Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘life’

——

“Here, come,” says the girl. “Up here, on the Wall.”

“I’m trying,” pants the boy.

“Come, sit with me, look upon the stars!”

“I will look upon you.”

——

“Down here,” she cries. “Down, at the bottom of the Well.”

“I’m coming.” says the boy. “Don’t worry, I’ll be there soon.”

“Please stay, it’s cold.”

“I’ll stay.”

——

“Your turn.” says the girl.

“To the Moon, then,” says the boy.

“No. It’s too far. I’m scared.”

“You don’t need to fear. I’ll keep you safe. You can always trust me.”

“No, the moon is dangerous. People don’t go there.”

“Come. It will be beautiful.” says the boy.

“No.”

——

railduck

Advertisements

Read Full Post »

Από το 2008 ταξιδεύω πολύ για τη δουλειά μου. Συγκεκριμένα έχω βρεθεί σε 22 πτήσεις προς 6 διαφορετικές χώρες (τις περισσότερες φορές προς την Ιταλία) για επαγγελματικούς λόγους. Οι εμπειρίες που αποκομίζω από αυτά τα ταξίδια είναι σημαντικές, αλλά -πιστέψτε με-  τα επαγγελματικά ταξίδια δε συγκρίνονται με τα ταξίδια αναψυχής. Στο προσωπικό μου ιστολόγιο έγραψα πρόσφατα ένα post για τα ταξίδια που έκανα το 2009. Όμως παρόλο που στήσαμε αυτό το blog για να υμνήσουμε τη φυγή και τα ταξίδια εγώ θα σας μιλήσω για την Ελλάδα και την Αθήνα.

Κάθε φορά που προσγειώνομαι στο Ελευθέριος Βενιζέλος (συνήθως βράδυ μετά από περίπου 5 μέρες απουσίας) νιώθω μια γαλήνη και πλημμυρίζομαι από θετικά συναισθήματα. Ακόμα και οι διαφημιστικές αφίσες της μπύρας “Μύθος” που μας πληροφορούν για τις ομορφιές της Ελλάδας, τα (πάνω από 6000) νησιά της και τις δεκάδες χιλιάδες ελληνικών λέξεων που υπάρχουν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, μου προκαλούν ένα αυθόρμητο χαμόγελο καθώς περιμένω τη βαλίτσα μου να φανεί στον κυλιόμενο διάδρομο. Κι όταν έρχεται την τσουλάω μηχανικά μέχρι τη στάση του Χ95. Μιλώντας ξανά ελληνικά, ζητάω ένα εισιτήριο.

Ξέρω πως οι άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπούν βρίσκονται εδώ και θα κανονίσουμε να βρεθούμε σύντομα, να τους πω τα του ταξιδίου, να τους δείξω φωτογραφίες και να τους δώσω μαγνητάκια, κάρτ-ποστάλ και λοιπά αναμνηστικά δώρα. Αντικρίζω τα μέρη που γνωρίζω, τα μέρη που μεγάλωσα, τα μέρη που θα βγούμε για να φάμε και να πιούμε (καφέ το μεσημέρι και μπύρα/ρακή/vodka/κρασί/ούζο το βράδυ), για να διασκεδάσουμε, να ερωτευτούμε, να πονέσουμε, να συζητήσουμε, να περπατήσουμε, να δούμε ένα έργο στο θέατρο ή το σινεμά, να ακούσουμε μουσική, να αγναντέψουμε τη θάλασσα ή την Αθήνα από ψηλά, από το βράχο της Ακρόπολης, το λόφο του Λυκαβηττού ή της Πετρούπολης…

Athens by night

Athens by night

(more…)

Read Full Post »

Είναι τρίτη εβδομάδα μαθημάτων στη Βιέννη και η ζωή μου έχει αρχίζει επιτέλους να μπαίνει σε μία σειρά. Έχω πλέον εγκατασταθεί πλήρως, έχω σταθερό και κινητό, έχω internet (αν και λίγο σάπιο) και έχω κάνει βασικά ψώνια. Έχω γνωρίσει τους καθηγητές μου και κάποιους από τους συμφοιτητές μου, έχω ξεκινήσει τα πρώτα ομαδικά projects και έχω βάλει σε μία τάξη τις γραφειοκρατικές μου εκκρεμότητες. Τρώω και κοιμάμαι σε λογικές ώρες και δεν θέλω πια να βάλω τα κλάμματα με το παραμικρό πρόβλημα που συναντάω.

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή μου μπορεί να έχει αρχίσει να μπαίνει σε μία σειρά, αλλά οι τελευταίες 10 μέρες στάθηκαν κολασμένες. Υπήρξαν στιγμές που φρίκαρα με αυτά που άκουγα, στιγμές που απλά δεν καταλάβαινα τίποτα από αυτά που άκουγα, στιγμές που αναρωτιόμουν how the fuck am I going to have this done by next week!, στιγμές που πραγματικά αναρωτιόμουν τι σκατά κάνω εγώ εδώ πέρα. Υπήρξαν στιγμές που θέλησα τη μαμά μου, στιγμές που ένιωσα τους φίλους μου πιο αναγκαίους από ποτέ. Στιγμές που έφτασα να κλάψω από τα νεύρα, την αγανάκτηση και την ταυτόχρονη μοναξιά μου.

“Μα τι λες? Εσύ έλεγες ότι τη λατρεύεις τη Βιέννη, ότι όλα είναι τέλεια εκεί, ότι περιμένεις πώς και πώς να φύγεις από τη ζωή σου και ν’ αρχίσεις μία άλλη.” Well, easier said than done, I’m afraid.. Όσοι με ξέρετε έστω και ελάχιστα, γνωρίζετε πολύ καλά πόσο ενθουσιώδης είμαι με κάθε τι καινούριο και περιπετειώδες, και πόσο θα γούσταρα να μπορώ να σας πω, πόσο άψογα μου ήρθαν όλα και πόσο γαμάτα περνάω – να σας γράψω να ξεκουνηθείτε από τη βολική ρουτίνα της ζωής σας και να κάνετε νέες αρχές, αλλού, γιατί μόνο οι αρχές μετράνε.

Δεν είναι αλήθεια βέβαια, δε μετράνε μόνο οι αρχές, όλα μετράνε. Και η φυγή και η επιστροφή το ίδιο – και το ταξίδι καθ’ εαυτό.

Μα το θέμα μου ήταν άλλο!

Στους δρόμους της Αθήνας ήμουν οδηγός μα στους δρόμους της Βιέννης είμαι επιβάτης, και οι ώρες στα λεωφορεία, τα τραμ και τα μετρό τις πρώτες μέρες του πανικού επέβαλαν μουσική. Επιστρατεύτηκε λοιπόν για άλλη μια φορά το ηρωικό μου mp3 player, ένα Zen Nomad της Creative, μοντέλο του 2001 με 60άρι σκληρό δίσκο – μία γκουμούτσα που κατέχω και λατρεύω τα τελευταία 7 χρόνια 🙂 . Το υπέροχο αυτό κειμήλιο – πλεόν – της σύγχρονης τεχνολογίας περιέχει όλη τη μουσική που αγαπώ και έχω ξεδιαλέξει με μεράκι τα τελευταία χρόνια (περί τα 16 Gb) και τα τελευταία χρόνια παίζει αιωνίως στο shuffle συνδεδεμένο στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου μου.

Συνδεδεμένο τώρα σε ένα ζευγάρι καινούρια ακουστικά, το Zen κλήθηκε για άλλη μία φορά να ανελκύσει τα βουλιαγμένα καράβια μου, μα η κατάσταση δεν ήταν συνηθισμένη – ούτε το all you need is love, ούτε “εκείνη” του foidel, είχαν φυσικά τα φόντα να ανατρέπουν την πρωτόγνωρη ψυχική μου κατάπτωση, και έτσι το shuffle μετά από τόσο καιρό σύντομα απορρίφθηκε ως απλά επικίνδυνο.

Ανέλαβα δράση και καθάρισα την playlist όταν έτυχε να ακούσω φυρόι – τα τραγούδια φίλων που χρειαζόμουν απεγνωσμένα, μα δεν ήταν κοντά μου έστειλαν τη διάθεσή μου στον πάτο της και έτσι η ανάγκη για επιλεγμένα ακούσματα ήταν πλέον ξεκάθαρη. Σκέφτηκα λοιπόν καλά ψάχνοντας τη βάση και έβαλα να ακούσω το what if god was one of us.

To what if god was one of us είναι ένα από τα soundtracks της ζωής μου. Ο όρος είναι ξεκάθαρα προσωπικός, οπότε εξηγώ: Ένα τραγούδι που ανακαλύπτεις, συνήθως για δεύτερη φορά ή τρίτη φορά, και πιάνεις τον εαυτό σου, όχι μόνο να αποζητά να το ακούει συνεχώς στο repeat χωρίς ίχνος κούρασης, μα να νιώθει σα να μην παίζει απλά από το ηχοσύστημά του, μα από τον ίδιο τον κόσμο γύρω του, όταν οδηγάει τη νύχτα ή όταν περπατάει μόνος σκεπτόμενος τα πάντα ή τίποτα, ένα τραγούδι που νιώθεις ότι παίζει στο background της ζωής σου σαν σε ταινία, όπως στην αγαπημένη σκηνή με τον Hugh Grant στο Notting Hill, είναι ένα soundtrack της ζωής σου.

Τα soundtrack της ζωής μας δεν είναι απαραίτητα τα αγαπημένα μας τραγούδια, ούτε φυσικά τα τραγούδια που θεωρούμε πιο “σπουδαία” κατά διάφορες έννοιες. Δεν είναι μονάχα ένα ή δύο, αλλά δεν είναι πολλά – σίγουρα θα χωρούσαν σε ένα audio cd, όπως όλα τα soundtrack άλλωστε. Αν και ίσως δεν ταιριάζουν καν μεταξύ τους.

Και όταν είμαστε χάλια, μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα εδώ.

Είμαι καλά σήμερα και σκοπεύω να είμαι καλύτερα αύριο, και σας ζητώ να μου πείτε για τα soundtracks της δικής σας ζωής 🙂

Read Full Post »

Κόπηκα Ανάλυση Ι. Story of my life.

Από το πρωί είμαι χάλια – αυτό το μάθημα μου έχει σημαδέψει τη ζωή. Ο διδακτορικός που διόρθωνε τα γραπτά με ρώτησε πόσες φορές το έχω δώσει – ούτε ξέρω πια! Πρώτου εξαμήνου μάθημα, κι εγώ στο 6ο έτος, βάλε με το νου σου.

Μουδιασμένος μπροστά στο pc σκέφτομαι ότι, πραγματικά, δεν θα πάρω πτυχίο ποτέ. Πως αυτό το μάθημα θα στοιχειώνει όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου, μέχρι να βρουν πια και για μένα μια θέση στο Άρκαμ και να ησυχάσω. Ό,τι να’ναι, δεν είμαι καλά..

Κόπηκα Ανάλυση Ι και έχω φρικάρει τελείως. Όχι με το ότι κόπηκα – σιγά την έκπληξη, πρώτη φορά είναι? – ούτε με το τι αυτό συνεπάγεται πλέον, τώρα που έχει φτάσει να είναι τελευταίο μάθημα για το πτυχίο. Έχω φρικάρει με τον εαυτό μου. Που κάθεται και φρικάρει. Με την Ανάλυση.

Εγώ δεν είμαι έτσι, αυτά τα πράγματα δε με αγγίζουν πραγματικά. Περνούν από δίπλα μου και με χαϊδεύουν αισθησιακά – ψιλοφτιάχνομαι, ψιλοχαλιέμαι, τέτοια πράγματα. Αναίσθητος χαρακτηρίζομαι συχνά, και άνιωθος. Μα εμένα μ’αρέσω – τουλάχιστον σε αυτό. Δεν είναι πράγματα αυτά για να σου αγγίζουν την ψυχή – δεν πα’ να γαμηθεί κι η Ανάλυση και το πτυχίο της? Αφού να κι αν το πάρω, να κι αν δεν το πάρω!

Δεν ισχύουν όμως όλα αυτά, το χρειάζομαι το πτυχίο μου. Για να φύγω το θέλω, να πάω έξω, σε μια άλλη πόλη, να πάρω ένα άλλο πτυχίο. Εισιτήρια για τα τρένα της ζωής και όλων αυτών που έχουν σημασία, τα πτυχία μου τα χρειάζομαι, όχι γι’αυτά που αντιπροσωπεύουν, μα για να τα αφήνω πίσω μου. Για να προχωρώ – και κάθε φορά να διεκδικώ ένα νέο πτυχίο, πάλι με σκοπό όλα αυτά που θα ζήσω παράλληλα, κι όχι αυτό το ίδιο.. Αυτά που έχουν σημασία.

Η ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όσο κυνηγάς πτυχία. Story of my life.

Spoiler: highlight -> (τελικά πέρασα! δείτε τα comments)

Read Full Post »

%d bloggers like this: