Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘dreams’

Ήρθε πάλι η ανάγκη να γράψω σε αυτό το μπλογκ (μετά από τρία χρόνια)! Τί να πρωτοπώ από όσα έχω μέσα στο κεφάλι μου… ένα απίστευτο flashback! Οι λόγοι; Η σκέψη του ολιγοήμερου (ημιεπαγγελματικόυ πλέον) ταξιδιού στην Βαρκελώνη που καραδοκεί σε μια εβδομάδα, η κακοκαιρία, η αγωνία του να στύψω το μυαλό μου να παράξει ιδέες δημοσιεύσιμες γρήγορα πάλι, η σκέψη των ευχάριστων προκλήσεων για το εργασιακό μέλλον που έρχεται…

Στα ηχεία: «Birchwood beaker – this is the kit» (youtube link – spotify link). Tί όμορφη στιγμή να τους ακούς live τυχαία στο Λονδίνο.

Κεφάλαιο «Λονδίνο»:

Μια πόλη που δεν την νιώθω, όσο και να προσπαθώ. Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι από όλες τις άκρες της γης, που κουβαλούν τόσο διαφορετικά βιώματα ο καθένας. Η κουλτούρα των ντόπιων να μου είναι τόσο άγνωστη και απρόσιτη, ακόμα και τώρα, ύστερα από 1.5 χρόνο παραμονής μου εδώ. Το βλέμμα τους συνήθως στεγνό, κρύβει την ψυχή τους. Η πόλη τεράστια, με πολλούς θορύβους, μου θύμησε το πώς δεν άντεχα το κέντρο της Αθήνας κάποτε. Το πόσες διαφορετικές περιγραφές υπάρχουν στο Ίντερνετ για αυτήν την πόλη, δείχνει το πόσο πολυεπίπεδη είναι.

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο.

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο.

 

Οι πρώτες δύο εβδομάδες μου εδώ πέρσυ ήταν μια δυνατή δοκιμασία. Αποκορύφωμα ήταν η μέρα που έπαψε να έιναι διαθέσιμο το δωμάτιο του hostel που έμενα και έπρεπε να φύγω γιατί ήταν πλήρες, ενώ έψαχνα για σπίτι εκείνον τον καιρό χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνο το βράδυ ήταν τόση η φόρτιση που μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ, πήγα με τη βαλίτσα στο σταθμό Paddington και κάθησα σε μια καρέκλα αναμονής, έχοντας κάποιες ώρες στη διάθεσή μου μέχρι το πρωί να σκεφτώ αν θα πάλευα την πρόκληση της πόλης ή αν θα έπαιρνα το τρένο πίσω για το αεροδρόμιο. Σκέψεις σκοτεινές γυρνοβολούσαν στο μυαλό μου. Αυτό που με κράτησε εδώ τελικά ήταν η ανάμνηση του ενθουσιασμού που είχα πριν έρθω στο Λονδίνο για το αντικείμενο της θέσης που μου είχαν προσφέρει. (Just for the records, μου απάντησαν θετικά για σπίτι αμέσως το επόμενο πρωινό).

Μετά από αυτό πολλά πράγματα μπήκαν στη σειρά ένα-ένα. Κάτι που με βοήθησε να εγκλιματιστώ (και να ξοδεύω τις ατέλειωτες ώρες πέρσυ στα βαγόνια του μετρό) είναι να κάθομαι και να γράφω ό,τι παρατηρώ και σκέφτομαι. Και κάπως έτσι μπήκε λίγο χρώμα στη μουντάδα της πόλης.

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s.

Street art στο δρόμο Brick Lane

Street art στο δρόμο Brick Lane.

 

Τα περισσότερα ταξίδια αυτό το διάστημα είναι πιο πολύ συσχετισμένα με την έρευνα/αντικείμενό μου, και ο χρόνος δεν είναι πάντα αρκετός για να εξερευνάς τον καινούργιο χώρο που επισκέπτεσαι, συνεπώς μένεις λίγο στα «τουριστικά»-προφανή σημεία (συνηθισμένες φωτογραφίες):

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

 

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

 

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013.

 

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013.

 

Το ότι ο χρόνος είναι γενικά περιορισμένος δε σημαίνει πως δεν μπορείς να ξεκλέψεις κάποια Σαββατοκύριακα και να ταξιδεύεις για να συναντάς κοντινά σου πρόσωπα είτε στο τόπο που μένουν είτε κάπου που μας βολεύει να συγκεντρωθούμε (το Λονδίνο καλώς ή κακώς προσφέρεται αρκετά λόγω εύκολης διασύνδεσης).

Μερικά τάπας και καλή παρέα στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013

Μερικά τάπας στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013.

 

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013.

 

Αξέχαστο θα μου μείνει επίσης το ολιγοήμερο roadtrip σε Σουηδία-Νορβηγία το καλοκαίρι που μας πέρασε. Όμορφα ηλιόλουστα μέρη.

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013.

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία.

 

Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος που είμαι εδώ, άκουσα αρκετές φορές φράσεις του τύπου «πόσο τυχερή είσαι» κλπ.: αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι λίγο-πολύ τη ζωή εσύ την οδηγείς, από τις επιλογές σου στα διάφορα σταυροδρόμια που έρχονται μπροστά σου. Και προφανώς το να ασχολείσαι με κάτι που λατρεύεις και να δίνεσαι, είναι πολύ σημαντικό. Οι κακοτοπιές είναι μέσα στο παιχνίδι πάντα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το πώς αντιδράς σε δύσκολες καταστάσεις.

Ύστερα από μερικούς δύσκολους ψυχολογικά μήνες της χρονιάς που πέρασε, αρχίζεις και σκέφτεσαι μερικές καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο. Όλη αυτή η αναζήτηση μάλλον φαίνεται ξεπερασμένη για άτομα που είναι πλέον κατασταλλαγμένα σε κάποια ρουτίνα. Το κατανοώ, αλλά και πάλι δε θέλω να εφησυχάσω ύστερα από τα διάφορα καλούπια στη ζωή. Αυτή είναι η φοβία μου. Μήπως ηρεμήσω και χάσω αυτό που με κάνει να θέλω να παίζω μουσική και να ερευνώ.

Οπότε ξάνα λοιπόν, keep l(ea)iving! 🙂

(Ευχαριστώ πάλι τον Μανόλη για το χώρο που μου παραχώρησε στο μπλογκ αυτό).

Advertisements

Read Full Post »

Αλήτης είμαι ρε, αλήτης.

Ντροπή και αίσχος. Ψέμα – και ασυνέπεια, όλα όσα έχω γράψει σ’αυτό το blog, ψέματα. Βρίζει κι ο spacedyevest ψηλά απ’το νορβηγικό του δάσος, ότι τον αφήνω “μόνο του στα ξένα”, κι έχει ο άνθρωπος τόνους δίκια (και χιόνι) με το μέρος του. Βρίζει κι Ελίνα από το Bristol, κι ας πήγα να τη δω πριν λίγες μέρες για να την εξευμενίσω. Κι όμως, εγώ γυρνώ χαρούμενος.

Σπίτι γυρνώ, και απορώ συνάμα, τι άλλαξε αλήθεια πάνω μου τα δύο ετούτα χρόνια. Ουουού! σκέφτομαι. Έμαθα να ζω μόνος μου, γνώρισα τόσο κόσμο, έμαθα να μετακομίζω και να ταξιδεύω με 10 διαφορετικούς τρόπους, έμαθα να την παλεύω πιο μονάχος μου, να μαγειρεύω καλά – οπότε και να τρώω σωστά 😉 – να οδηγώ ανάποδα αυτοκίνητα στο αντίθετο ρεύμα, να βάζω πλυντήριο, να γίνομαι καλά χωρίς γιατρό όταν γριπιάζομαι, να ψωνίζω ρούχα και ένα σωρό άλλα χρήσιμα πραγματάκια, ενώ παράλληλα πολλαπλασίασα τις πρακτικές μου γνώσεις σε ό,τι αφορά την κεντρική Ευρώπη και τους κατοίκους της.

Ναι, εντάξει, αλλά όλα αυτά είναι γνώσεις. Τι άλλαξε “πάνω” μου? Χμμ.. Είμαι σίγουρα πιο έμπειρος, πράγματα που είδα και γνώρισα θα με κάνουν στο μέλλον πιο προσεκτικό και συνειδητοποιημένο, κουβέντες που έκανα με ανθρώπους από άλλα μέρη άνοιξαν τους ορίζοντές μου, φίλοι που απέκτησα πλούτισαν τον μικρόκοσμο μου (ο οποίος όλο και εξαπλώνεται στα μήκη και πλάτη της υδρογείου). Και σίγουρα άλλαξα πάνω από μια φορά άποψη για το πού νιώθω πως είναι το “σπίτι” μου!

Κι όμως, σαν χώνω τα χέρια στις τσέπες μου να μην τα πιάνει το κρύο και περπατώ, νιώθω πως στ’αυτιά μου παίζει ακόμα Loosing my Religion και Don’t Speak και πως στην ουσία μας, δεν αλλάζουμε ποτέ, τουλάχιστον όχι εκεί που έχει πραγματικά σημασία.. Άλλωστε, αν το σκεφτεί κανείς, όλες μας οι προσπάθειες, όσο διαφορετικές κι αν μοιάζουν, δεν είναι παρά στρατηγήματα με στόχο το ίδιο άπιαστο, ιδεατό όνειρο που μας ορίζει από μικρούς. Κι όλα τα κορίτσια που μας έκλεψαν την καρδιά, σκιές του ίδιου πλατωνικού ειδώλου που θα μείνει για πάντα κρυμμένο στη γνωστή σπηλιά.

Homeward Bound λοιπόν, αυτή τη φορά, where my thought’s escaping, and my music’s playing, για να δανειστώ τα λόγια του αγαπημένου Paul Simon, με πανούργα σχέδια και εξωτικά όνειρα όπως κάθε άλλη φορά πριν από κάθε ταξίδι!

Στο λινκ μπορείτε να δείτε τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε στο google maps. Feel free to join us at any point 🙂

Μου λείψατε ❤

Read Full Post »

Έχω να κάνω ποστ ένα χρόνο. Παραπάνω. Να πάω να δω ακριβώς? Τι σημασία έχει.

Κανονικά θα έπρεπε να πω κάτι σχετικά με το ότι δε γράφω πια. Δεν έχω να πω πια τίποτα.

Ή και πολλά.

(more…)

Read Full Post »

Τέλος εποχής? Μακάρι να ήταν μόνο ένα.

Πλησιάζει Σεπτέμβρης του 2008 και τελειώνω το πανεπιστήμιο. Ήταν Σεπτέμβρης του 2002 και τελείωνα το σχολείο. Τέλος εποχής ήταν – και την Πένυ δεν την ξαναείδα ποτέ από τότε. Κι ας μου το ζήτησε, έξι φορές.

Ψάχνω και πάλι τα παλιά μου ημερολόγια. Δεν έγραφα όπως γράφω τώρα – ψιλοντρέπομαι. Έτσι θα ψιλοντρέπομαι στο μέλλον για το πώς έγραφα το 2008. Μα αντιγράφω πιστά. Τίμια.

(more…)

Read Full Post »

Διαθέσιμες επιλογές:

  • Μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα
  • Μεταπτυχιακές σπουδές στην Ευρώπη
  • Μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιαπωνία
  • Μεταπτυχιακές σπουδές στις Η.Π.Α.
  • Καθηγητής σε σχολείο
  • Επιχειρηματίας (επιδοτήσεις της Ε.Ε., νεανική επιχειρηματικότητα)
  • Ηθοποιός/σκηνοθέτης (μετά από νέες σπουδές)
  • Κατακτήριες για πολιτικές επιστήμες ή μήπως…
  • …απευθείας πολιτικός;

Επιλέγοντας μεταξύ των παραπάνω:

Κυνηγάμε τα ονειρά μας και αν ναι πώς ξέρουμε ποια είναι τα ονειρά μας; Κυνηγάμε τα χρήματα; Για να τα κάνουμε τι; Μήπως προτιμούμε τα ταξίδια; Κι αν ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τις ανελέητες σπουδές για να ηρεμήσουμε λίγο ψυχικά και σωματικά. Η ματαιοδοξία μού λέει ότι πρέπει να γίνω κάτι στη ζωή μου, να προσφέρω, να είμαι γνωστός. Θέλω και να περνώ καλά με αυτό που κάνω.

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε παραστάσεις; Is it our time to leave?

Read Full Post »

%d bloggers like this: