Feeds:
Posts
Comments

Archive for March, 2008

[μεράκι, το] φροντίδα, δεξιοτεχνία, γνήσιο ενδιαφέρον (Πάπυρος – Larousse)

Μέτριος ορισμός. Άμα πεις και για μεταφράσεις, ακόμα χειρότερα. Στα αγγλικά: appetite, craving, desire, hunger, lust, yearning – not even close, imho. Την έννοια όμως την ξέρεις, τη νιώθεις. Κι ας μην μπορείς να την περιγράψεις. Γιατί πλάι στην αγάπη και την ευτυχία, πλάι στο “σωστό” και το “λάθος”, το μεράκι ανήκει κι αυτό στη σκοτεινή αγέλη που καθημερινά σκοτίζει τη σκέψη μας, κλονίζοντας κάθε φορά το υπαρξιακό οικοδόμημα που με κόπο έχουμε στήσει να μας στεγάζει.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι με μεράκι?

Σήμερα το πρωί στη δουλειά? Την περασμένη βδομάδα που βρήκες λίγο ελεύθερο χρόνο να θυμηθείς κάποιο χόμπυ? Ή μήπως από τότε που έπαιζες με τα lego σου τα απογεύματα της Δ’ Δημοτικού?

(more…)

Advertisements

Read Full Post »

Ψάχνοντας τα παλιά ημερολόγια.

(more…)

Read Full Post »

“Άμα ξαναταξιδέψω εγώ με αεροπλάνο, εμένα να με χέσεις!”
Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη μετά τον τέταρτο έλεγχο αεροδρομίου μέσα σε δέκα μέρες. Πριν θυμηθώ, πως έχω ήδη κλείσει εισιτήρια για να πάω στο Σταύρο και την Ελίνα στο Bristol τον Ιούλιο. Από Αύγουστο λοιπόν το resolution..
Λένε πως οι έλεγχοι των διεθνών αεροδρομίων γενικά δεν πιάνουν μία μπροστά στην τρομο-υστερία Βρετανών και Αμερικανών. Παρθένος στη διάσχιση της Μάγχης και του Ατλαντικού, δεν είμαι σε θέση να κάνω τη σύγκριση – η σκέψη, ωστόσο, ότι θα μάθω από πρώτο χέρι σε μερικούς μήνες μου γυρίζει το στομάχι. Αν αυτό που έζησα μόλις προχτές σε Ελσίνκι και Βουδαπέστη δεν είναι παρά μια γεύση του τι μας περιμένει στο μέλλον, τότε να μου λείπει. Με τρένα και βαπόρια, αυτοκίνητα και λεωφορεία και με φίλους παλιούς τε και καινούριους – μα όχι πια με αεροπλάνα. Τέλος για μένα.
(more…)

Read Full Post »

Θέλω να ταξιδέψω:
Μαλακίες, να πας μόνος σου σε αυτά man! Εγώ θέλω να ταξιδέψω…
  • Στο Λονδίνο, με τα μαγαζιά…
  • Στη Νέα Υόρκη, με τα φώτα τη νύχτα…
  • Στο Λος Άντζελες, με τη λάμψη, να πιω ποτό με το Νίκολσον σε μικρό live jazz μπαράκι, κι ας μη μου αρέσει η jazz…
  • Στο Παρίσι πάλι, να ανέβω πάλι στον Πύργο, να πάω πάλι στη Disneyland, να πάω πάλι στου Louis Vuitton ή όπως γράφεται και να χαζεύω μαζί με τις πάμπλουτες Κορεάτισσες και τους άντρες τους τις γαμάτες τσάντες που ποτέ δε θα αγοράσω…
  • Στην Πλάκα το βράδυ (όχι απόψε το βράδυ, έλεος, απόκριες, πολλή φασαρία), με καλή παρέα και να έχω soundtrack τη “σωτηρία της ψυχής”…

spacedyevest

Να πάτε μόνοι σας (αν και μ’ άρεσε η ιδέα της Πλάκας).

Read Full Post »

Intro:
Φεύγω ξημερώματα για Λαπωνία (:D) και ψάχνοντας παλιά ημερολόγια, βρήκα αυτό – δώστε του μια ευκαιρία!

(more…)

Read Full Post »

img_3656.jpg img_3649.jpg img_3696.jpg
  • Ποιοι: 11 άτομα (παραλίγο 12 αλλά…μεγάλο θέμα), κάποιοι φίλοι, κάποιοι ζευγάρια, κάποιοι απλώς γνωστοί.
  • Πότε: Εν μέσω μαθημάτων, εργασίων, άγχους, ταλαιπωρίας. 4 μέρες. 16 έως 19 Νοεμβρίου 2006.
  • Γιατί: Έτσι, για πλάκα. Κυρίως επειδή κάποιοι συγγενείς μου είχαν ταξιδέψει στο Βερολίνο με φτηνά εισητήρια. Έτσι ψαχτήκαμε κι εμείς. Και προέκυψε Μόναχο.
  • Πού: Euro Youth Hotel, κέντρο Μονάχου, δίπλα ακριβώς στον Hauptbahnhof. Εντυπώσεις: 7/10 (8.5/10 αν υπολογίσω τη χαμηλή τιμή των 20 ευρώ/βράδυ). Σχετικά καθαρό, παλιό κτίριο, μέσα στην “Munich China Town” με σχεδόν ανύπαρκτη εξυπηρέτηση.
  • Εντυπώσεις:
    • Το Μόναχο έχει πάρα πάρα πολλούς Έλληνες, και ακόμα πιο πολλούς Γερμανούς που ξέρουν, έστω και στοιχειωδώς, ελληνικά.
    • Εντύπωση μου έκανε η γνωστή Marienplatz το Σάββατο το πρωί, που οι Γερμανοί δεν είχαν δουλειά, και οι, άδειοι τις άλλες μέρες, δρόμοι κατακλύζονταν από κόσμο που έμπαινε και έβγαινε σαν τρελός στα καταστήματα.
    • Συγκλονιστικό το Dachau, εμπειρία ζωής η επίσκεψη εκεί. Όμορφα διατηρημένο. Το μουσείο είχε πολλές πληροφορίες για τον επισκέπτη που είχε χρόνο και διάθεση να μάθει πράγματα. Εμείς δεν είχαμε χρόνο.
    • Το Γερμανικό Μουσείο Τεχνολογίας, ή όπως αλλιώς λέγεται, άλλαξε την άποψή μου για το πόσο βαρετά είναι τα μουσεία. 4 ώρες δεν ήταν σε καμμία περίπτωση αρκετές για να περιηγηθούμε σωστά, αλλά ήταν υπέρ-αρκετές για να κουραστούμε υπερβολικά πολύ. 4 όροφοι, όλοι γεμάτοι με σπουδαία τεχνολογικά επιτεύγματα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν διαδραστικά. Πατάς κουμπί και ανάβει λαμπάκι, γυρνάς τροχό και παράγεται ρεύμα. Ωραία εμπειρία. Οι μακέτες των πλοίων,των αεροπλάνων, οι κατασκευές του νερού θα μείνουν στο μυαλό μου. Ο πιο βαρετός τομέας ήταν της …πληροφορικής. Τελείως ξενέρωτος. Κάτι κουμπάκια είχε που τα πατούσες και έβλεπες πώς μετακινούνται τα bits, ή πώς γίνεται η πολυπλεξία.
    • Οι πεζόδρομοι του Μονάχου τη νύχτα. Λίγος κόσμος, γύρω από αρκετούς μουσικάντιδες, που άλλοτε τους λυπόμουν και άλλοτε γελούσα μαζί τους.
    • Δίψα. Νερό μετά τις 8 το βράδυ δεν υπάρχει ούτε για δείγμα. Τα πάντα κλειστά, περίπτερα πουθενά, κάποιοι Έλληνες να τριγυρνούν. Ή το Μόναχο έχει τελείως βαρετή νυχτερινή ζωή ή εμείς δεν την ανακαλύψαμε.
    • Μπύρα: Άλλοτε ζεστή και ξεθυμασμένη, άλλοτε σερβιρισμένη από νευριασμένο Γερμανό σερβιτόρο, άλλοτε μέτρια. Στην Αθήνα έχουμε πολύ καλύτερες μπυραρίες, πολύ πιο κοντά στο γούστο μου.
    • Δρόμοι άδειοι, ησυχία, θέσεις για παρκάρισμα κενές, καμμία κόρνα και κανένας εκνευρισμός στους δρόμους. Παντού BMW, Mercedes, VW, Audi. Μια αξιοζήλευτη γαλήνη, που μας λείπει εδώ. Οι δρόμοι του Μονάχου είναι πεντακάθαροι, τους “ενοχλούν” μόνο τα κίτρινα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα. Αξέχαστες εικόνες.
pb162448.jpg pb182518.jpg pb162436.jpg img_3673.jpg
img_3589.jpg img_3601.jpg pb172478.jpg

Read Full Post »

Το παρόν άρθρο, μπορεί οφείλει τον εύγλωττο τίτλο του στην ιστορική ταινία του Andrei Konchalovsky, μα χρωστά την ύπαρξή του ξερά και αδιαμφισβήτητα στην παρακάτω απίστευτη (με την πιο literal χρήση της λέξης) είδηση.

Τη διαβάσατε? Ωραία. Την πιστέψατε? Αν όχι, σας την επιβεβαιώνω – τη διπλοτσέκαρα.

Ιδού λοιπόν τα απίστευτα.. Η τύπισσα γέννησε και χαμπάρι δεν πήρε. Να τ’ ακούνε αυτά οι άλλες που σκούζουν σα να τις σφάζουνε, και μας ζουπάνε και το χέρι! – j/k, φυσικά. Όμως το θέμα μου δεν είναι η μητέρα – όπως ποτέ άλλωστε δεν είναι η μητέρα το θέμα μιας γέννησης. Είναι το μωρό, το οποίο αν δεν ήταν κοριτσάκι, θα μπορούσα γλαφυρά να πω πως “έγραψε τον κόσμο που το γέννησε στα @@ του και κατέβηκε απ’ το τρένο!”

Ιδού λοιπόν ο ορισμός της μεγάλης φυγής. Η τύχη και η μοίρα συνεργάστηκαν για μια φορά, όχι για να βγάλουν είδηση οι Ινδοί Τσιαμτσίκες, διερωτώμενοι και αυτοί “σε τι ράγες(sic) θα φέρουμε τα παιδιά μας”, μα για να δείξουν σε όλους εμάς που φοβόμαστε ακόμα και το μικρότερο βήμα έξω από τη σπηλιά μας, ότι ακόμα και το να πηδήξεις από το τρένο της ζωής σου πριν καλά-καλά γεννηθείς, έχει κι αυτό τις πιθανότητές του 😉

Τη μαζέψανε, θα μου πείτε.. Τη βρήκανε εκεί όπου κατέληξε μετά την απονενοημένη της απόδραση, και τη βάλανε πάλι back on track. Μα κουβέντα δε λέει το άρθρο για την έκφρασή της όταν την ανακαλύψανε.. Γιατί, για μένα, χαιρότανε και χαζογέλαγε! Κι αν σας φαίνεται αυτό κουφό ή απίθανο, ξαναδιαβάστε μία το άρθρο. Α, και κλείνοντας, θα ήθελα να παρατηρήσω αυτό: Μπορεί το απολωλός ερίφιο να επανενετάχθει εις τας κόλπους της κοινωνικής μητρός του, μα η νίκη δεν ήτο άνευ απωλειών. Το τρένο, μια φορά, σταμάτησε..

043-overcrowded-train-india.jpg

Το τρένο της ζωής?

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: