Feeds:
Posts
Comments

Archive for January, 2011

Αγαπώ τα αεροπλάνα. Δεν είναι το αγαπημένο μου μέσο μεταφοράς. Προτιμώ για παράδειγμα το τρένο ή το καράβι. Αλλά τα αεροπλάνα πετούν γρήγορα. Είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή τεχνολογία που εφευρέθηκε ποτέ από τον άνθρωπο και χρησιμοποιείται από το ευρύ κοινό σε συνεχή βάση. Μας επιτρέπουν να ταξιδέψουμε σε μακρινά μέρη που άλλες εποχές θα ήταν ενδεχομένως προσβάσιμα μετά από θαλασσοταραχή μηνών. Αν είναι και Airbus ακόμα καλύτερα. Θα έχω λίγο χώρο για τα γόνατά μου και δε θα στριφογυρίζω σε όλο το ταξίδι όπως μου συμβαίνει στα Boeing αεροσκάφη που πετούν στην Ευρώπη.

Αγαπώ και τα αεροδρόμια. Κοιτώντας ψηλά τις οθόνες βλέπεις όλα τα μέρη του κόσμου που σε περιμένουν να τα επισκεφθείς. Συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε έναν κόμβο που συντελείται μια πολυπολιτισμική πανδαισία. Δυστυχώς, τίποτα στη ζωή δεν είναι ρόδινο. Αν ταξιδεύεις θεωρείσαι τρομοκράτης εκτός αν αποδείξεις το αντίθετο μέσω ενός ταλαίπωρου τελετουργικού: να είσαι στο αεροδρόμιο δύο ώρες πριν, να δώσεις τη βαλίτσα σου περιμένοντας σε μια τεράστια ουρά (ακόμα και αν έχεις baggage drop off, σε μια ουρά θα περιμένεις), 45 λεπτά πριν από την πτήση σου να ξεφορτωθείς το μπουκάλι νερό γιατί είναι υγρό και ως γνωστόν (?) ουσίες σε υγρή μορφή είναι πρωτογενές υλικό για την κατασκευή βόμβας, να περάσεις από εξονυχιστικό και ενίοτε εξευτελιστικό έλεγχο, να βγάλεις το λάπτοπ από την τσάντα σου, να ανοίξεις το καπάκι μπροστά στους ανθρώπους ασφαλείας, να ξαναβάλεις τη ζώνη σου πριν σου πέσει το παντελόνι, να φυλάξεις όλα τα προσωπικά σου αντικείμενα που είναι σκορπισμένα σε 3 πλαστικές λεκάνες, να πάρεις τη χειραποσκευή σου και το μπουφάν σου και να κατευθυνθείς στην πύλη επιβίβασης (αφού σταματήσεις να αγοράσεις ένα μπουκάλι νερό). Όμως σήμερα δε θα σας μιλήσω άλλο γι αυτό. Η συνέχεια μετά το άλμα. (more…)

Advertisements

Read Full Post »

Γράφω αυτό το post ενώ περιμένω στο αεροδρόμιο του Los Angeles (LAX) για την πτήση μου προς Santa Barbara (SBA). Είχα ένα πολύ μακρύ (και λίγο άβολο, να ‘ναι καλά γι’ αυτό ο διπλανός μου στο αεροπλάνο) ταξίδι μέχρι εδώ και σαν να μην έφτανε αυτό έχω και 6 ώρες να σκοτώσω στο Los Angleles μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη πτήση μου στις 9:30 το βράδυ. Ο καιρός εδώ είναι πολύ βροχερός και το καταλάβαμε καλά αφού μας βγάλανε το λάδι στη προσγείωση…

Δεν θέλω να γκρινιάξω άλλο όμως. Κάνω αυτό το πόστ για να πω κάποια πράματα για τις μέρες που περάσανε ενώ ήμουνα στην Αθήνα. Συνολικά έκατσα 2 εβδομάδες αλλά μου φάνηκε σαν να ήταν το πολύ μία. Πέρα από 2-3 μέρες που έκατσα σπίτι να αράξω και να δω τους δικούς μου οι υπόλοιπες μέρες ήταν ένας αγώνας να προλάβω να δω όσους περισσότερους από τους φίλους μου και γνωστούς. Και μπορώ να πω ότι είμαι αρκετά ικανοποιημένος με τις επιδόσεις μου. Τα άτομα που δεν κατάφερα να δω ήταν ελάχιστα (Ματ και Σφαγμένε θα τα πούμε το καλοκαίρι!), οδήγησα ΠΟΛΛΑ χιλιόμετρα με το αμάξι μου σε όλη την Αθήνα και πέρασα πάρα πολύ ωραία! 🙂

Μέσα σε όλα βέβαια υπάρχει και το τίμημα της κούρασης το οποίο όμως ευχάριστα θυσίασα προκειμένου να μπορέσω να ρουφήξω όσο περισσότερο χρόνο μπορούσα με κόσμο που αγαπώ. Θέλω πάντως να ελπίζω ότι ξεκουράστηκα έστω λιγάκι για να ανταπεξέλθω στο επόμενο τρίμηνο του UCSB. Τα ωραία πράματα όμως έχουν και ένα τέλος και εδώ είμαι πίσω στο Hotel California απ’ όπου κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει…

Φιλιά και ευχαριστώ πολύ όλους εσάς που κάνατε τα φετινά Χριστούγεννά μου τόσο ξεχωριστά και όμορφα! Θα τα πούμε ξανά από κοντά τον Ιούνιο! 🙂

Read Full Post »

%d bloggers like this: