Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘phd’

Ήρθε πάλι η ανάγκη να γράψω σε αυτό το μπλογκ (μετά από τρία χρόνια)! Τί να πρωτοπώ από όσα έχω μέσα στο κεφάλι μου… ένα απίστευτο flashback! Οι λόγοι; Η σκέψη του ολιγοήμερου (ημιεπαγγελματικόυ πλέον) ταξιδιού στην Βαρκελώνη που καραδοκεί σε μια εβδομάδα, η κακοκαιρία, η αγωνία του να στύψω το μυαλό μου να παράξει ιδέες δημοσιεύσιμες γρήγορα πάλι, η σκέψη των ευχάριστων προκλήσεων για το εργασιακό μέλλον που έρχεται…

Στα ηχεία: «Birchwood beaker – this is the kit» (youtube link – spotify link). Tί όμορφη στιγμή να τους ακούς live τυχαία στο Λονδίνο.

Κεφάλαιο «Λονδίνο»:

Μια πόλη που δεν την νιώθω, όσο και να προσπαθώ. Τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι από όλες τις άκρες της γης, που κουβαλούν τόσο διαφορετικά βιώματα ο καθένας. Η κουλτούρα των ντόπιων να μου είναι τόσο άγνωστη και απρόσιτη, ακόμα και τώρα, ύστερα από 1.5 χρόνο παραμονής μου εδώ. Το βλέμμα τους συνήθως στεγνό, κρύβει την ψυχή τους. Η πόλη τεράστια, με πολλούς θορύβους, μου θύμησε το πώς δεν άντεχα το κέντρο της Αθήνας κάποτε. Το πόσες διαφορετικές περιγραφές υπάρχουν στο Ίντερνετ για αυτήν την πόλη, δείχνει το πόσο πολυεπίπεδη είναι.

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο

Σύγχρονο νότιο Λονδίνο: διακρίνεται η O2 Arena στα δεξιά – θέα από διαμέρισμα στον 18ο όροφο.

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο

Aπίστευτο πάντρεμα του παλιού με το καινούργιο.

 

Οι πρώτες δύο εβδομάδες μου εδώ πέρσυ ήταν μια δυνατή δοκιμασία. Αποκορύφωμα ήταν η μέρα που έπαψε να έιναι διαθέσιμο το δωμάτιο του hostel που έμενα και έπρεπε να φύγω γιατί ήταν πλήρες, ενώ έψαχνα για σπίτι εκείνον τον καιρό χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνο το βράδυ ήταν τόση η φόρτιση που μου ήταν αδύνατο να κοιμηθώ, πήγα με τη βαλίτσα στο σταθμό Paddington και κάθησα σε μια καρέκλα αναμονής, έχοντας κάποιες ώρες στη διάθεσή μου μέχρι το πρωί να σκεφτώ αν θα πάλευα την πρόκληση της πόλης ή αν θα έπαιρνα το τρένο πίσω για το αεροδρόμιο. Σκέψεις σκοτεινές γυρνοβολούσαν στο μυαλό μου. Αυτό που με κράτησε εδώ τελικά ήταν η ανάμνηση του ενθουσιασμού που είχα πριν έρθω στο Λονδίνο για το αντικείμενο της θέσης που μου είχαν προσφέρει. (Just for the records, μου απάντησαν θετικά για σπίτι αμέσως το επόμενο πρωινό).

Μετά από αυτό πολλά πράγματα μπήκαν στη σειρά ένα-ένα. Κάτι που με βοήθησε να εγκλιματιστώ (και να ξοδεύω τις ατέλειωτες ώρες πέρσυ στα βαγόνια του μετρό) είναι να κάθομαι και να γράφω ό,τι παρατηρώ και σκέφτομαι. Και κάπως έτσι μπήκε λίγο χρώμα στη μουντάδα της πόλης.

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s

Μπλε κορμοί γύρω από τον καθεδρικό Saint Paul’s.

Street art στο δρόμο Brick Lane

Street art στο δρόμο Brick Lane.

 

Τα περισσότερα ταξίδια αυτό το διάστημα είναι πιο πολύ συσχετισμένα με την έρευνα/αντικείμενό μου, και ο χρόνος δεν είναι πάντα αρκετός για να εξερευνάς τον καινούργιο χώρο που επισκέπτεσαι, συνεπώς μένεις λίγο στα «τουριστικά»-προφανή σημεία (συνηθισμένες φωτογραφίες):

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

Μπροστά από τον κεντρικό καθεδρικό στη Βιέννη-Αυστρία, Φεβ. 2013.

 

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

All time classic shot στο Παρίσι-Γαλλία, Απρ. 2013.

 

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013

Κίνηση στο river Cam, Cambridge-UK, Απρ. 2013.

 

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013

Lysefjord (όνομα και πράγμα!) στο Stavanger-Νορβηγία, Νοέμ. 2013.

 

Το ότι ο χρόνος είναι γενικά περιορισμένος δε σημαίνει πως δεν μπορείς να ξεκλέψεις κάποια Σαββατοκύριακα και να ταξιδεύεις για να συναντάς κοντινά σου πρόσωπα είτε στο τόπο που μένουν είτε κάπου που μας βολεύει να συγκεντρωθούμε (το Λονδίνο καλώς ή κακώς προσφέρεται αρκετά λόγω εύκολης διασύνδεσης).

Μερικά τάπας και καλή παρέα στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013

Μερικά τάπας στη Βαρκελώνη, Ιαν. 2013.

 

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013

Ιπποτικό Edinburgh-Σκωτία, Απρ. 2013.

 

Αξέχαστο θα μου μείνει επίσης το ολιγοήμερο roadtrip σε Σουηδία-Νορβηγία το καλοκαίρι που μας πέρασε. Όμορφα ηλιόλουστα μέρη.

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013

καλοκαιρινή ξεγνοιασιά κοντά στο λιμάνι του νησιού Marstrand-Σουηδία, Ιούλ. 2013.

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία

ο χάρτης ισχυρίζεται ότι αυτά τα βραχάκια είναι παραλία, στο Marstrand-Σουηδία.

 

Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος που είμαι εδώ, άκουσα αρκετές φορές φράσεις του τύπου «πόσο τυχερή είσαι» κλπ.: αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι λίγο-πολύ τη ζωή εσύ την οδηγείς, από τις επιλογές σου στα διάφορα σταυροδρόμια που έρχονται μπροστά σου. Και προφανώς το να ασχολείσαι με κάτι που λατρεύεις και να δίνεσαι, είναι πολύ σημαντικό. Οι κακοτοπιές είναι μέσα στο παιχνίδι πάντα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το πώς αντιδράς σε δύσκολες καταστάσεις.

Ύστερα από μερικούς δύσκολους ψυχολογικά μήνες της χρονιάς που πέρασε, αρχίζεις και σκέφτεσαι μερικές καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο. Όλη αυτή η αναζήτηση μάλλον φαίνεται ξεπερασμένη για άτομα που είναι πλέον κατασταλλαγμένα σε κάποια ρουτίνα. Το κατανοώ, αλλά και πάλι δε θέλω να εφησυχάσω ύστερα από τα διάφορα καλούπια στη ζωή. Αυτή είναι η φοβία μου. Μήπως ηρεμήσω και χάσω αυτό που με κάνει να θέλω να παίζω μουσική και να ερευνώ.

Οπότε ξάνα λοιπόν, keep l(ea)iving! 🙂

(Ευχαριστώ πάλι τον Μανόλη για το χώρο που μου παραχώρησε στο μπλογκ αυτό).

Read Full Post »

Πρώτη μου ανάρτηση στο blog αυτό – ευχαριστώ πολύ τους φίλους Δημήτρη, Λεωνίδα και Μανόλη που με έκαναν μέλος του timetoleave. Θέλω να ελπίζω ότι οι εμπειρίες μου θα έρθουν να προσθέσουν μια ωραία νότα και θα εμπλουτίσουν ευχάριστα το περιεχόμενό του.

Θα ξεκινήσω με το να συστηθώ στους αναγνώστες του timetoleave. Είμαι ο Θοδωρής, φοίτησα και εγώ όπως οι υπόλοιποι συν-bloggers στο Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών Αθήνας (γνωστό ως di) και έχοντας το πτυχίο πλέον στο χέρι μου, έχει έρθει και η δική μου ώρα να φύγω! Προορισμός: Η πόλη Santa Barbara στη μαγευτική California των Ηνωμένων Πολιτειών όπου φιλοξενείται το τρίτο σε παλαιότητα από τα campuses του University of California (UC) και όπου πηγαίνω για σπουδές σε διδακτορικό επίπεδο.

Αεροφωτογραφία του campus. Κατά πολλούς το πιο όμορφο
στην California, αν όχι σε όλη την Αμερική

(more…)

Read Full Post »

Λοιπόν, είμαστε σε περίοδο εξεταστικής. Πρέπει να διαβάζουμε. Δίνουμε το Σάββατο (είναι Τετάρτη), ένα μάθημα με άπειρα papers τα οποία δεν έχουμε ανοίξει καν, και δεν έχουμε περάσει κανένα μάθημα στην εξεταστική ως τώρα. Την ίδια στιγμή σκάει μήνυμα στο αγαπημένο μας επικοινωνιακό μέσο (λέγεμε msn) και λέει: “Ε, τα ‘μαθες? Πήραν το Γιώργο στο UCLA!!”. “Ωραία”, λέμε, “καλά να περνάει εκεί!”, και η σκέψη έχει πολλή πολλή πολλή ζήλεια, από την καλή όμως! Καλά ως εδώ! Αρχίζουμε να διαβάζουμε λίγο, μπας και μας πάρουν κι εμάς στο Stanford, χωρίς φυσικά να κάνουμε άιτηση. Μετά από πέντε λεπτά σταματάμε, για να δούμε τηλεόραση. Μετά από πέντε λεπτά σταματάμε, για να ψάξουμε κανένα καινούργιο δίσκο τον οποίο θα παραγγείλουμε (όντας και συλλέκτες δίσκων τρομάρα μας), για να δώσει λίγο ακόμα νόημα στον περίεργο αυτό χειμώνα. Μπα, δεν έχει τίποτα καλό. Μετά από πέντε λεπτά σκάει κι άλλο μήνυμα στο αγαπημένο μας επικοινωνιακό μέσο και λέει: “Ε, τα ‘μαθες? Πήραν τη Μαρίκα στο Cambridge, για phd! Με υποτροφία 24.000 λίρες το χρόνο! Για τρία χρόνια ε!”. “Ωραία”, λέμε, “καλά να περνάει εκεί και η Μαρίκα!”. Τότε αρχίζουμε να αναζητούμε τις αγαπημένες μας επαφές στο αγαπημένο μας επικοινωνιακό μέσο, αυτές που μας κρατούν συντροφιά τα βράδια. Τους μιλάμε ψιθυριστά, και δεν απαντούν ούτε αυτές. Μια χαρά πάμε απόψε ε!

Και τώρα ρωτάμε, τι είναι αυτό που μας κρατάει πίσω? Όλοι φεύγουν σιγά σιγά, όλοι όσοι θέλουν να φύγουν φεύγουν. Εμείς θέλουμε να φύγουμε τελικά? Σκέψη: Εδώ τα βράδια έχουν γίνει ίδια, ίσως φταίει η εξεταστική, ο χειμώνας, η δουλειά. Εκεί πώς θα είναι? Θα είναι καλύτερα? Χμμ, δύσκολο! Μάλλον δε θα είναι η ζωή ακριβώς όπως την ονειρευόμαστε εκεί, για τον απλό λόγο ότι δε θα πάμε εκεί για διακοπές και για την ανάπτυξη της κοινωνικότητάς μας. Θα πάμε (??) για δουλειά. Οπότε η ερώτηση σχετικά με το πώς θα είναι εκεί οι νύχτες ανάγεται στο αν όντως θέλουμε να κάνουμε τόση ακόμα δουλειά, έστω και σε άλλα μέρη… Να απαντήσει ο επόμενος παρακαλώ..

Στα ηχεία: God Is An Astronaut – When Everything Dies

p.s: btw msn sucks

Read Full Post »

%d bloggers like this: