Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘travelling’

Ήρθε πάλι η ανάγκη να γράψω σε αυτό το μπλογκ (μετά από τρία χρόνια)! Τί να πρωτοπώ από όσα έχω μέσα στο κεφάλι μου… ένα απίστευτο flashback! Οι λόγοι; Η σκέψη του ολιγοήμερου (ημιεπαγγελματικόυ πλέον) ταξιδιού στην Βαρκελώνη που καραδοκεί σε μια εβδομάδα, η κακοκαιρία, η αγωνία του να στύψω το μυαλό μου να παράξει ιδέες δημοσιεύσιμες γρήγορα πάλι, η σκέψη των ευχάριστων προκλήσεων για το εργασιακό μέλλον που έρχεται…

Στα ηχεία: «Birchwood beaker – this is the kit» (youtube link – spotify link). Tί όμορφη στιγμή να τους ακούς live τυχαία στο Λονδίνο.

Κεφάλαιο «Λονδίνο»:

Μια πόλη που δεν την νιώθω, όσο και να προσπαθώ. Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι από όλες τις άκρες της γης, που κουβαλούν τόσο διαφορετικά βιώματα ο καθένας. Η κουλτούρα των ντόπιων να μου είναι τόσο άγνωστη και απρόσιτη, ακόμα και τώρα, ύστερα από 1.5 χρόνο παραμονής μου εδώ. Το βλέμμα τους συνήθως στεγνό, κρύβει την ψυχή τους. Η πόλη τεράστια, με πολλούς θορύβους, μου θύμησε το πώς δεν άντεχα το κέντρο της Αθήνας κάποτε. Το πόσες διαφορετικές περιγραφές υπάρχουν στο Ίντερνετ για αυτήν την πόλη, δείχνει το πόσο πολυεπίπεδη είναι.

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο.

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο.

 

Οι πρώτες δύο εβδομάδες μου εδώ πέρσυ ήταν μια δυνατή δοκιμασία. Αποκορύφωμα ήταν η μέρα που έπαψε να έιναι διαθέσιμο το δωμάτιο του hostel που έμενα και έπρεπε να φύγω γιατί ήταν πλήρες, ενώ έψαχνα για σπίτι εκείνον τον καιρό χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνο το βράδυ ήταν τόση η φόρτιση που μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ, πήγα με τη βαλίτσα στο σταθμό Paddington και κάθησα σε μια καρέκλα αναμονής, έχοντας κάποιες ώρες στη διάθεσή μου μέχρι το πρωί να σκεφτώ αν θα πάλευα την πρόκληση της πόλης ή αν θα έπαιρνα το τρένο πίσω για το αεροδρόμιο. Σκέψεις σκοτεινές γυρνοβολούσαν στο μυαλό μου. Αυτό που με κράτησε εδώ τελικά ήταν η ανάμνηση του ενθουσιασμού που είχα πριν έρθω στο Λονδίνο για το αντικείμενο της θέσης που μου είχαν προσφέρει. (Just for the records, μου απάντησαν θετικά για σπίτι αμέσως το επόμενο πρωινό).

Μετά από αυτό πολλά πράγματα μπήκαν στη σειρά ένα-ένα. Κάτι που με βοήθησε να εγκλιματιστώ (και να ξοδεύω τις ατέλειωτες ώρες πέρσυ στα βαγόνια του μετρό) είναι να κάθομαι και να γράφω ό,τι παρατηρώ και σκέφτομαι. Και κάπως έτσι μπήκε λίγο χρώμα στη μουντάδα της πόλης.

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s.

Street art στο δρόμο Brick Lane

Street art στο δρόμο Brick Lane.

 

Τα περισσότερα ταξίδια αυτό το διάστημα είναι πιο πολύ συσχετισμένα με την έρευνα/αντικείμενό μου, και ο χρόνος δεν είναι πάντα αρκετός για να εξερευνάς τον καινούργιο χώρο που επισκέπτεσαι, συνεπώς μένεις λίγο στα «τουριστικά»-προφανή σημεία (συνηθισμένες φωτογραφίες):

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

 

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

 

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013.

 

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013.

 

Το ότι ο χρόνος είναι γενικά περιορισμένος δε σημαίνει πως δεν μπορείς να ξεκλέψεις κάποια Σαββατοκύριακα και να ταξιδεύεις για να συναντάς κοντινά σου πρόσωπα είτε στο τόπο που μένουν είτε κάπου που μας βολεύει να συγκεντρωθούμε (το Λονδίνο καλώς ή κακώς προσφέρεται αρκετά λόγω εύκολης διασύνδεσης).

Μερικά τάπας και καλή παρέα στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013

Μερικά τάπας στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013.

 

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013.

 

Αξέχαστο θα μου μείνει επίσης το ολιγοήμερο roadtrip σε Σουηδία-Νορβηγία το καλοκαίρι που μας πέρασε. Όμορφα ηλιόλουστα μέρη.

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013.

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία.

 

Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος που είμαι εδώ, άκουσα αρκετές φορές φράσεις του τύπου «πόσο τυχερή είσαι» κλπ.: αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι λίγο-πολύ τη ζωή εσύ την οδηγείς, από τις επιλογές σου στα διάφορα σταυροδρόμια που έρχονται μπροστά σου. Και προφανώς το να ασχολείσαι με κάτι που λατρεύεις και να δίνεσαι, είναι πολύ σημαντικό. Οι κακοτοπιές είναι μέσα στο παιχνίδι πάντα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το πώς αντιδράς σε δύσκολες καταστάσεις.

Ύστερα από μερικούς δύσκολους ψυχολογικά μήνες της χρονιάς που πέρασε, αρχίζεις και σκέφτεσαι μερικές καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο. Όλη αυτή η αναζήτηση μάλλον φαίνεται ξεπερασμένη για άτομα που είναι πλέον κατασταλλαγμένα σε κάποια ρουτίνα. Το κατανοώ, αλλά και πάλι δε θέλω να εφησυχάσω ύστερα από τα διάφορα καλούπια στη ζωή. Αυτή είναι η φοβία μου. Μήπως ηρεμήσω και χάσω αυτό που με κάνει να θέλω να παίζω μουσική και να ερευνώ.

Οπότε ξάνα λοιπόν, keep l(ea)iving! 🙂

(Ευχαριστώ πάλι τον Μανόλη για το χώρο που μου παραχώρησε στο μπλογκ αυτό).

Read Full Post »

milano-lago-di-como-tour2

Como
Bellagio
Varenna
Mandello del Lario
Lecco
Milano

Μετά από κάμποσα κρουασάν, δύο μεγάλα κομμάτια πίτα, ένα γιαούρτι και δυο αμαρέττι για το δρόμο, Ο Γιώργος παρέδωσε το δωμάτιο και βγήκε στο πρωινό, χειμωνιάτικο Como. Με ένα χάρτη της πόλης ανά χείρας και το πιστό του backpack στην πλάτη, έκανε μια βόλτα στους άδειους δρόμους και κατέβηκε στο λιμάνι. Εκεί έβγαλε εισητήριο και επιβιβάστηκε στο πλοίο για το Bellagio, το χωριό στον κεντρικό μυχό της λίμνης.

(Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους χάρτες της Google Maps που με βοηθούν στην αναπαράσταση των διαδρομών, αλλά και να τους επισημάνω την πρώτη τους ανακρίβεια που έτυχε να συναντήσω, όσον αφορά την Ευρώπη τουλάχιστον. Η διαδρομή Como – Bellagio δε γίνεται μονάχα οδικώς, αλλά και με πλοίο.)

Η λίμνη, γαλάζιος καθρέπτης στις όχθες των Άλπεων, είναι μαγευτική – το ίδιο και η διαδρομή. Το Bellagio, ωστόσο, ακόμα πιο έρημο από το Como, μοιάζει με νεκρή πόλη. Ίσως τα μέρη αυτά να είναι πιο ζωντανά την άνοιξη, σκέφτεται ο Γιώργος, και ξαναπαίρνει το καραβάκι με προορισμό τη Varenna αυτή τη φορά, στην αντίπερα όχθη.

hpim6029

Από εκεί και με το εισιτήριο του InterRail ανά χείρας, επιβιβάζεται στο τρένο και κατεβαίνει στο Mandello del Lario, όπου και αράζει για μερικές ώρες. Το πάρκο της πόλης είναι εκπληκτικό και συναγωνίζεται αντάξια την απερίγραπτη θέα. Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους – και ως συνήθως δεν καταφέρνουν να πουν ούτε τα μισά.

hpim60431

Κουρασμένος και ενώ το φως της μέρας έχει αρχίσει να χάνεται, ο Γιώργος επιστρέφει στο σταθμό και επιβιβάζεται στο τρένο για Lecco. Εκεί προλαβαίνει την ανταπόκριση για Μιλάνο και σε λίγες ώρες είναι και πάλι στην ιταλική μεγαλούπολη.

Η κατάρα όμως καλά κρατεί! Αφού έκανε 3-4 φορές τον κύκλο γύρω από τη διεύθυνση που αναζητούσε και την οποία κανένας περαστικός δε φάνηκε να γνωρίζει, βρέθηκε για άλλη μια φορά σε ένα hostel χωρίς ελεύθερα δωμάτια. Βρίζοντας την τύχη του και τα Χριστούγεννα (φάτνες κλπκλπ) και αποφασισμένος να κλείνει beforehand από δω και πέρα για την κάθε επόμενη πόλη, παρακάλεσε τον, ευτυχώς ευγενέστατο, υπάλληλο να του βρει κάπου αλλού να μείνει.

Έτσι, μετά από δύο ακόμη λεωφορεία και 20 λεπτά περπάτημα, η νύχτα τον βρίσκει στο Hotel Amerika, ένα ξενοδοχείο φτηνό, αλλά αρκετά μέτριο ώστε να μην το προτείνει σε κανέναν, όπου γνωρίζει τον αμερικανό Ean που σπουδάζει ηθοποιός στο Λονδίνο και τη γλυκιά  Ξένια από τη Λευκορωσία, που γυρίζει την Ευρώπη χωρίς φόβο και με κάθε πάθος  🙂

Η επόμενη μέρα ξημερώνει στο Μιλάνο και η συνέχεια στο επόμενο μας ποστ – μόλις βρω λίγο χρόνο..

Read Full Post »

Το τρένο από την Ancona ξεκινά και προορισμός είναι η πρωτεύουσα του ιταλικού βορρά, το βιομηχανικό Μιλάνο. Από κει στόχος δεν είναι μόνο το ίδιο το Μιλάνο, αλλά και η Lago di Como, η μεγάλη λίμνη με το περίεργο σχήμα στα βόρεια της πόλης.

ancona-milano-como

Η πρώτη minor φρίκη στο ταξίδι του Γιώργου έρχεται με τη συνειδητοποίηση ότι δε δουλεύει το κινητό του. Κακοί χειρισμοί με τον ελληνικό πάροχο δεν ενεργοποίησαν σωστά το roaming (ή ελληνιστί, την περιαγωγή, όπως δε χάνει ευκαιρία να μας θυμίζει ο φίλος spacedyevest), και έτσι η τηλεφωνική επικοινωνία με γονείς και λοιπούς αγχώδεις οικογενειακούς παράγοντες στάθηκε αδύνατη από την αποβίβαση και μετά. Έτσι, με την άφιξή του στο Μιλάνο, ο Γιώργος ερευνά το σταθμό και βρίσκει ένα μαγαζάκι που πουλάει τηλεκάρτες. Εντούτοις, η ευθύτατη απάντηση “Non parlo inglese” (..or something like that) δεν βοήθησε τα πράγματα να προοδεύσουν ποσώς..

Μα ο σωστός πληροφορικάριος δεν μασάει έτσι εύκολα 😛 Απτόητος ο Γιώργος επιστρέφει στο Info-Desk του σιδηροδρομικού σταθμού και δίνοντας στον υπάλληλο ένα χαρτάκι, του ζητά να του γράψει στα ιταλικά: “Θέλω μία κάρτα για να πάρω τηλ. στην Ελλάδα!” Λίγα λεπτά αργότερα το πολυπόθητο τηλεφώνημα πραγματοποιείται και οι γονείς του Γιώργου μπορούν επιτέλους να ανακουφιστούν που ο γιος τους δεν έχει πέσει ακόμα θύμα της Cosa Nostra και εξακολουθεί να φέρει αμφότερα τα νεφρά του.

hpim60191

Hop out – hop in, και ο Γιώργος βρίσκεται και πάλι στο τρένο, αυτή τη φορά με προορισμό την πανέμορφη κωμόπολη Como, στις όχθες της ομώνυμης λίμνης. Όταν φτάνει έχει πια νυχτώσει για τα καλά και η αρίθμηση των ιταλικών ΚΤΕΛ δε βοηθά καθόλου την κατάσταση. Δύο λεωφορεία με ίδιο αριθμό, ίδια διαδρομή και διαφορετικές στάσεις παγιδεύουν το φίλο μας σε περίεργες βόλτες στη σκοτεινή κωμόπολη, πριν καταφέρει να βρεθεί έξω από το Hostel “Villa Olmo” όπου προγραμμάτιζε να μείνει.

Μα η περιπέτεια δεν τελειώνει ποτέ! Το hostel είναι κλειστό και πρακτικά αόρατο στα σκοτάδια. Ο Γιώργος ψάχνει τριγύρω και σύντομα βρίσκει τον εαυτό του μέσα(!) στη Villa Olmo που έχει δώσει το όνομά της στο hostel. Μπάχαλο.

Εκνευρισμένος μπαίνει και ρωτάει όπου βρει. Τελικά, ένας σερβιτόρος ενός highclass εστιατορίου που φρικάρει τελείως μόλις τον βλέπει να σκάει μέσα με το backpack, τον στέλνει στο κλειστό hostel και το μυστήριο λύνεται. Αφήνοντας μερικές κατάρες για την τύχη του, ο Γιώργος ξαναρχίζει να ρωτάει, ώσπου βρίσκει τέλος ένα τοπικό ξενοδοχείο για να περάσει τη νύχτα. “60 ευρώ το δωμάτιο, αλλά δε γαμιέται“, σκέφτεται. “Θα τους ξεσκίσω το πρωινό!” Όπερ και εγένετο 😛

Καλή όρεξη μαν! Τα λέμε αύριο 😉

Read Full Post »

– Πού είσαι ρε? Πού βρήκες internet? Στο πλοίο είσαι ρε αλήτη?

– Στο Superfast για Ancona 🙂

– Αργκκκκ, σε μισώ θανάσιμα! Πες τα μου όλα, πώς είναι, πώς έχει πάει μέχρι τώρα, όλα θέλω να τα μάθω, όλα!

– Άραξε, όλα καλά. Έχουν σκάσει από την Ηγουμενίτσα και κάτι γκομενάκια – πρέπει να είναι από σχολείο 😛

– XAxXAxxXAxAXXa 😀 Και γαμώ! Λέγε τώρα πώς έφτασες μέχρι εκεί.

– Λοιπόν:..

athens-ankona

(more…)

Read Full Post »

Προχτές το βράδυ, οι δύο έτεροι συν-μπλόγκερς (weallfall & spacedyevest) του timetoleave αποχαιρέτησαν την ιδρωμένη Αθήνα, και έβαλαν πλώρη για τη μαγευτική (απ’ότι ακούω – δυστυχώς, δεν έχει τύχει ακόμα να πάω) Κρήτη:-) !! Όχι στα πλαίσια φυγής, βέβαια, αλλά στα πλαίσια ενός καλοσχεδιασμένου ταξιδιού που, καθώς φαίνεται, θα έχει απ’όλα: συμμετοχή σε ένα IT summer school, deluxe ξενοδοχεία, καινούριες γνωριμίες, θαλάσσια μπάνια, ατελείωτες πλάκες και κλασσικό καλοκαιρινό χαβαλέ. Σκοπός, ωστόσο, του ποστ δεν είναι να πω περισσότερα για μια εκδρομή στην οποία δε συμμετέχω (κλαψ, λυγμ κλπ.) – αυτό θα το κάνουν σαφέστατα οι ίδιοι, μόλις επιστρέψουν. Δράττομαι, εντούτοις, της ευκαιρίας να πω δυο λογάκια, σε σχέση και με το πρώτο μου ποστ σε αυτό το blog:

(more…)

Read Full Post »

Airways Airbus A380

Μεθαύριο πετάω για Μεγάλη Βρετανία. Τη λέω έτσι για να είμαι politically correct, μιας και σχεδιάζω να επισκεφτώ τουλάχιστον την Ουαλία, αν όχι και τη Σκωτία, και δεν ψήνομαι να μπλέξω με τους Εγγλέζους από τώρα – μου αρκεί που θα υποστώ τον τρομολαγνική πανούκλα τους στο αεροδρόμιο. Σύμφωνα με δηλώσεις μου στο ίδιο το blog, αυτό θα προσπαθήσω να είναι το τελευταίο μου ταξίδι (αναψυχής θα προσθέσω εδώ – άμα κάτσει καμιά επείγουσα δουλειά και δεν προλαβαίνω, ντάξει..) με αεροπλάνο, όσο εξακολουθεί να βασιλεύει αυτή η κατάσταση. Thank God, King and Country, με τρένα, λεωφορεία, βαπόρια και το πιστό μου αυτοκίνητο θα δυσκολευτώ να βρω ένα μέρος που να μην προσεγγίζεται διαφορετικά.

Ένα ταξίδι αξίζει πάντα το blogpost του – διαφορετικά, με τι μούτρα θα μπορεί να σταθεί το TTL απέναντι στα πραγματικά ταξιδιωτικά blogs? Μα αρνούμαι να σας πω πράγματα που ήδη ξέρετε – όπως ότι πάω να βρω τον παιδικό μου φίλο (Σταύρο) και την κοπέλα του (Ελίνα) που σπουδάζουν φιλοσοφία στο Bristol με σκοπό να τους παγιδέψω, σαν άλλος Gandalf των πρώτων σελίδων του Hobbit, σε μια μεγάλης κλίμακας περιπέτεια στα βρετανικά εδάφη, έστω και άνευ δράκων. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να αφιερώσω στο ταξίδι αυτό ένα ποστ επιστροφής, όπου θα μπορώ να σας πω τι είδα, άγγιξα, γεύτηκα, άκουσα και μύρισα στην πρώτη μου διάσχιση της Μάγχης – έστω και πετώντας – και για σήμερα να μοιραστώ μαζί σας ένα υπέροχο άρθρο του ακόμα πιο υπέροχου Ουμπέρτο Έκο, από τη συλλογή «Οδηγιών Χρήσεως», που αφορά, τι πιο σχετικό? Τα αεροπλάνα, και συγκεκριμένα το πολύ χαρακτηριστικό ..γεύμα τους.

So, there you go – click the “more” link!

(σε αυτό το σημείο, και επειδή, αν ελπίζω να μας διαβάζει κανείς, πέρα από τους πολύ φίλους μου που το κάνουν από αγάπη, θα είναι πιθανότατα πληροφορικάριος, και οι πληροφορικάριοι φρικάρουν με τα μεγάλα κείμενα, θα ήθελα να πω πως είναι πολύ γαμάτο άρθρο και αξίζει τον κόπο – επίσης, αν κάνω λάθος, μπορείτε πάντα να με εκδικηθείτε με ένα υβριστικό comment ακριβώς από κάτω, so dont you people miss the chance you’ve been given!)

(more…)

Read Full Post »

Νέος ταξιδιώτης στο blog? Καλώς σας βρήκα!

“Θέλω κι εγώ!!”, όπως λέγαμε παιδάκια, συνοδεύοντας το συνεχές χοροπηδητό μας. Θέλω κι εγώ – να φύγω..
Το νιώθεις σαν ανάγκη στην αρχή, χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις από που ακριβώς προέρχεται, χωρίς να σε ενδιαφέρει να το εξηγήσεις. Τη δίψα σου την εξηγείς? Όχι, την ακούς και πίνεις μία sprite. Έτσι λοιπόν κι εγώ, την ανάγκη μου να φύγω την άκουγα πάντα χωρίς απορίες. Δεν έλεγα “θέλω να πάω κάπου”, έλεγα “θέλω να φύγω”. Και το πίστευα.

Έπρεπε λοιπόν, να μου τύχει να θελήσω πραγματικά να ΦΥΓΩ, για να καταλάβω τη διαφορά. Γιατί άλλο να θες να πας κάπου, και άλλο να θες να φύγεις. Το πρώτο μπορεί να είναι ανάγκη, επιθυμία, απωθημένο, στόχος, χίλια δυο. Το δεύτερο έχει πόνο ψυχής – και από αυτό το διακρίνεις. Είναι όταν λες, δε με νοιάζει που θα πάω, θέλω να σηκωθώ να φύγω από τη ζωή μου, τώρα. Είναι οι στιγμές που ακόμα και ένα χαρτί που σε στέλνει στρατό, μοιάζει με διέξοδο.

Και έρχομαι, ο προφήτης(sic) να πω: Όταν σε νοιάζει πού θα πας, δε θες να φύγεις. Θέλεις να πας. Και έχει διαφορά!
Πιστεύω πως το ταξίδι είναι από μόνο του ανθρώπινη ανάγκη. Όχι βασική, όπως τις μαθαίναμε στη μελέτη του περιβάλλοντος. Επιβιώνεις και στάσιμος. Αλλά δε ζεις, αν δεν ταξιδεύεις. Ίσως πάλι να υπερβάλλω (όπως συχνά μου προσάπτουν), οπότε είναι δική μου ανάγκη και όχι πανανθρώπινη. Αλλά αν δεν ταξιδέψεις, πόσο πλήρης είναι η ύπαρξή σου? Γιατί μπορεί να μην αρκεί να γυρίσεις τον κόσμο για να βρεις το νόημα τη ζωής, αλλά αν δεν τον δεις, τι ελπίδες έχεις?

ante-na-doume.jpg

Η ανάγκη λοιπόν, για μένα, δεν είναι η φυγή αλλά το ταξίδι. Δεν θέλεις να “φύγεις”, αλλά να “πας”. Να πας, να δεις, να μάθεις, και να γυρίσεις – για να πας κάποτε, κάπου αλλού. Στην τελική, όταν θέλεις να φύγεις δε θέλεις να γυρίσεις. Ενώ όταν θέλεις να ταξιδέψεις, δεν είναι για να φύγεις από “εδώ” και να είσαι “κάπου αλλού”. Είναι για να είσαι on the road. Με το τρένο, με το πλοίο, με τα πόδια. Να ζήσεις, έστω για λίγο, ως οδοιπόρος – να πάψεις να βλέπεις τον ίδιο ορίζοντα κάθε μέρα. Γιατί όταν ο άνθρωπος το έκανε αυτό για τη μισή ιστορία του, πώς μπορεί εσένα να μη σου λείπει?

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: