα. Κάνεις αυτό που πάντα ήθελες, no strings attached.

Όποιο κι αν είναι το εκεί, όπως κι αν ονομάζεται ο προορισμός, ό,τι κι αν έχει γεννήσει, έχει σίγουρα πολλά να δεις, πολλά να μάθεις, πολλά να ζήσεις, πολλά ν’ αναζητήσεις κι άλλα τόσα για να νοσταλγήσεις. Σε Μαδρίτη, Όσλο, Παρίσι, Βιέννη. Όποιο κι αν είναι το εκεί αξίζει σίγουρα την προσπάθεια! Και η μοναξιά του καφέ έχει τη γλύκα της. 😉

Τime to leave είναι time to live.

Από την αισιόδοξη όχθη απόψε, αφιερωμένο ποστ, για να δίνει δύναμη και να κυκλώνει όνειρα. Και για εδώ και για εκεί!

Δημήτρης

Hard Rock Cafe, Madrid, April 2010

Υ.Γ: Και πάντα μπορεί κανείς να θέτει στόχους τύπου: “Θα γυρίσω όλα τα Hard Rock Cafe του κόσμου” ή “Θα συλλέγω μαγνητάκια από όλες τις χώρες/πόλεις που έχω ζήσει, όχι απλώς επισκεφτεί”

Read Full Post »

Ρώτα με τι είναι αυτό που διαφέρει από τόπο σε τόπο.

Οι γεύσεις θα σου πω. Δεν είναι μόνο αυτό, σίγουρα. Αλλά αυτό θα σου πω. Πάντα τις γεύσεις έψαχνα, πάντα οι γεύσεις με ένοιαζαν.

(more…)

Read Full Post »

Να ‘μαστε λοιπόν, στην πρωτεύουσα της Ισπανίας, δύο μήνες μετά. Πάντα έλεγα στους φίλους μου ότι σημασία έχει να ζεις, όχι μόνο να υπάρχεις. Και εδώ είμαι για να το αποδείξω.

Gran Via Madrid

Gran Via, Μαδρίτη

(more…)

Read Full Post »

Νομίζω πως θα αρχίσουμε πάλι να γράφουμε στο blog από την Κυριακή που έρχεται.. Άλλη μια αρχή για το blog, αν θυμάμαι καλά θα είναι η τρίτη αρχή. Time To Leave λοιπόν, και ο πρώτος της παρέας, ειρωνικά ο τρίτος που μπήκε στο blog, φεύγει για Βιέννη. Καλό ταξίδι young man, πάρε λίγη Ελλάδα και αντάλλαξέ τη με ό,τι θες από εκεί, μιας και εσύ δε φεύγεις για να φύγεις, αλλά φεύγεις για να πας. Ελπίζω σε πολλές φωτογραφίες ζωντανές, σε νέους φίλους, σε ένα μεγάλο έρωτα, σε γνώσεις και σε λησμονιά. Σε λησμονιά όπως τη θες εσύ, ή όπως εμείς. Take care.

Στα ηχεία: Electric – Madrugada

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: